به احترام الفت/ نگاهی متفاوت به آخرین ساخته نرگس آبیار
شاید باورکردنی نباشد، الفت هم مادربزرگ من بود و هم پدربزرگ! کودکی عموی مرا اما نه از شیار ۱۴۳ که از جزیرۀ ام الرصاص، بعد از دوازده سال آوردند. یعنی چندین سال پس از مرگ الفت!
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ شاید باورکردنی نباشد، الفت هم مادربزرگ من بود و هم پدربزرگ! کودکی عموی مرا اما نه از شیار ۱۴۳ که از جزیرۀ ام الرصاص، بعد از دوازده سال آوردند. یعنی چندین سال پس از مرگ الفت!
و آن وقت آن الفت (سیدۀ خستۀ خمیده) نبود که کودکیِ فرزندِ برومندش را در آغوش بکشد. بلکه این نقش آرمانی به دوش شکستۀ خواهری افتاد که روزگار، او را بلاکش همۀ حوادث ریز و درشت خانواده کرده بود.
آزادگان که برگشتند، یک زوج الفت خسته و فرتوت با چشمانی که از فراق، همیشه مرطوب بود، بسیار زودتر و مشتاق تر از دیگر مردم، سربر آستان زیارت آنان می سودند و ملتمسانه خبری یا نشانی از فرزند خود را از دفتر دیده ها و شنیده های آنان می جستند. تا اینکه با تأسف، این فراق و اشتیاق و امید آتشین دیدار در خلوت و سردی و خاموشیِ گور آرام یافت و خاطرۀ مهجوری و مشتاقی آنان، مثل شهادت مظلومانۀ عمو که بیش از هر چیز، بی هیچ مبالغه ای به گل سرخ می مانست- جاودانه شد. اینک به احترام گل سرخ یک سبدگل، هدیه می کنیم به فیلم عزیز شیار ۱۴۳ که بخوبی و زیبایی، خاطرۀ رزمندگان و شهدای بزرگ دفاع مقدس را به یادمان آورد و به نشانۀ قدرشناسی نسبت به همۀ دست اندرکاران، نویسنده، کارگردان، تهیه کننده و همۀ نقش آفرینانِ آن، سرتعظیم فرود می آوریم.
دهقانی
پنجم مهرماه ۱۳۹۳
ارسال دیدگاه