حضور علی قمصری و بردیا کیارس در خبرگزاری پانا/۲
وقتی عبارت «شیپور صلح» ویترین یک اثر هنری می شود باید از آن حمایت کرد
خبرگزاری پانا: علی قمصری گفت: اگر کشوری مسوولینش هوشمندانه بخواهند عمل کنند فقط وقتی عبارت «شیپور صلح» ویترین یک اثر هنری می شود باید به آن توجه کنند و بدانند که هدف آن چیست و بررسی اش کنند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، علی قمصری در نشستی که با حضور وی و بردیا کیارس رهبر ارکستر در خبرگزاری پانا برگزار شد، گفت: ما جایگاه این نوع موسیقی ای که کار می کنیم را به قدری والا می دانیم که معتقدیم دور از شانیت هنر است که بخواهیم به شکل خیلی روشن خواهان حمایت باشیم و بگوییم که دولت باید ما را حمایت کند و برای آن خواهش کنیم، این در شان هنری که برای آن کار می کنیم و آیین هنری که به آن معتقدیم نیست.
وی افزود: به اعتقاد من اگر کشوری مسوولینش هوشمندانه بخواهند عمل کنند فقط وقتی عبارت «شیپور صلح» ویترین یک اثر هنری می شود باید به آن توجه کنند و بدانند که هدف آن چیست و بررسی اش کنند. من به شخصه اگر مسوول یک کشوری بودم با دیدن این عنوان خود به دنبال آن اثر می رفتم. از اینرو ما مستقیما از دولت درخواست حمایت نکردیم و انتظاری هم با توجه به تجربه ای که داریم از آنان نداشته ایم ولی باتوجه به اینکه تیم عوض شده است احتمال زیادی می دادیم حمایت شویم مخصوصا در منعکس کردن صدای مان خارج از مرزهای ایران ولی این اتفاق نیفتاد. خوشبختانه خودمان این توانایی را داریم که پیام مان را اعلام بکنیم، همان طور که «شیپور صلح» در حال حاضر درکشورهای دیگر خبرساز شده است و بخاطر این موضوع خوشحالیم.
این هنرمند ادامه داد: ما جزو هنرمندانی هستیم که کمتر گلایه هایی که جهت ضعف به خود می گیرد و از موضع عجز و ناله است را بیان می کنیم بلکه سعی می کنیم وقتی شکوه ای می کنیم نتیجه ای برای موزیسین و جامعه موسیقی کشورمان در بر داشته باشد این است که خیلی دوست نداریم سنگ خودمان را به سینه بزنیم. در مورد پروژه «شیپور صلح» شاید خیلی ها کنسرت نوای صلح، آوای صلح، صلح برای مردم و چنین ویترین هایی را اجرا کرده باشند ولی نتوانسته اند به لحاظ ایدئولوژیک و محتوایی ایده خود را حمایت کنند، ولی دراین کنسرت خاص یک جمع قابل توجهی از هنرمندانی که دو چهره آکادمیک قوی و مردمی قوی ای دارند کنار هم قرار گرفته اند و برای یک افقی که به شکل مشترک دنبال آن هستند تلاش می کنند از اینرو در این پروژه باید مسوولان هوشمندانه تر عمل می کردند. پروژه به اندازه کافی دیده شده است، در همه جای دنیا حتی شبکه های فرامرزی نیز پیگیر آن بوده اند و خوشبختانه این اتفاق رخ داده است و این را یک حرکت ملی جوشیده از درون هنرمندان دیده اند. مسوولان دولت اگر خودشان به این پروژه وارد می شدند به نفع خودشان بود.
بردیا کیارس در این خصوص تصریح کرد: برای ما خیلی مهم تر این است که پروژه ای که کار می کنیم اگر قرار است حمایتی از آن شود از داخل خود کشور صورت بگیرد چون این پروژه سفارشی نبوده است بلکه خود آقای قمصری چنین عنوانی را برای آن در نظر گرفت و باهم اجرا کردیم. «پروژه صلح» به هرحال حرکتی است که از دل خود کشور ایران برخاسته و انتظاری هم نداریم، برایمان خوشایند بود که وقتی با سیل عظیم مردمی که همه خواهان صلح هستند همنوا می شویم و از سوی جامعه موسیقی این دغدغه و ایده را بیان می کنیم همه دست به دست هم داده و این حرکت را انجام دهیم. ما می خواهیم بگوییم هیچ کدام از آدم هایی که در ایران زندگی می کنند خواهان جنگ نیستند، در تمام کشورهای حوزه اطراف ایران قتل و غارت و کشت و کشتار وجود دارد و همه از این موضوع شکایت داریم، حال «پروژه صلح» و صدایی که از ایران به گوش می رسد می خواهد از صلح حرف بزند، زمانی که از سوی جامعه موسیقی یک چنین ایده ای بیرون آمده نشان می دهد که همه چیز دست به دست هم می دهد تا نشان دهیم ما آدم هایی هستیم که چه در ایران و چه در خارج از ایران همیشه خواهان صلح بوده ایم.
