در اثر ایست قلبی اتفاق افتاد:

درگذشت˝مشفق کاشانی˝

خبرگزاری پانا: استاد مشفق کاشانی شاعر پیشکسوت ، چشم از جهان فروبست .

کد مطلب: ۳۰۶۱۳۴
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا، استاد مشفق کاشانی که جهت حضور درانجمن شاعران ایران به این مرکز رفته بود،در سخنانی به روایت خاطراتش از زمان کار در رادیو و همکاری با کسانی چون قیصر امین‌پور، سیدحسن حسینی، سلمان هراتی، سهیل محمودی و ساعد باقری پرداخت ،اما پیش از آن که آخرین رباعی خود را قرائت کند از حال رفت و حاضران در مراسم بلافاصله با اورژانس تماس گرفتند ،اما استاد مشفق کاشانی در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی جان به جان آفرین تسلیم کرد.

شرکت‌کنندگان در این مراسم راهی خانه استاد مشفق کاشانی شدند تا این واقعه را به بازماندگان تسلیت بگویند.

گفتنی است ،پیش از این مهرداد اوستا، شاعر نیز در حین شعرخوانی در جمع شاعران چشم از جهان فروبسته بود.

عباس کی‌منش ملقب به مشفق کاشانی در سال ۱۳۰۴در شهر کاشان زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همین شهر و تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه تهران به پایان برد. از رییس هیأت مدیره‌ انجمن شاعران ایران، ده‌ها مجموعه شعر چون «سرود زندگی»، «سراب آفتاب»، «آذرخش»، «آینه خیال»‌و ... منتشر شده است.


برخی از آثار وی به این شرح است:«صلای غم» تضمین ۱۲ بند محتشم کاشانی،خاطرات - سال ،۱۳۴۲سرود زندگی - سال ،۱۳۴۲شراب آفتاب - سال ۱۳۴۲آذرخش - گزیدۀ اشعارآینۀ خیال - سال ۱۳۷۲بهار سرخ سرود - سال ۱۳۷۳هفت بند التهاب - سال ۱۳۷۵نقشبندان غزل - سال ۱۳۶۵انوار ۱۵ خرداد - سال ۱۳۶۵خلوت انس - سال ۱۳۶۸تصحیح «دیوان حاج سلیمان صباحی بیدگلی» با همکاری پرتو بیضایی سال ۱۳۴۰مجموعه شعر راز مستان.

شایان ذکر استمشفق کاشانی از جمله شاعرانی است که در مصیبت سید و سالار شهیدان، امام حسین علیه‏ا سلام اشعار پر سوز و گدازی دارد. هم اکنون ترجیع بندی در مرثیه‏ ی سیدالشهداء علیه‏ا سلام از او بجای مانده است. مشفق کاشانی در این ترجیع بند به استقبال ترجیع بند محتشم کاشانی رفته و از او پیروی نموده که بند اول آن چنین سروده شده است:


از موج فتنه چشم جهان غیرت یم است

وز تندباد حادثه پشت فلک خم است

صبح امید چون شب تاریک مظلم است

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

هر جا نشان محنت و مردم به غم قرین

افکنده‏اند غلغله تا چرخ هفتمین

گردون فکنده بس گره از درد بر جبین

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

بی‏نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

از لوح سینه رفته چرا نقش آرزو

فریادها شکسته ز اندوه در گلو

خورشید برده سر به گریبان غم فرو

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو

کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

هر جا به گوش می‏رسد آوای انقلاب

خلقی به ماتمند و جهانی در اضطراب‏

جان در تلاطم آمده دل را نمانده تاب

گویا طلوع می‏کند از مغرب آفتاب

کآشوب در تمامی ذرات عالم است

روشن به راه دید چراغ امید نیست

کس را هوای شادی و گفت و شنید نیست‏

زین ابر تیره اختر شادی پدید نیست

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست

این رستخیز عام که نامش محرم است

شوری به سر فتاده که جای مقال نیست

جز غم نصیب مردم شوریده حال نیست‏

باغ حیات را پس ازین اعتدال نیست

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

خلق جهان ز سوز نهان نوحه می‏کنند

از دست داده تاب و توان نوحه می‏کنند

هر جا ز دیده اشک فشان نوحه می‏کنند

جن و ملک بر آدمیان نوحه می‏کنند

گویا عزای اشرف اولاد آدم است

شاهی که افتخار بدو کرده عالمین

بابش علی و فاطمه را هست نور عین‏

از شرم روی او به حجابند نیرین

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده‏ی کنار رسول خدا حسین (ع)

/خبرنگار: امین کردبچه چنگی/

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار