گفتگو با فرزاد امینی کارگردان نمایش «آه شهلا...»
«آه شهلا» ازساختارهاوعادتهای مرسوم دراجرای نمایش دوری میکند
خبرگزاری پانا: فرزاد امینی درباره نمایش «آه شهلا ...» که بر روی صحنه دارد، گفت: نمایش «آه شهلا»ازساختارهاوعادتهای مرسوم دراجرای نمایش دوری میکندو من نیز خواستهام گوش وچشم عادت کردهی تماشاچی را به چالش بکشم
فرزاد امینی کارگردان نمایش «آه شهلا ...» که به تازگی نمایش خود را به روی صحنه برده است و تا ۳۰ دی ماه اجرای آن ادامه دارد در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا ، به توضیحاتی درخصوص این نمایش و ویژگی های آن پرداخت. در ادامه این گفت و گو را بخوانید:
استقبال تماشاگران از نمایش «آه شهلا...» چطور بوده است؟
بااینکه نمایش «آه شهلا»ازساختارهاوعادتهای مرسوم دراجرای نمایش دوری میکندو من نیز خواستهام گوش وچشم عادت کردهی تماشاچی را به چالش بکشم، استقبالی خوب ونظرات تامل برانگیزی را دریافت کردهایم. نظراتی که تماما برتفاوت ونوگرایی ساختاری کار دلالت دارد. درطول یازده سال کار و هشت تئاتری که تاکنون کارگردانی کردهام بر رویی کاستیل زیباییشناسانه کارکردهام وآناستیل راهمچون عمارتی که آجر روی آجرش بگذارم، بنا کردهام وهمچنان این عمارت در تفکر تئاتری من بنا میشود و کامل میگردد.
چرا تعداد اجراهای نمایش شما اینقدر کم است؟
تعداداجراهارامتاسفانه گروههادرباره آن تصمیم نمیگیرند. این شیوه مناسب نیست. «آه شهلا» یکسال برایش تمرین شده است. کاری با یک سال زحمت ومرارت و صبوری، میآیدو ۱۶ یا ۱۸ اجرا انجام میدهد و پس از پایان آن کار، گویی اصلا وجود نداشته. روزی را برای خودم رویاپردازی میکنم که گروه تئاتر پرومته دارای مکانی باشد و بتواند آثارش را حتی به صورت رپرتوار به اجرا درآورد. یعنی آنچه که در اروپا شاهدش بودم. و یا بدان نحوی که آربیا وانسیان در کارگاه نمایش با آن شیوه مدیریت و هوش اجرایی بینظیرش نمایشها را عرضه میکرد.
عدهای معتقدند تئاتر ما امروز از عنصر «اندیشه» که بنیان تئاتر است فاصله گرفته و به سمت نوعی «شو» رفته است. نظر شما چیست؟
من سال هاست که چندان اطلاعی از اجراها ندارم. به ندرت تئاتر میبینم. البته فیس بوک و گفتگوها و ابراز احساسات و نظراتی که این فضای اجتماعی اینترنتی در درون خود دارد، یک محیط خوبی است که بتوان احوالات تئاتر و یا پدیده ی دیگری را مثل روحیات غالب و سلیقههای غالب اجتماعی را دریافت. اما به طور کلی از فضای غالب میتوانم دریافت کنم که چنین است که شما میگویید. البته حتما آثار تامل برانگیزی هم هست مگر میشود نباشد. جامعه همیشه در حال اندیشیدن است. هنرمند با لذات اندیشمند است، حال چطور میشود فضای اجتماعی ما از اندیشه تهی میشود و همهی دین و دنیای مان را سلبریتیها ونامهایی که با تحمیل ژورنالیسم پدید میآیند، فرامیگیرد. این موضوع جای بحث و جدل دارد. طبیعی است، جامعهای که در وضعی ایزوله و بیارتباط با جهان نگهداشته شود، دچار وضع و حالی دونکیشوتی شده و در رویای خویش، نداشتههایش را با خنزر پنزر پر کند. تصور میکند کاسه حلبی اصلاح صورت، کلاه خود پهلوانی است. به هر ترتیبی میبایست فانتزیهای سانتیمانتال خویش راعینی کند. در این فضای بسته همه چیز فانتزی میشود، از عشق وحرفهای سیاسی و عصیان و پوچی تا خانواده دوستی
وطبیعت دوستی و دلرحمی برای حیوانات.
هیچ چیز تعین وتشخصی واقعی ندارد. این خصلت وضعی است که آن وضع دچار در خود فرو رفتگی و فرو بستگی است. همه چیز شو میشود و دیگر هیچ چیز واقعی نیست. همه چیز میبایست توان ایجاد وهم و فراموشی را داشته باشد. حتی اگر در گمانش عصیانی دارد، آن هم نیز شویی از عصیان است، چراکه پا در جامعهی خویش و زمین خویش ندارد. مثلا این میل برای اینکه یک اثر هنری را چه تئاتر باشد، چه موزیک، چه شاخههای دیگر، اینترنشنال معرفی کنیم و آنرا بیزمان و بیمکان بنامیم و تازه اینطور گمان کنیم که اثر مان عمیقتر است، ناشی از همین قرار داشتن در وضعی ایزوله است.
ما در درون خویش و با خویش سخن میگوییم و گمان میکنیم که این حرفها بسیار جدی و واقعی است این اوضاع که شما اشاره میکنید موج ویرانگری است از فضایی بی سمت و سو و سانتیماتال، در هر شاخه ی هنری. آنچنان سخن میگویدوآنچنان در وهم هنر و هنرمندی خویش غرق است که گویی ما اصلا پای مان روی زمین نیست و در جامعهای مشخص و متعین زندگی نمیکنیم در این فضا همه چیز شو میشود، حتی اندیشمند بودن هم شو میشود. اینقدر که در ایران «ژان پل سارتر شناس» و «فوکوشناس» و «نیچه شناس» و «هایدگرشناس» میان جوانان و زنان و مردان و بزرگسالان هست، من آلمان ندیدم.
ارسال دیدگاه