مصطفی کیایی در گفت و گو با پانا:
علمک گاز، خانه های قدیمی به تاریخ پیوستند اما تاریخ جنگ زنده است
خبرگزاری پانا: مصطفی کیایی نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون فیلم سینمایی ˝ضدگلوله˝ در ژانر دفاع مقدس در کارنامه کاری اش به چشم می خورد، دشواری بازسازی فضاهای دهه ۶۰ و ۷۰ و همچنین زنده بودن تاریخ جنگ را از دلایل کم توجهی به آن در سینما و تلویزیون دانست.
مصطفی کیایی نویسنده و کارگردان سینما در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا با آسیبشناسی عرصه فیلمسازی و سریال سازی دفاع مقدس گفت: یکی از دلایلی که باعث میشود تا فیلمسازان و کارگردانان به سمت ساخت کارهای دفاع مقدس نروند این است که دوران جنگ تحمیلی هنوز چندان به تاریخ نپیوسته است. برای مثال اگر شما بخواهید درباره دوران قاجار، صفوی یا هر دوره دیگری یک سریال بسازید، بسیار راحت تر است تا ساختن کار درباره دهه ۶۰ و ۷۰. زیرا در عین حال که این دوران برای سریال سازی یا فیلمسازی نیاز به دکور زدن و فضاسازی دارند، مردمشان و نمایندگان آن هم هنوز در قید حیات هستند. احتمالا در آلبوم های عکس پدران و مادران ما تصاویری از خانه ها، وضعیت پوشش و ظاهر آدم ها در دوران جنگ دیده می شود.
وی افزود: اما امروزه شهر دیگر تغییر کرده، علمک های گاز به چشم نمی خورد، پلاک ماشینها عوض شده و بسیاری از ویژگیهای شهر در سال های دهه ۶۰ و ۷۰ در خیابان های تهران دیده نمی شود. ساختمان های بلند با نمای سنگ گرانیت فضای شهر را برای بازسازی آن دوران سخت می کند. چنانچه خود من برای ساخت "ضد گلوله" مدت ها به دنبال کوچه و منطقه ای بودم که بتواند فضای سال های دهه ۶۰ و ۷۰ را تداعی کند. برای ساختن فیلم یا سریال با کیفیت هم باید زحمت زیادی کشید و هزینه کرد. همه این ها دست به دست هم می دهد تا برخی فیلمسازانی که به دنبال کارهای راحت و بدون دغدغه هستند به سراغ چنین کارهایی نروند.
کارگردان فیلم سینمایی "خط ویژه" در پاسخ به این که چرا در همه آثارش رگه هایی فانتزی جای دارد، ادامه داد: من برخلاف بسیاری از همکارانم معتقدم که هم سینما و هم تلویزیون مهم ترین هدف و کارکردشان باید سرگرم کردن مردم باشد. چراکه ابتدا پیش از هر چیز باید یک فیلم یا سریال جذاب باشد تا مخاطب را درگیر خود کند ون بعد از آن و در مرحله بعد بتوان از طریق آن حرف زد. نگاه قصه محور در یک اثر بسیار اهمیت دارد و مهم است. ما بسیاری مواقع تلاش کرده ایم تا اثر ارزشی بسیازیم در حالی که ضلع اصلی که همانان مخاطب اس را فراموش کرده ایم و فیلم موفقی هم نتیجه کارمان نبوده است. اما اگر بتوانی در سینما و تلویزیون ابتدا مخاطب را درگیر کنی بعد به راحتی حرفی که مد نظرت هست را می توانی بزنی. فیلمساز باید بتواند لحظه به لحظه بیننده را با خود همراه کند، در بخش هایی به او رو دست بزند. او را شاد و غم کند و حس های مختلفی را برایش رقم بزند. این ها همه به جذابیت خروجی یک کار کمک می کند که متاسفانه در پیرنگ داستانی بسیاری از کارها رعایت نمیشود.
ارسال دیدگاه