مرتضی پاشایی رفت، کاش ترازوی قدرشناسی بر شایعه سازی ها سنگینی کند
خبرگزاری پانا: مرتضی پاشایی رفت عده ای تسلیت گفتند، برخی گریستند، برخی خود را به آن راه زدند و چیزی نگفتند و عده ای هم متاسفانه بر شایعه سازی ها دامن زدند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، از دست دادن هنرمندان و داغی که بر دل می گذارند و خلایی که با رخت بربستنشان از این دنیای فانی پررنگ برجای می ماند، اتفاقی نیست که با یک تسلیت به فراموشی سپرده شود. در دنیایی که جاوید نیست این اتفاق بسیار رخ می دهد واتفاقی گریز ناپذیر است ولی می توان بهتر عمل کرد و با جایگاهی که برای هنرمندان در زمان حیات شان قائل شد این تلخی را قابل تحمل تر ساخت. متاسفانه هر سال خبری اینچنینی فضا را پر می کند ولی این بار خبر فوت هنرمند عرصه موسیقی پاپ مرتضی پاشایی که ۱۱ ماه آخر زندگی اش با صبر و شکیبایی با جنگیدن با بیماری سرطان همراه بود و در عین حال با عاشقانه های خود عشق را به مخاطبان خود هدیه می کرد بسیار غیرمنتظره و ناگهانی آمد.
خبر درگذشت این هنرمند واکنش های فراوانی را در میان اهل هنر، هنرمندان و دوستداران این هنرمند در پی داشت؛ واکنش هایی که برخی تسلی بخش، برخی زیبا و متاسفانه برخی هم شتاب زده و همراه با تبعات منفی بود.
هنرمندان و مسوولان (البته تنها مسوولان عرصه موسیقی کشور) تسلیت گفتند. دوستداران تجمعاتی برگزار کرده و رسانه ملی همچون سیاست همیشه خود به کمرنگی از این اتفاق یاد کرد.
علی مرادخانی، پیروز ارجمند، شهرام ناظری، استاد اکبر گلپایگانی، شروین مهاجر، مونا برزویی، سالار عقیلی، سهراب پورناظری، فرشاد حسامی، پویا سرایی و مهرداد نصرتی از جمله هنرمندان و مسوولانی بودند که پیام تسلیت داده و در این غم خود را شریک دانستند.
علی مرادخانی معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیام تسلیت خود گفت: «درگذشت هنرمند جوان، مرتضی پاشایی، قلب هر انسانی را به درد میآورد. هنرمندی که در عمر کوتاه خود به قلب مردم راه پیدا کرد و بی شک این اقبال عمومی گواهی بر اخلاق شایسته و هنر ارزشمند مرحوم پاشایی است. روزی که برای ملاقات به بالین این هنرمند عزیز رفتم، حضور مردم و هنرمندان عرصههای مختلف هنری ثابت کرد که هنرمندان همچون یک خانواده، در روزهای سخت همدیگر را تنها نمیگذارند. درگذشت این هنرمند را به جامعه موسیقی و هنرمندانی که همیشه کنار مرتضی و خانوادهاش بودند، تسلیت میگویم و برای خانواده محترمش آرزوی صبر و شکیبایی دارم».
پیام تسلیت دبیر کل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بدین قرار است: «پاییز، برگی دیگر از درخت پربار موسیقی ایرانزمین را به یغما برد. درگذشت مرتضی پاشایی هنرمند جوان، نیک اخلاق و توانمند عرصه موسیقی مردمی ایران، غمی عظیم را بر پیکرهی موسیقی ایران نشاند. او که از زمره آهنگسازان و خوانندگان توانا، محبوب و مشهور بود؛ تا واپسین روزهای عمرش برای مردم سرزمینش آهنگ ساخت و ترانه خواند و هرگز نگذاشت مخاطبانش از درد و رنج بیماریاش در صحنهی اجرا آگاه شوند. ضایعه فقدان این هنرمند مردمی را به مردم شریف ایران، به ویژه جامعه موسیقی و خانواده عزیزش تسلیت میگویم و برای روح بلندش مغفرت و رحمت الهی طلب میکنم».
شهرام ناظری، استاد موسیقی اصیل ایرانی، برای درگذشت خواننده جوان موسیقی پاپ پیام تسلیت صادر کرد. متن پیام این هنرمند بدین شرح است: «من نیز با شنیدن خبر از دنیا رفتن مرتضی پاشایی خواننده محبوب موسیقی پاپ غمگین شدم و این ضایعه دردناک را به جامعه موسیقی و خانواده این هنرمند و البته طرفدارانش تسلیت عرض می کنم. مطلع شدم این هنرمند ماهها با بیماری شوم و بدخیم سرطان جنگید و با وجود پیشبینی برخی پزشکان، نبرد را ادامه داد. او یک هنرمند بود من او را در جشن موسیقی ما نیز دیده بودم، همه می دانیم از دنیا رفتن هر هنرمندی در هر شاخه و حوزه ای دردناک است».
شروین مهاجر، نوازنده سرشناس کمانچه، نیز در یادداشت تسلیت خود آورده است: «دورادور وضعیت مرتضی پاشایی را دنبال میکردم. اما امروز صبح حامل خبرهای بدی برای همه ما بود. مرتضی پاشایی از دنیا رفت. به نوبه خودم این ضایعه بزرگ را به همه دوستان و دوستدارانش تسلیت می گویم. امیدوارم خداوند به طرفداران و خانواده مرتضی صبوری دهد. مطمئنم یاد و خاطره او همیشه در قلب دوستدارانش خواهد ماند. این اتفاق برای همه هنرمندان ایران زنگ خطر بزرگی است. این غم بزرگ، باز هم به ما میآموزد که باید در کنار هم باشیم. لزومی ندارد حتماً کارهای یکدیگر را بشنویم، اما حداقل میتوانیم خودمان را عضوی از خانواده بزرگ موسیقی سرزمینمان بدانیم. حداقل تا وقتی هنرمندان در بینمان هستند قدرشان را بدانیم. همه نیک میدانیم شرایط اجرا و معیشت هنرمندان موسیقی روز به روز در وضعیت سخت تری قرار میگیرد. تنها کاری که از دست ما بر می آید در کنار هم بودن است. اتفاق دردناک امروز به ما میگوید باید دستانتان را در دستان یکدیگر قرار دهید و پشتیبان هم باشید. بیایید غرور و کدورت ها را کنار بگذاریم و با هم باشیم. رفتن مرتضی به ما میگوید ماندنمان همیشگی نیست. گویی
تکه ای از هر کدام از ما با او رفته است. هر کدام از ما وقتی در چنین شرایطی قرار میگیرد احتمالاً به این موضوع میاندیشد که کی نوبت او فرا خواهد رسید؟ چه زمانی نوبت به رفتن او از این دنیا می رسد؟ در غم رفتن این هنرمند محبوب میخواهم آرزو کنم. میخواهم بگویم ای کاش قدر پیشکسوتها را بدانیم و به آنها احترام بگذاریم. ای کاش آنها هم احترام جوانها را نگه دارند. ای کاش ملاقات های ما فقط به حیاط تالار وحدت و به لحظه ای که برای بدرقه جنازه یکدیگر میآییم ختم نشود».
سالار عقیلی خواننده موسیقی سنتی نیز پس از درگذشت مرتضی پاشایی، یادداشتی منتشر کرد. متن یادداشت «سالار عقیلی» بدین شرح است: «هر دوی ما ۲۵ روز پیش در شهر بندرعباس به روی صحنه رفتیم. بعد از آنکه کنسرت خودم تمام شد، به کنسرت مرتضی رفتم. با شنیدن خبر بدی که امروز به گوش همه ما رسید شوکه شدم. باورم نمی شد او را از دست داده ایم. او صدای خوبی داشت و من از دوستدارانش بودم. به نظر تحمل این درد برای همچون منی که او را از نزدیک دیده کار بسیار سخت و دردناکی است. یادم می آید که در بندرعباس که بودیم کنسرت من زودتر تمام شد. قبل از رفتن به فرودگاه به کنسرت مرتضی رفتم و نیم ساعتی از اجرایش را در سالن بودم. به پشت صحنه رفتیم و با هم احوال پرسی کردیم. چون روحیاتش را می شناختم، تحمل این غم برایم سخت است. فقط میتوانم بگویم بروز اتفاقی در این سن برای مرتضی دل همه ما را به درد آورده است. عشق به هنر و موسیقی باعث شد با توجه به بیماری سختش تا این حد مقاومت کند و زنده بماند. او در دل مردم رخنه کرده بود و اکسیر عشق ارمغان او برای مردم سرزمینش بود. مردم عاشقش بودند و عاشقانه صدایش را می شنیدند. تا آخرین لحظه زندگی هم با وجود تمام
دردها و سختی ها از پا ننشست. همه می دانستیم در بین دو بخش کنسرت زیر سرم می رفت. خواننده بودن برای یک فرد سالم کار سخت و مشکلی است، تا چه رسد به اینکه با چنین بیماری مهیبی دست به گریبان باشی اما باز هم از پای ننشینی. همیشه عاشق بود و عاشقانه میخواند. دو سه باری به کنسرتهایش رفتم و برخورد صمیمی، دوستانه و خاکی اش را با مردم دیده بودم. او تندیسی از هنر، مقاومت، ادب، نزاکت و امید بود. هنرمندان فعال در این هنر باید امید را از مرتضی بیاموزند. رفتن او را به جامعه موسیقی ایران، خانواده مرتضی پاشایی و تمام موزیسین های پاپ و سنتی تسلیت می گویم و معتقدم موسیقی مرز نمی شناسد».
متن پیام تسلیت سهراب پورناظری آهنگساز و نوازنده سرشناس کمانچه و تنبور، نیز به این شرح است: «غمش در نهانخانه ی دل نشیند...
تا دل در گرو پیشامدی نداشته باشم هرگز قلم فرسایی نمیکنم. از داستان اندوهگین مرتضی پاشایی سینه ام به درد آمد.
با اینکه تنها یک بار دیده و شنیده بودمش، اما این روزها بی اختیار دل نگرانش بودم و از آگاهان جویای احوالش...
به هر تقدیر، او رفت وغمش را در نهانخانه ی جان دوستدارانش نشاند؛ از هر گروهی.
رفتنش را به مادر و پدر دردمندش تسلیت میگویم».
فرشاد حسامی آهنگساز و تنظیم کننده پاپ، نیز در پیام تسلیت خود آورده است: «من از نزدیک مرتضی را نمی شناختم اما چند قطعه او را خیلی دوست داشتم. مرتضی هیچ وقت نمی میرد و همیشه در دل مردم زنده است و هنرمندی تا این حد مورد علاقه مردم باشد کم پیدا می شود. مرتضی جان خیلی زود رفتی ولی یک عمر خاطره و احساس خوب از خود به یادگار گذاشتی. در آرامش بخواب دوست من...».
اکبر گلپایگانی معروف به «گلپا» از استادان برجسته آواز و موسیقی اصیل ایران، نیز در یادداشت تسلیت خود در پی درگذشت این هنرمند آورده است: «متاسفانه همین الان اطلاع پیدا کردم که «مرتضی پاشایی» خواننده خوب و خوش صدای موسیقی پاپ ایران، دار فانی را وداع گفت. این جوان هنرمند علاوه بر هنر، از نظر اخلاقی و انسانی نیز در درجه بالایی قرار داشت و بنده بسیار در مورد انسانیت این عزیز از دست رفته شنیده بودم، این فاجعه جانگداز را خدمت خانواده این هنرمند خوب و همچنین مردم هنردوست ایران تسلیت عرض میکنم. روحش شاد و یادش گرامی».
مونا برزویی، ترانه سرای موسیقی پاپ، هم دلنوشته ای را به مناسبت درگذشت مرتضی پاشایی ارائه داد:«مرتضی پاشایی را هنرمند نجیب، متواضع و فهیمی شناختم و همین موضوع پذیرش این مصیبت را برایم سخت تر می کند. خدا را شکر می کنم در زمان حیاتش او را شناختم. اگرچه این آگاهی، درد امروزم را چند برابر کرده است. خدانگهدار برادر، ببخش که جز دعا کاری از دستم برنیامد. ببخش که صدای دعایم کوچکتر از آن بود که به آسمان ها برسد و تو را برگرداند....».
مهرداد نصرتی، آهنگساز با سابقه موسیقی پاپ کشور نیز در یادداشت خود در پی درگذشت مرتضی پاشایی گفته است: «زمانی که خبر بستری شدن مرتضی در بیمارستان را شنیدم، حسی شبیه لحظه ای را داشتم که خبر بستری شدن ناصر عبداللهی به گوشم رسید؛ رفیق کهنه که روزها و سالها را در کنار هم سپری کرده بودیم. ٢٩ روز انتظار شبانه روزی در بیمارستان هاشمینژاد با بیم و امیدهای لحظه لحظه به بازگشت ناصر و ملودیهای بی بدیلش به میانمان، که البته پایانش آنچه نبود که در دعاهایمان از خدا میخواستیم. این روزها بیمارستان بهمن چنین حال و هوایی داشت. نه تنها بیمارستان، که تمام ایران و ایرانیان حال و هوایی داشتند که مدتها بود نظیر آن را ندیده بودم. همه یکدل بودند با هدفی واحد.
اما این بار هم پایان قصه آن نبود که در رویاهایمان میدیدیم. مرتضی هم از میان ما رفت، مثل ناصر که از میان ما رفت و هر دو یادگاریهای شیرینشان را برای ما به جا گذاشتند تا بار دیگر به یاد بیاوریم فرشته ها هدیههای خدا در میان ما هستند که نغمههای بهشتی خود را به ما میبخشند و افسوس که فرصت درک حضورشان کوتاه است.
