گفتگویی صمیمی با پیشکسوت اورژانس ۱۱۵
جواد صعودی مسئول پایگاه فوریت های پزشکی شماره ۴ ارومیه با کوله باری از خاطره میهمان روابط عمومی اورژانس ۱۱۵ بود.
به گزارش خبرگزاری پانا، اگر پای صحبت های پیشکسوت هر رشته ای بنشینیم، با کوله باری از تجربه و نکته آموختنی مواجه می شویم که برای به دست آوردن هرکدام از این تجارب، سالهای زیادی از عمرش را صرف کرده است.
حال اگر افراد جوان تر از این نکات، درسی بیاموزند که شکر نعمت به جا آورده اند و اما اگر دوست دارند خودشان همه چیز را تجربه کنند راهی به خطا رفته اند، به قول شاعر :
اگر پند خردمندان به شیرینی نیاموزی / جهان آن پند با تلخی، بیاموزد تو را روزی.
با این مقدمه موجز، به سراغ یکی از همکاران باسابقه اورژانس رفتیم تا به فراخور سالهایی که از دوران خدمتش سپری شده، ما را مهمان خاطره ای کند.
جواد صعودی تکنسین ۵۳ ساله اورژانس ۱۱۵ است که در بیست و چهارمین سال از دوران خدمتش همانند روزهای جوانی، پرنشاط و دلسوز مشغول انجام خدمات پیش بیمارستانی به همشهریان عزیز است.
او مسئول پایگاه فوریت های پزشکی شماره ۴ ارومیه است، پایگاه فوریت های پزشکی شماره ۴ ارومیه در سال ۱۳۷۹ افتتاح شده است و به طور میانگین روزانه ۸ ماموریت اورژانس انجام می دهد.
وی اینگونه شروع می کند: خاطرات تلخ و شیرینی در این سالها برایم اتفاق افتاده است. از هر کدام درسی آموخته ام، حتی گاهی بسیاری از اتفاقات آنقدر ذهنم را مشغول کرده اند که روزهای متمادی با آنها زندگی کرده ام .
اما خاطره ای که برایتان می خواهم نقل کنم هم شیرین و هم تلخ ! چرا که چندین احساس متناقض را در عرض چند دقیقه تجربه کردم ..
نفس عمیقی می کشد و این چنین شروع می کند: یادم می آید چند سال پیش برای اعزام نوزاد ۷ روزه ای که دچار آترزی مری (Esophageal atresia) بود به تبریز اعزام شدیم. بیمار، دختری زیبارو بود که فقط چند روز از به دنیا آمدنش می گذشت، با توجه به ترشحات بسیار زیاد دهان بیمار، او را باید مرتبا ساکشن می کردیم تا احیانا راه هوایی بیمار بسته نشود .
بیمار را از بیمارستان تحویل گرفتیم و بنا شد تا من در کابین عقب آمبولانس مراقب وضعیت بیمار باشم و همکارم مسیر ارومیه - تبریز را رانندگی کند. آمبولانس حرکت کرد . پس از حدود ۱۰ دقیقه از آغاز مسیر، دستگاه ساکشن را روشن کردم تا ترشحات بیمار را ساکشن کنم. اما در کمال تعجب متوجه شدم رابط ساکشن شکسته و به هیچ وجه قابل استفاده نیست!!
موجی از اضطراب و تشویش به سراغم آمد. با خودم می گفتم رابط دستگاه شکسته؛ این نوزاد هم نیاز ضروری به ساکشن دارد. پس حالا تکلیف چیست ؟!
در این اثنا به ذهنم رسید با چسب هایی که در جامبک اورژانس وجود دارد به نحوی رابط را سرجایش برگردانم که حداقل برای ساعاتی قابل استفاده باشد. خدا رو شکر این فکرم جواب داد و من به زحمت توانستم با چسب، رابط را سر جایش محکم کنم.
بلافاصله بعد از اینکه مطمئن شدم دستگاه به درستی کار می کند شروع به مکش ترشحات کردم و تنفس بیمار که رفته رفته دچار مشکل می شد به حالت طبیعی برگشت.