کیارس درخصوص چگونگی ورود خود به پروژه «شیپور صلح» گفت: در مورد پروژه «شیپور صلح» و شروع همکاری ما در این پروژه ابتدا آقای کاتل که مدیر ارکستر مجلسی هستند با من تماس گرفتند و گفتند که آقای قمصری پروژه ای به این شکل دارند و دوست دارند ما اجرا کنیم. با هم به استودیو رفتیم و کارها را گوش کردیم من خیلی استقبال کردم و گفتم خیلی حرکت خوبی است. کسانی که کار من را دنبال می کنند می دانند من بیرون از ایران هم با ارکسترهای بزرگی ساز زده ام و با رهبرهای بزرگی کار کرده ام منتها دغدغه من همیشه موسیقی ایران بوده است. با اینکه تحصیلات من موسیقی کلاسیک است ولی از چهار سالگی نزد پدرم که از شاگردان استاد پایور بوده اند سنتور می زدم وهنرستان هم که امتحان دادم با ساز سنتور مرا پذیرفتند. تخصص من موسیقی کلاسیک است و شناخت به موسیقی ایرانی دارم ولی متخصص موسیقی ایرانی نیستم و در جایی هم سعی می کنم در مورد موسیقی ایرانی صحبت کنم که در حوزه سواد من باشد و بیشتر از این پا فرا نمی گذارم.
وی افزود: وقتی با آقای قمصری صحبت کردم خیلی خوشحال شدم چون بالاخره علی نوازنده چیره دست تار نسل ماست و به قدری خوب برای ارکستر نوشته و خوب هارمونی بلد است و پلی ریتمیک های خوبی برای بخش های مختلف به وجود آورده است که کار بی نقص شده است. من خیلی استقبال کردم و گفتم حتما کار را انجام بدهیم. کار علی قمصری واقعا کار آسانی نیست و تمام نوازنده هایی که سر صحنه می بینید آدرنالین شان چند برابر ترشح می شود اینقدر که درگیر کار هستند و کار دشوار است. ما تصمیم گرفتیم کار را انجام دهیم و تمرینات مان هم زیاد بود منتها با افتخار باید بگوییم برای تمامی کنسرت هایی که دادیم هیچ گونه حمایت دولتی نشدیم و تمام کارهای مان به صورت خصوصی انجام شد و خودمان روی پای خودمان ایستادیم.
این رهبر ارکستر عنوان کرد: این پروژه «شیپور صلح» که به روی سن بردیم واقعا هزینه بالایی دارد با اینکه دستمزد نوازنده ها چیزی نیست که حقشان باشد و با کمترین دستمزد کنار ما هستند آن هم فقط به این دلیل که عشق شان این است که با هم ساز می زنند و با هم کار می کنیم چنین اتفاقی دارد رخ می دهد. به جرئت می گویم که باعث افتخار است ما تا به الان ۳-۴ پروژه کار کرده ایم و همه حمایت موسسات خصوصی بوده و دولتی نبوده است. این طور نیست که اگر از ما حمایت نکنند ما گوشه خانه های مان می نشینیم و کار نمی کنیم نه ما کار خودمان را می کنیم ولی مسئله اینجاست که امثال من و علی قمصری و محمد معتمدی که از بهترین خواننده های ماست و به جرئت می گویم وقتی در کنسرتی کنار من قرار می گیرد خیالم از کار کاملا راحت است، ورودهایش را می شناسد، به موقع جمله اش تمام می شود و ریتم و کوکش خیلی خوب است کارمان را می کنیم. کسانی که به عنوان تصمیم گیرنده در راس هرم هستند باید ببینند که علی قمصری در چه دوره ای کار می کند و تا چه سنی این کارآیی را دارد، در همان دوره ای که هست ما باید به آن بپردازیم نه اینکه فرض کنیم دور از جون علی قمصری وقتی از دستش دادیم تازه به سراغش برویم. باید در زمان زنده بودن هنرمندان به یادشان بود. آقای خورشیدفر زمانی که فوت شد به من زنگ زدند و گفتند نظرتان چیه و یک دست خط بنویس این حرکت اشتباهی است.
وی در پایان در خصوص نحوه شکل گیری ارکستر مجلسی خاطر نشان کرد: در زمانی که هیچ ارکستری وجود نداشت پروژه پردیس آقای متبسم به یکی از دوستان مان آقای جعفری پیشنهاد شد، آنجا بود که ما به این فکر افتادیم ارکستری خصوصی تشکیل دهیم تا در زمانی که پروژه ای به ما سفارش می شود هسته مرکزی کار را داشته باشیم. پس به این فکر افتادیم که ارکستر مجلسی را تشکیل دهیم. ارکستر مجلسی تعداد زیادی نوازنده ندارد یعنی در آن زمان ارکستر تشکیل می شد از ۶ ویولون یک، ۶ ویولون دو، ۴ ویلنسل، ۴ آلتو، ۳ کنترباس و سازهای بادی چوبی و البته سازهای بادی برنجی نداشتیم. چون من باید این ارکستر را ثبت می کردم ارکستر به نام ارکستر مجلسی ثبت شد ولی در پروژه ای که علی به من پیشنهاد کرد که این کار را با هم انجام دهیم در اصل این ارکستر سمفونیک است و ارکستر مجلسی نیست ولی ما نمی توانستیم اسم ارکستر را تغییر دهیم. یعنی در حال حاضر ارکستر ما ارکستر سمفونیک است و ارکستر مجلسی نیست ولی این نام ارکستر مجلسی چون به ثیت رسیده است مجبور هستیم با نام ارکستر مجلسی کنسرت بدهیم.
زهرا صفایی
ارسال دیدگاه