صداو سیما؛منتقد صرف فعالیت دولت یا نهادی ناظر

خبرگزاری پانا: در حالیکه عمر چهارساله دولت یازدهم هنوز به نیمه نرسیده است، انتقادات یک سویه، صرف طرح مسائل و مشکلات و نگاه یک جانبه به سیاست های دولت از سوی رسانه ملی خشم رئیس جمهور را به دنبال داشته است.

کد مطلب: ۲۴۸۶۲۵
لینک کوتاه کپی شد

نقش صداوسیما در حفظ آرمان های نظام جمهوری اسلامی ایران، تعیین و پیشبرد راهبردهای تبلیغاتی دولت مستقر، ایجاد نگرشی همدلانه و نگاهی همسو با جریان رویدادهای ماوقع را نمی‌توان نادیده گرفت. صداوسیما به تعبیر امام خمینی (ره) دانشگاه عمومی است و شکل دولتی آن که در ایران به فعالیت خود ادامه می دهد، به عنوان تریبونی با مخاطبان عام و گسترده در اختیار نهادهای حکومتی قرار دارد. بدین ترتیب رادیو و تلویزیون در ماهیت و ذات خود باید رویکردی اگر نه خنثی نسبت به اتفاقات و مسائل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی داشته باشند اما دست کم باید در چگونگی ورود و مطرح کردن این مسائل در هریک از قوه های سه گانه و سایر نهاد و سازمان های زیربط فرصتی برابر و سهمی مساوی و نگاهی عادلانه را اتخاذ کنند که این مهم گاه از سوی مدیران صداوسیما و اهالی رسانه خواسته یا ناخواسته نادیده انگاشته می شود. به نظر می رسد این سازمان که چند سالی است با عنوان رسانه ملی از آن یاد می شود، در دولت های مختلف عملکردی جناحی داشته است و نه تنها به عنوان یک دستگاه تبلیغاتی و بیشتر مردمی بلکه عموما به عنوان رسانه ای وابسته به دیدگاهی خاص سعی در برجسته کردن مقطعی یک موضوع با هدفی مشخص داشته است.
صداوسیما همچنین در مواقعی ویژگی مهم خود یعنی فعالیت به عنوان نهادی بازدارنده را از دست می دهد. مشکل اصلی در اینجاست که صداوسیما بیش از پرداختن و توجه به هدف گذاری ها، سیاست های سازمانی در قوای سه گانه، نظارت بر نحوه اجرایی شدن و دریافت بازخوردهای مردم درباره تصمیم گیری های دولتی و انعکاس انتقادات، گلایه ها و میزان رضایتشان از یک طرح, خود به عنوان وزارتخانه مستقل در ظاهر اما وابسته به اندیشه ای خاص تلاش می کند تا ابتکار عمل حکمرانی بر افکار عمومی را به دست بگیرد. آن هم نه در همراهی با مخاطب بلکه به عنوان سازمانی که در تلاش است تا با شعار برای مردم هدف تامین منافع گروهی را دنبال کند.
از مصادیق این روند در صداوسیما را باید به نحوه برخورد رسانه ملی با سیاست ها و گفتمان های دولت در دوره های مختلف دانست. دولت نهم و دهم با وجود کارشکنی ها و ضعف های مدیریتی فراوان که خسارت های جبران ناپذیری را هم به چرخه اقتصاد و بدنه فرهنگی کشور وارد ساخت و هنوز هم بسیاری از ویرانه های آن غیر قابل آبادسازی به نظر می رسد، از حمایت جدی رادیو و تلویزیون برخوردار بود. جز در چند ماهه پایانی آن که به دلیل سیاست های رسانه ای باید فضای برنامه ها به سمت و سوی اعلام نیاز برای تغییر دولت و طرح مشکلات و دعوت مردم به انتخابات کشیده می شد. همچنین در چند ماهه اخیر حمایت از دولتی که بی تدبیری های آن و اختلافاتش با برخی از دستگاه ها در ذهنیت عامه یک امر کاملا درک شده بود، به معنای ایستادن و مقابله با آرای مردمی به حساب می آمد. حمایت رسانه ملی از دولت نهم و دهم را حتی می توان در اعطای فرصت بیشتر به نماینده آن در جریان انتخابات ۸۸ و مناظره های پر سر و صدای تلویزیونی کاندیدا دانست. فرصتی که برابر با بی عدالتی بود و به بهانه نداشتن حق دفاع این شخص در برابر اظهار نظر های سایر رقبا در اختیار وی قرار گرفت.
۴ سال از آن انتخابات پرحاشیه و جنجالی گذشت و این بار اصلاح طلبان اعتدالی در انتخابات ۹۲ برنده میدان بودند. صداوسیما اگرچه در ابتدا با فضاسازی های مثبت تغییر دولت را حیات تازه و تلنگری برای پیشرفت معرفی کرد، اما پس از استقرار و روی کار آمدن کابینه جدید، اجرای طرح ها و آشکار شدن تدریجی مواضع دولت نسبت به برخی رویدادها، به ویژه آغاز دور جدیدی از مذاکرات هسته ای و نوید بخشی نسبی آن، شکسته شدن برخی از تحریم ها و باز شدن درهای ایران به سمت معاملات با دنیای پیرامون که همگی از دستاوردهای خوشایند دولت یازدهم تا اینجای کار است، رسانه ملی جریانی در تضاد با این اتفاقات را گویی در پیش گرفت و به عنوان نهادی صرفا انتقادگر به طور غیرمستقیم وجهه خود را آشکار ساخت. انتقادهای وارد آمده به دولت طی ماه های اخیر باعث واکنش های تند حسن روحانی رئیس جمهور را در سخنرانی اخیر خود برانگیخت و همین سخنرانی نیز به عنوان واکنشی منفی از سوی تلویزیون بازتاب داده شد. در حالی که کنش های تدریجی و مرحله به مرحله رسانه ملی که چنین واکنشی را در پی داشته است برای گروهی پنهان باقی مانده است!

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار