یادداشت /
فصل پوست اندازی فوتبال ایرانی رسید
خبرگزاری پانا: اگر انتظار داشتیم این تیم جز قهرمانی مقامی بدست آورد دچار خوش بینی مفرط شده بودیم.
جام شانزدهم برای ایران تمام شد؛ با هر چه بود و نبود این جام هم مانند پانزده دوره قبلی به تاریخ پیوست و دیگر قرار نیست چیزی برگردد. نه شکایت از ویلیامز استرالیایی و نه پیگیری دوپینگ علا عبدالزهرا نمی تواند ایران را به جمع برترین های جام برساند. حالا که دیگر ایران در جام نیست وقتش رسیده که کمی منصفانه برخورد کنیم. تا به دیروز وظیفه انسانی و حرفه ای مان بود که با تمام انتقادات از تیم ملی حمایت کنیم؛ هر چند در این برهه دو نفر پیدا شدند که نه اخلاق را دیدند و نه اصول حرفه ای را رعایت کردند، عجیب است درست در روزهایی که با همه انتقادات همه برای حمایت از تیم ملی بسیج شده بودند ابتدا مجتبی جباری و سپس امیر قلعه نویی لب به انتقاد گشودند و اسم خود را هم افراد حرفه ای گذاشتند. اما حالا باید کمی قلم نقد را جدی تر بر صفحه فشار دهیم و منصفانه بنویسیم.
سخن اول - کمی به عقب برگردیم و به پایان جام جهانی برویم؛ روزهایی که تیم بعد از یک نمایش خیره کننده مقابل آرژانتین با عملکرد فاجعه بار مقابل بوسنی به تهران برگشته بود. کارلوس کی روش بر خلاف دفعات قبل اینبار با تیم راهی تهران شد، او از پیشنهادهای خارجی می گفت اما جالب است هیچکدام از این پیشنهادها حتی به پای میز مذاکره هم نرسید که اگر رسیده بود بدون شک رسانه های آن کشورها از مذاکره با مرد پرتغالی سخن می گفتند. فدراسیون درگیر و دار مذاکره با کی روش بود اما او در سفر برای برنامه ریزی اردوها بود. اینکه هنوز قرارداد قطعی نشده اما کی روش برای اردو برنامه ریزی می کرد به نوعی نشان دهنده این است که او از جایگاه خودش به نحوی اطمینان داشت.
سخن دوم - او به هر ترتیب با حمایت بی دریغ روزنامه خاص در ایران ماند و تیم را به پرتغال برد تا در روزهایی که تیم های جهان مشغول بازی تدارکاتی بودند کی روش باشگاه های درجه چندم و تیم دوم لیگ برتری پرتغال را برای دیدار دوستانه انتخاب کند. اردوی بعدی آفریقای جنوبی بود و دیدار با تیم های درجه چندم که به جرات باید گفت تیم هایی مثل نفت تهران چند رده از آنها بهتر هستند. حالا در این میان کی روش در روزهای پایانی از کمبود بازی دوستانه سخن گفت، قبول داریم که فدراسیون می توانست برنامه مناسب تری برای تیم ملی فراهم کند اما در این ماجرا متهم ردیف اول کی روش است. مگر می شود کی روش چند اسم پیشنهاد بدهد و هیچیک حاضر به بازی با ایران نشوند؟ او از بازی با تیم های بزرگ می ترسد، این یک اصل ثابت شده در اصول مربگیری کی روش در تیم ملی ایران است.
سخن سوم - حالا کمی فنی شویم، کی روش به غیر از دفاع اتوبوسی چه ارمغانی برای تیم ملی ایران آورد، وقتی تیم بنای حملاتش به فوتبال علی اصغری و سانتر از جناحین باشد طبیعی است که نتیجه نگیرد. شاید نتوان فردی فوتبالی را پیدا کرد که بتواند توجیهی برای خط زدن محمد نوری به عنوان تنها بازی ساز فوتبال ایران در این برهه پیدا کند. کی روش از نظر تاکتیکی به جز دفاع هیچ چیزی برای فوتبال ایران به ارمغان نیاورد، نباید خودمان را به دیدار با آرژانتین دلخوش کنیم. بازی بدون هافبک طراح مقابل تیم های درجه دوم آسیا فاجعه ای است که در فوتبال غیر قابل بخشش است. از تمام اینها به کار مانده ایم که نقش مسعود شجاعی نا آماده در تیم کی روش چیست.
سخن چهارم - وقت پوست اندازی است، فیلم چهار بازی آخر تیم ملی را که نگاه کنیم می بینیم که یک نفر نه تنها در حد و اندازه خودشان نبود بلکه بسیار ضعیف تر از نیمکت نشینان عمل می کرد. جواد نکونام رکورد علی دایی را زد، حالا وقت خداحافظی است آقای کاپیتان. نکونام بهتر است برود تا امثال امید ابراهیمی و رضا حقیقی بتوانند به فوتبال ایران کمک کنند. فوتبال ایران به جوان هایی مانند سردار ازمون نیاز دارد، غرور فاکتوری است که بکار تیم ملی نمی آید. اقای نکونام قبل از اینکه در برابر چند هزار نفر در ورزشگاه ازادی هو شوی باید خداحافظی کنی. کی روش که خودش با پای خودش نمی رود چون از خون این مردم نیست و درک نمی کند که این ملت با فوتبال زندگی می کنند، کاش نکونام هم به این تئوری معتقد باشد که " وقتی نمی توانی خدمت کنی برو تا خیانت نکنی "
و در آخر - بعید است کی روش اصلاح پذیر باشد. همانطور که دیدیدم چگونه با علی کریمی برخورد کرد این فکر را نکنیم که او قصد دارد کمی منصف تر باشد و بخواهد کاری انجام دهد که مردم از فوتبال ایرانی لذت ببرند. زمان رفتن مرد پرتغالی فرا رسیده است. کی روش حرفه ای و باز هم باید منتظر بود تا با کمک روزنامه خاص برای ماندن همه کاری کند، مسئولان باید کمی عاقل باشند و قبل از فاجعه ای دیگر فکری برای این تیم کنند.
تبصره: یادمان نرود که فروردین ماه تیم ملی امید باید برای حضور در المپیک بجنگند.
ارسال دیدگاه