نگاهی به فیلم «میهمان داریم»

˝میهمان داریم˝ به دنبال گیشه نیست

خبرگزاری پانا: میهمان داریم اثری متوسط است که شاید نتوان گیشه‌ای خوبی را برای آن متصور شد.

کد مطلب: ۲۸۲۸۳۴
لینک کوتاه کپی شد

میهمان داریم اثری متوسط است که شاید نتوان گیشه‌ای خوبی را برای آن متصور شد. این اثر را بدین جهت متوسط می‌خوانم که از سوی با فضاسازی و رعایت برخی از عناصر زیباشناسی فیلم مانند تعلیق و متافیزک در قصه (هر چند نیمه کاره) و یا فضای غبارآلود خانه، سکوت حاکم برآن و حرکت کُند دوربین و... سعی بر جذب مخاطب خاص دارد و از سوی دیگر با رمزگشایی که در انتهای داستان دارد و یا ایجاد یک فضای ساده خانوادگی (هر چند تاحدودی کلیشه شده) می‌خواهد مخاطب عام را با خود همراه سازد، چراکه هنوز تصویر این دست از فضاها برای مخاطب جذاب است.
این فیلم که بیش از هر چیز نمایان گر ارادت عسکرپور به شهدا است و شاید پس از وقایعی که خانه سینما پشت سر گذاشته است به تصویر کشیدن چنین فیلمنامه‌ای از سوی او حرف‌های بسیاری به دنبال داشته باشد و یا حرف‌ها و حدیث‌های بسیار دیگری را سرپوش گذارد. به دلیل ارائه ندادن المان‌های لازم به مخاطب مبنی بر اینکه میهمان ویژه داستان کیست؟ که این مادر و پدر سه شهید را برای آراسته منزلشان دچار نگرانی و تشویش کرده، به یک سردرگمی دچار است که شاید این سردرگمی را هم بتوان یکی از دلایل جذابیت آن دانست.
اما آنچه مشخص است میهمان داریم از قصه پاره شده و البته ناتمام رنج می برد. داستان با رفتن پدر و مادر به عیادت پسر جانباز خودشان شروع می‌شود و طوری جلو می‌رود که گویا دغدغه‌های یک جانباز قطع نخاعی را مد نظر دارد اما با آمدن خیالی سه فرزند شهید این پدر و مادر به خانه‌شان و کمک به تعمیر خانه برای پذیرای از آن میهمان ویژه (که اهالی رسانه و سینماگران درگوشی از عوامل فیلم شنیده‌اند چه کسی هست!) داستان را چند تکه می‌کند و قصه این جانباز و دغدغه‌هایش برای همیشه ابتر باقی می‌ماند و ذهن ببینده معطوف به حضور خیالی این سه شهید می‌شود.
بنابراین عسکرپور دو قصه دارد یک؛ دغدغه‌های پذیرایی پدر و مادر سه شهید و یک جانباز از میهمانی ویژه. دلتنگی این مادر و پدر شهید برای فرزندانشان و استیصال آنها برای رو به رو شدن با میهمانی که در راه دارند و این امر سبب می‌شود آن‌ها در رویایی خود (البته شاید رویا) فرزندان از دست رفتشان در کنار خود ببیند.
دو؛ تصویر دغدغه‌های یک جانباز قطع نخاعی که از کاروان شهدا و دوستان هم رزم خود جامانده و شرایط کنونی جامعه او را آزار می‌دهد.
و سوالی که می‌توان در پایان مطرح کرد این است که آیا عسکرپور توانسته است این دو داستان را که هر یک شاخ و برگی مجزا و متعدد دارند به خوبی با هم آمیخته کند تا مخاطب با موجی از ابهام از سالن سینما خارج نشود؟ و پس تماشای این اثر تاملی بر آن داشته باشد؟
اما به نظر می‌رسد عسکرپور خود نیز در تمامی لحظات ساخت این اثر میان پرداختن به سه شهید و دلتنگی و تنهایی پدر و مادر آن‌ها و دغدغه‌های جانباز قطع نخایی سردرگردان بوده است.

مریم احمدی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار