پانا گزارش می دهد؛
پخت یک تن آش نذری در لامرد
خبرگزاری پانا: همزمان با سالروز شهادت امام سجاد (ع)، یک تن آش نذری در لامرد توزیع شد.
به گزارش خبرگزاری پانا؛ قلبش آکنده از مهربانی است که چند روزی غوغایی در دلش برپاست ... در جای جای کلامش برای شفای بیماران دعا می کند و گاهی نیز کسانی که دستشان از دنیا کوتاه است را به یاد می آورد و برای آن ها طلب رحمت و آمرزش می کند . در اوج صحبت هایش زیر لب ، دلتنگ و بغض آلود « یا حسین مظلوم » سرمی دهد و به آرامی اشک می ریزد.
بی بی معصومه به رسم نذری که از سال ۷۷ کرده، امسال نیز در سالروز شهادت امام زین العابدین (ع) دیگ نذری اش را روی گاز می گذارد.
باز محرم و بوی هیزم های سوخته ، هوای شهر معطر از بوی نذری ها ، بوی غذاهایی که نذر عشق شده اند . پاییز هم اینجا با ارادت و دلدادگی ها آدم ها به امام شهیدشان خودش را گرم می کند.
در ابتدای کلامش تاکید می کند که سال اول از یک کیلو شروع کرده و برای شفا گرفتن و خلاص شدن از شر بیماری نذر امام چهارم کرده است و می گوید که توسل به امام و خوردن نذر آن بزرگوار، اندیشه برپایی نذری را در سرش انداخته است و هر سال بر این سفره برکت افزوده شده است.
حتی از چند سال قبل که پا دردش شروع شد، همه میگفتند: این همه سال نذرت را ادا کردی! امام هم راضی نیست با این همه زحمت نذری را آماده کنی.....
آب که به قل قل می افتد ، بی بی آبگیر به آبگیر ، نخود و لوبیا و عدس پاک شده را در دیگ ها می ریزد . شعله های سرخ آتش از زیر دیگ برمی خیزند و الان وقت از نیمه شب گذشته است.
عده ای که به او در برپایی نذری کمک می کنند، نیز آن طرف حیاط سبزی های پاک شده و خرد شده را در دیگ می پزند.
کمی آن طرف تر نیز چندنفری مشغول پاک کردن پیاز و خرد کردن آن هستند، وقتی حیاط این خانه را می بینی، حتی لحظه ای به ذهنت خطور نمی کند این موقع شب و در این سرمای پاییزی، چه چیزی باعث این شور و شوق شده است مگر عشق و دلداگی.
صدای زنی که در حیاط چند بار صلوات می فرستد، می پیچد.
سپیده دم، بی بی معصومه که دیگر آن شور و نیروی جوانی را ندارد و پس از سکته قلبی سه سال قبل، با عصا راه می رود، را می بینم که انگار کودکی پرشر و شور در جای جای این حیاط می چرخد و تک تک کار ها را می بیند و توصیه می کند و .....
از او می پرسم بی بی سختت نیست در این سن و سال، نذری دادن؟ می گوید: شاید باورت نشود از چند روز مانده به ۲۴ محرم انگار شور و نیروی دیگر در تنم می آید و ساعت به ساعت که زمان پخت و توزیع نذری نزدیک می شود، تاب و توانم بیشتر می شود و این را خوب می دانم که این همه نیرو از کجا می آید....
اینجا محرم است و آدم های عاشقی دارد که تورا به جهانی بزرگ تر از جهان نگاهت می برند . به روزهای دلداگی و سوگواری و پای منبرنشینی . به روزهای غور کردن در عظمتی که دوباره پیش رویت گشوده شده اند .
در این خانه همه با نیت هایی که برای حاجت گرفتن و رفع مشکلات زندگی خود دارند، حضور یافتند. در ذهنم سوالی پیش می آید، به سمت بی بی معصومه که دیگر عصایش را نیز به کناری گذاشته، می روم و از او می پرسم: چه کسانی تاحالا از این نذری حاجت گرفتند؟ با صدایی آکنده از بغض و دلی سرشار از حرف های نگفته می گوید: خیلی ها، این جا مریضی که دکتر جوابش کرده را دیدم تا زنی که سال ها چشم انتظار شنیدن صدای کودکی در خانه اش، به اینجای حرفش که می رسد گوشه چشمش قطره اشکی را می بینم و می گوید: بگذار بقیه اش را نگویم اما بدان اینجا هیچکس دست خالی از نذری امام سجاد (ع) برنگشته است.
ساعتی بعد صدای دعا تمام حیاط خانه را که از حضور اهالی شلوغ شده، فرا می گیرد، همه اشک می ریزند ... در حیاط و اتاق ها دست هرکسی زیارت عاشوراست .
عطرغذای نذری دیگر کل محله را پُر کرده است، وزیدن باد تند پاییزی اهل خانه را به تکاپو انداخته و نمی گذارند باد آسیبی به نذری برساند .
هرکس با خودش ظرفی آورده و صفی از دیگ های رنگارنگ و جورواجور تشکیل شده، دیگ از سرآتش برداشته می شود و بی بی با صلواتی بلند شروع به کشیدن آش می کند، نمی دانم اکنون در دلش چه خبر است اما حال عجیبی است، شاید در صورت تکت تک کسانی که برای نذری گرفتن آماده اند، می شود این حس و حال را دید.
پیری توان بی بی را از او گرفته، دقایقی بعد ظرف کشیدن نذری را به جوان تر می دهد و خود در گوشه ای نظاره گر این همه دلدادگی و توسل و عاشقی می شود.
محله را بوی عشق می گیرد و پاییز در حیاط خانه بی بی به تماشا می ایستد . بی بی لبخند می زند و برای سلامتی همه دعا می خواند و رو به آسمان ، خدا را هزاران مرتبه شکر می کند که امسال هم دیگ نذر آقا ، روی آتش خانه اش گذاشته شد.
گزارشگر:غفور رحیمی
ارسال دیدگاه