کاش هر روز از سینما جشنواره باشد
خبرگزاری پانا: سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر فردا با برگزاری مراسم اختتامیه و معرفی برگزیدگان به کار خود پایان می دهد تا یک پرونده کوتاه مدت سینمایی و ۱۰ روزه بسته و افق پیش روی سینمای ایران در سال آینده مشخص شود.
در این بازه زمانی ۱۰ روزه فیلم های زیادی از گونه های مختلف سینمایی نمایش داده شدند. تعدادی از آنها با برگزاری نشست های خبری مورد ارزیابی و تحلیل اهالی رسانه قرار گرفتند و تعدادی دیگر که از این فضا به دلیل ضوابط جشنواره بی بهره بودند، در جمع های خودمانی و گپ و گفت های صمیمانه که در گوشه و کنار سالن اصلی برج میلاد یا فضای بیرونی و لابی آن شکل می گرفت، ارزیابی شدند. از نوع بازی بازیگران در فیلم ها گرفته تا ساختار و محتوا و قصه. از گریم و طراحی لباس تا دکوپاژ کارگردان و قاب بندی فیلمبردار. فیلم ها گاهی با سوت و کف زدن های اعتراضی مواجه شدند و گاهی هم مورد تشویق ممتد تماشاگران قرار گرفتند. گاهی سالن ها با صدای بلند خندیدند و گاهی هم در سکوت و بهت فرو رفتند. قصه ها عمدتاً تلخ و به ندرت شاد و امیدبخش هم بودند.اگرچه هیچ یک به نوع خود باز هم نتوانستند شعار مورد تاکید سازمان سینمایی کشور مبنی بر ساخت و اکران فیلم های امیدبخش را محقق کنند و چه بسا تلخ تر از هر سال ناامیدی، یاس و مشکلات را برجسته کرده و در نشان دادن نیمه پر لیوان ضعف هایی داشتند.
برخی فیلم ها مثل همیشه به جریان های سیاسی نسبت داده شدند و تعدادی دیگر در خدمت سینمای تجاری لقب گرفتند. اتفاق عمده و مهم دیگر اما در نظر گرفتن سانسی ویژه برای آثار حوزه مستند بود که این بار نه در حاشیه جشنواره و در سالن های کوچک تر کاخ جشنواره بلکه به عنوان سانسی اصلی در کنداکتور نمایش فیلم ها جای گرفتند و به تبع بیشتر دیده شدند. حضور فیلم اولی ها در این دوره از جشنواره همچنین بسیار پررنگ بود و آن ها ثابت کردند که نسل جوان سینماگر که درهای سینما را به روی خود گشوده است، حرف هایی برای گفتن دارد. بازیگران و عوامل حرفه ای و نام آشنای سینمای ایران نیز با مشارکت و حضور در آثار این کارگردانان حمایت خود را از فیلمسازان جوان ثابت کردند حتی به قیمت آن که از دایره رقابت بیرون بمانند. چنانچه بسیاری از سیمرغ داران جشنواره های قبلی با حضور در فیلم کارگردانان کار اولی و مبنی بر قوانین جشنواره در عدم اختصاص سیمرغ به آن ها از رقابتی که می توانست شکل بگیرد اما نگرفت، جا ماندند. با این حال پای کارشان ایستادند و از حضور در این آثار ابراز خرسندی کردند.