مسیر ارومیه به تبریز را طی کردیم به طوریکه من هر ۱۰ دقیقه یک بار مریض را ساکشن می کردم که تنفس وی دچار مشکل نشود. همراه بیمار از این که می دید من با تمام توان و بدون خستگی مشغول انجام کارهایم هستم خیلی خوشحال بود. دعا می کرد و می گفت: انشالله به هرچه آرزو داری برسی. خدا بچه هایت را حفظ کند و قص علی هذا .
وقتی وارد تبریز شدیم از اینکه این ماموریت نیز با موفقیت در حال اتمام بود و نوزاد ۷ روزه را با مراقبت کامل به بیمارستان تحویل خواهیم داد خیلی خوشحال بودم. همراه مریض را دلداری می دادم و می گفتم: بیمارستانهای تبریز متخصصان خوبی دارند. انشالله هرچه زودتر دخترت صحیح و سالم خواهد شد و صدای خنده هایش فضای خانه ات را پر خواهد کرد.
اما این پایان کار نبود. همه چیز داشت به خوبی و خوشی تمام میشد که متاسفانه در اواخر اتوبان کسایی تبریز، نوزاد دچار ایست قلبی تنفسی شد ...
در آن چند ثانیه احساس می کردم تمام مشکلات و ناراحتی های دنیا روی سرم آوار شده است. چرا که از ارومیه تا تبریز با تمام وجود مراقب مریض بودم و هر لحظه وضعیت او را چک می کردم تا مبادا مشکلی به وجود بیاید. اما حالا ، تمام زحماتی که کشیده بودم را برباد رفته احساس می کردم و نمی توانستم به خود بقبولانم که تلاش های من ثمری نداشته است.
علاوه بر این وقتی حال همراه مریض را تصور می کردم که اگر بداند بچه اش ایست قلبی تنفسی کرده و در آستانه مرگ قرار دارد چطور خواهد شد، آن وقت تمام تنم میلرزید ...
ثانیه ها به تندی سپری می شد. دستگاه دفیبریلاتور آژیر ممتدی می کشید که علامت فقدان ضربان قلب است. آن صدا آنقدر برایم زجرآور بود که با گذشت بیش از ۱۰ سال از آن ماموریت، هنوز که هنوز است در گوشم تکرار می شود.
صعودی با شور و حرارت خاصی این خاطره را نقل می کند. طوری که هر لحظه جوشش احساسات و شادی و ناامیدی توامی که چشیده است را عینا منتقل می کند. حین شرح دادن این اتفاق چشمانش برق میزند و روی صندلی اش هر لحظه به جهتی می چرخد که حاکی از غلیان درونی اش است.
بگذریم!!
او ادامه می دهد: به هر ترتیب به تنهایی شروع به عملیات احیاء کردم. چون نوزاد باید هرچه سریعتر به بیمارستان منتقل می شد؛ پس به همکارم که در حال رانندگی بود هم چیزی نگفتم تا هرچه سریعتر به بیمارستان برسیم.
برای اولین بار بود که نوزادی را احیاء می کردم. اما به حول قوه الهی توانستم نبض و تنفس بیمار را برگردانم. خدا را صدهزار مرتبه شکر که نوزاد قبل از ورود به اورژانس بیمارستان به زندگی برگشت و او را با تنفس و نبض به بیمارستان تحویل دادیم.
اگرچه دوست داشتم پیگیر وضعیت نوزاد باشم اما بالاجبار باید سریعا به ارومیه برمی گشتیم. لذا نوزاد را تحویل دادیم و با بدرقه گرم همراه بیمار عازم ارومیه شدیم. ساعت حوالی ۱۲ شب بود و من در مسیر برگشت فقط به آنچه برایم اتفاق افتاده بود فکر می کردم.
اینکه در کابین عقب آمبولانس دقایق و لحظه هایی را سپری کرده بودم که هم شیرین و هم تلخ بود. هرکدام از وقایعی که برایم گذشته بود در ذهنم گاهی آنقدر شیرین بود که دوست داشتم تکرار شوند و گاهی آنقدر لحظه های تلخ و سختی را سپری کرده بودم که دوست نداشتم زمان حتی یک ثانیه به عقب برگردد.
و این همواره یکی از تلخ ترین و شیرین ترین خاطرات من است.
به قول شاعر : "تلخ ترین خاطره فرهاد، شیرین است.
منبع: وبدا آذربایجان غربی
ارسال دیدگاه