پدر ادبیات داستانی آکادمیک ایران:
داستان نویسان تاریخی نیازمند تحقیق، مطالعه و تخیل عمیقتری هستند
خبرگزاری پانا: پدر ادبیات داستانی آکادمیک ایران گفت: داستان نویسان تاریخی نیازمند تحقیق، مطالعه و تخیل عمیقتری هستند.
به گزارش خبرگزاری پانا، جمال میرصادقی در جلسه نقد کتاب تاجِ سرِ کرانه گفت: نویسنده هیچ شناختی از نوع داستان یا رمان تاریخی ندارد، اما نیت او در نوشتن بخشی از تاریخ ایران قابل تحسین است.
وی ادامه داد: در نوشتن یک رمان دو وجه حائز اهمیت است. اول ساختار و دوم محتوای اثر و آنچه که در برخورد با داستان در ابتدا به چشم میآید محتوای آن است. در کتاب «تاج سر کرانه» بهعلت همین شناخت ناکافی رمان به رمان تاریخی تبدیل نمیشود.
میرصادقی با اشاره به کتاب "اصطلاحات ادبی جهان انگلیسی" که به مضمون محتوا در ادبیات داستانی پرداخته است، افزود: نوع اول مضمونپردازی مانند مولکول است که در حقیقت تجسم یک شی در قالب موضوع است. نوع دوم آن مانند پروتوپلاسم است که تمام قسمتها یکدیگر را جذب میکنند. نوع سوم مضمونپردازی درباره شیوههای ازبینرفتن بُعد حیوانی انسان در روند اجتماعیشدن است. نوع چهارم مقابله یک فرد با جامعه است. نوع پنجم موضوعات ربانی است.
وی داستان "تاج سر کرانه" را از نوع چهارم خواند و گفت: اما آنطور که باید مفروضات رمان را در آن رعایت نشده. شاخص اول در داستان شخصیتپردازی است که بسیار ضعیف است و برای افراد ناآشنا با شخصیتهای داستان فقط گزارشهای پراکنده به نظر میآید. نویسنده پرداختی درباره شیوه بارآمدن و رشد شخصیتها تا اوج داستان ارائه نمیدهد. شاخص دیگر پیرنگ است که به معنای شالوده طرح میباشد و در این داستان پیرنگ علت معلولی به چشم نمیخورد. سیر رشد رئیسعلی ترسیم نشده و گذشته او تنها با دیالوگهایی بیان میشود.
این چهره ماندگار از فرمالیستهای روسی و انواع بیان داستانی سخن به میان آورد و در چهار شکل آن را تقسیم کرد. نوع اول، نوع توصیفی یا تشریحی که خاص گزارش و مقاله و تکنگاری است و این زبانی است که ولیزاده در دستان از آن استفاده میکند. نوع دیگر بیان مباحثهای است که در دیالوگنویسیهای نمایشنامهها استفاده میشود و بیشتر برای قانعکردن طرف مقابل بکار میرود.
میرصادقی بیان داشت: در داستان باید بیان حرکتی و صاحب تحرک استفاده شود. از طرفی هیچ داستانی نیست که صرفاً یکی از این نوع بیانها را داشته باشد. گفتوگوها بهجا استفاده شده است اما در داستان ولیزاده گفتوگوها متعلق به یک مبارز دهاتی نیست بلکه متعلق به یک روشنفکر است. با وجود عجلهای که در کار حس میشود و کاستی در پختگی لازم همت و نیت نویسنده ستودنی است.
وی افزود: برای نوشتن یک داستان تاریخی نیاز به تحقیق و مطالعه بیشتر و تخیل عمیقتری است. برای اینکه بتوان یک داستان تاریخی خوب نوشت باید با کمکگرفتن از تخیل جاهایی را حذف کرد و جاهایی را اضافه کرد.
میرصادقی در پایان تصریح کرد: نویسنده باید همت بیشتری در ساخت داستان به خرج دهد و داستان را بازنویسی کند، چرا که زندگی و همت همین مردان بزرگ تاریخ بوده که جامعه بشری را از غارها و بیتمدنیها نجات داده است. با این نوشتهها همه، راههای مردان بزرگ را نیز درمییابند.
ارسال دیدگاه