مرتضی عزیز ممنونم از تو به خاطر جرأت و شجاعتت، به خاطر هنر نابت و از همه مهمتر به خاطر انسانی که بودی. حضور زمینیات در میان ما به پایان رسید و حضور آسمانیات در بین ما ابدی است.
خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه
دیگه کابوس زمستون نمیبینی
توی خواب گلهای حسرت نمیچینی»
یادداشت پویا سرایی، موزیسین سرشناس ایرانی، نیز بدین شرح است: «آنقدر دوستان مشترک داریم که در طول هفتهی پیش تقریباً ساعت به ساعت از احوال مرتضی پاشایی آگاه بوده باشم. خبر درگذشتاش واقعاً شوکهام کرد. با اینکه شنوندهی جدیِ آثار پاپ نیستم، اما چند چیز مرتضی پاشایی برایم مهم بود؛ نخست اینکه جنسِ آثارش که بسیار پر مخاطب بود و این بزرگترین موفقیت در عرصهی ژانر پاپ است؛ دوم روحیه و قدرت او در مبارزه با سرطان بطوریکه تا آخرین لحظات زندگیاش هنوز میخواست بجنگد و بجنگد و بجنگد...! پرداختن به این حجم کنسرت و فعالیت با وجود این بیماری مهلک هم حقیقتا عجیب و قابل ستایش است .
از هر نوع هنرمند یا شهروند یا اقلیتی باشیم، فقدان جوانی که تا این اندازه به زندگی خوشبین بود و تا آخرین لحظه به آن لبخند زد، دردناک است، چه رسد به اینکه عضوی شایسته و موفق از خانوادهی بزرگ موسیقیِ کشور باشد. کُنشِ او، برای همهی ما درسی است از جنگیدنِ مقتدرانه در این دنیای پر رنج... همانند کلام وحی: ما انسان را در رنج آفریدیم...
امیدوارم قدر یکدیگر را در مواقعِ حیات بدانیم و نه در حیاطِ مراسمِ ممات!
به خانواده بزرگ موسیقی ایران و خانواده دوستان نزدیک او و دستِ آخر خانوادهی نسبیِ او تسلیت عرض کرده و از خداوند صبر و آرامش خواستارم.»
این پیام ها هرکدام بیان کننده ویژگی های منحصر به فرد این هنرمند است، ویژگی هایی که یادآوری هرکدام غم از دست دادنش را برای دوستداران و خانواده اش تلخ و تلخ تر می کند. مرتضی پاشایی با بیماری سرطان دست و پنجه نرم کرد همین می تواند بزرگ ترین انگیزه باشد که از این پس با جدیتی تمام در راه از بین بردن این بیماری قدم هایی برداشته شود تا بار دیگر شاهد این نباشیم که سرطان عزیزی دیگر را به ناگاه از ما بگیرد و تاسف بخوریم برای تمامی راه های نارفته و اقدامات صورت نگرفته...
مسئله تاسف برانگیزی که در این روزها و در پی این اتفاق رخ داد و نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت شایعاتی بود که از پیش از درگذشت این هنرمند و در روزهای سختی که خانواده و دوستدارانش با آن دست به گریبان بودند در فضای مجازی به راه افتاد و تا امروز هم ادامه دارد. اخبار کذب و تصاویری که انعکاس آن ها کاری جز تلخ تر کردن این اتفاق و بیشتر کردن درد آن همراه ندارد. چرا باید به گونه ای عمل شود که خانواده این هنرمند در روزهایی که باید تلاش شود غم شان تسکین پیدا کرده و کمتر شود مجبور به اعلام بیانیه باشند و از حقوقی دفاع کنند که عده ای با بی خردی خود آن را خدشه دار می کنند، کاش قدری مهربان تر شویم و قدری دست از خودخواهی ها و کوته نظری های مان برداریم تا ماندن مان در این کاروانسرای شلوغ برای اطرافیان قابل تحمل تر و تسلی بخش باشد نه آزاردهنده، تا روزی که لحظه سفر ما رسید پشیمان از کرده ها و اشتباهات مان نباشیم.
مرتضی پاشایی هم رفت نمی دانیم فردا بلیت سفر ابدی به نام که رقم می خورد، روزهایی را که در کنار هم هستیم و روزهایی را که هنرمندان مان در کنار مان هستند قدر بدانیم...
زهرا صفایی
ارسال دیدگاه