خواهران شهید عباس کشاورز در گفت و گو با پانا:
آن شهید حتی پیشنهاد شهردار شدن را رد کرد
خبرگزاری پانا: خواهران شهید معلم امور تربیتی عباس کشاورز از استان گیلان در توصیف برادر شهیدشان گفتند: خیلی ها فکر می کردند به خاطر پول یا پست و مقام است که این همه به جبهه رفتند درحالی که برعکس بود. اتفاقا برادرم پیشنهادهای شغلی خوبی داشت که همه را رد کرد.
صغری و زهرا کشاورز خواهران شهید عباس کشاورز در نخستین کنگره شهدای امورتربیتی حضور داشتند،ابتدا صغری کشاورز در گفت و گو با خبرنگار آموزش و پرورش پانا اظهار کرد: موقع شهادت برادر در قزوین زندگی می کردم. آخرین دفعه ای که عباس عازم جبهه بود مادرمان بی تابی می کرد و از او می خواست به او رحم کند و توی شهر خودمان بماند. عباس در جواب مادرم به او گفت: مادر جان، هفت تا پسر بزرگ کردی؛ نمی خواهی یکی از آن ها را برای خدا بدهی؟ من که خجالت می کشم!
وی گفت: قبل از شهادتش به ما هشدار می داد که مبادا روزی از خون ریخته اش سوء استفاده کنیم. می گفت مبادا به هوای جلب توجه دیگران یا رسیدن به چیزی خودتان را خواهر و مادر شهید معرفی کنید.
زهرا خواهر جوانتر شهید است که آن روزها سن و سال چندانی نداشت ولی دلبستگی شدیدتری به برادر رزمنده اش داشت. وی گفت: برادرم برش معنوی و کاری بالایی داشت و معلمی را با عشق و علاقه انتخاب کرده بود. روزی هم که برای آخرین بار اعزام شد، به عنوان جهادگر داوطلب به جبهه رفت. خیلی ها فکر می کردند به خاطر پول یا پست و مقام است که جبهه می رود درحالی که برعکس بود. برادرم اتفاقا پیشنهادهای شغلی خوبی داشت که همه را رد می کرد، حتی پیشنهاد شهردار شدن را رد کرده بود. می گفت تا جنگ تمام نشود من از جبهه دست نمی کشم.
این خواهر شهید افزود: برادرم همه جا معلم بود، نه فقط سر کلاس درس. او سرمشق من در زندگی بود و با وجود اینکه فرزند پنجم خانه بود، به لحاظ فکری از همه بزرگ تر محسوب می شد.
زهرا کشاورز در پایان حرف هایش جامعه امروز ایران را در حال دورشدن از آرمان های شهدا توصیف کرد و گفت: از خواسته های شهدا دور شده ایم. آنچه آنها توقع داشتند دیگر در جامعه اجرا نمی شود. مثلا برادرم همیشه از سوء استفاده از موقعیت های شغلی نفرت داشت. ولی امروز جامعه مان پر از این سوء استفاده هاست. ولی با همان طرز فکرشان مطمئنم روزی اگر خدای نکرده اتفاقی برای مملکت می افتاد؛ همان ها بودند که می رفتند توی صف اول می ایستادند و جان می دادند.
ارسال دیدگاه