سالن ۱۲۰۰ نفری برج میلاد در روزهای میانی بهمن ماه و همزمان با دهه فجر که سی و ششمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران را جشن می گیرد، شلوغ و پر رفت و آمد بود. شاید بیش از هر زمان دیگری و شاید بیش از هر سمینار داخلی و خارجی و مهم تر از همه این سالن و فضاهای پیرامونی آن شاهد حضور پررنگ و جدی اهالی فرهنگ و مخاطبان خاص هنر آن هم از جنس سینما بود. گفتمان های چند نفری که بعد و قبل از فیلم ها شکل می گرفت نکات مهم و ایده ها و سوژه های بسیاری را برای فیلمسازی در دل خود نهفته داشت. چه بسا صحبت ها و گفت و گوهایی که برای همکاری های بعدی بین هنرمندان در این محل صورت گرفت. چه بسیار جوانانی که به دنیای بازیگری معرفی شدند و چه بسیار اخبار و رویدادهایی که از سوی خبرنگاران و عکاسان پوشش داده شد. صفحه روزنامه ها و مطالب جدید خبرگزاری ها در این بازه زمانی ۱۰ روزه حکایت از روزهای پرخبری داشت که شاید در زمان های دیگر سال کمتر می توان نشانی از آن گرفت.
در این دوره کوتاه مفاهیم و مضامین فرهنگی بسیاری میان اهالی هنر و رسانه رد و بدل شد و همچنین گفتمان هایی شکل گرفت و جریاناتی به وقوع پیوست که آثار آن به تدریج در آینده یک سال سینمای ایران نمود بیرونی خواهد یافت.
جشنواره سی و سوم فجر همچنین مثل هر سال با حاشیه هم رو به رو بود. حاشیه هایی از جنس مسائل اجرایی یا حرف هایی که به آن دامن می زد.
از نبودن سرویس رفت و برگشت اهالی رسانه به کاخ جشنواره در روز نخست، آماده نبودن کارت بسیاری از آنها، جلوگیری از ورود عکاسان به سالن اصلی برای تماشای فیلم در روز اول، بستن درب های سالن اصلی به روی تماشاگران علیرغم وجود صندلی های خالی گرفته تا ادا و اطوارهای یک بازیگر در نشست خبری و گزیده گویی یک کارگردان و خودستایی و اغراق برخی از بازیگران در تعریف و تمجید از یک فیلم نه چندان خوب.
حضور دولتمردان و سیاستمداران اما در این دوره از جشنواره کمرنگ تر از سال های قبل به نظر می رسید و تنها به دو یا چند مدیر استانی و شهری تهران محدود شد.
صداوسیما اگرچه پوشش مستقیمی از مراسم افتتاحیه سی و سومین جشنوراه فیلم فجر در شبکه های سیما نداشت اما تعامل جدی تری را برای بازتاب اخبار و حاشیه های این رویداد مهم سینمایی در دوره مدیریتی جدید خود و در مقایسه با سال های قبل اتخاذ کرد. رادیو هم مثل همیشه رسانه همراه سینما بود و در اتاقک هایی مجزا از مهمانان سینمایی خود میزبانی کرد.
اجرای جلسات نقد و بررسی مثل روال سال گذشته بر عهده منتقدان شناخته شده سینما بود. اما به نظر می رسید در اجرای پیش از اکران فیلم ها که با دعوت عوامل و بازیگران سینما به روی سن همراه بود نظم و چیدمان دقیقی در کمک گرفتن از اهالی رسانه وجود نداشت.
نکته قابل ذکر دیگر درباره سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر بدون ستاره بودن و خالی بودن آن از یک پدیده قابل ذکر است. به نظر می رسد در این دوره از جشنواره آنچه در این زمینه بیشتر نمود یافت تماشای بازی هایی یکدست بود که به همسان سازی فیلم های سینمایی کمک می کرد نه اختلاف سطح زیاد آثار... جشنواره سی و سوم فیلم فجر رو به پایان است با همه خوبی ها و بدی هایش؛ با همه نقاط قوت و ضعف اش... اما نباید نادیده گرفت که شکل گیری و مهم تر از همه استمرار چنین فضایی به نفع سینمای ایران است. فضای گفت و گو و تعاملی که می تواند در مسیر خلق ایده هایی حرکت کند که مهم ترین دغدغه امروز سینما از آن ناشی می شود یعنی ایده مناسب و نوشتن و پرداخت فیلمنامه های قوی از آن . کاش همه روزهای سینما جشنواره ای باشد!
ارسال دیدگاه