به بهانه ۱۷ مرداد؛ روز خبرنگار

روز خبرنگار گذشت و دغدغه هایش جا ماند

خبرگزاری پانا: یک بار دیگر روز خبرنگار بهانه ای شد دغدغه های خبرنگاران حوزه موسیقی را مرور کنیم باشد که این بار گوشی برای شنیدن و چشمی برای دیدن وجود داشته باشد تا دیگر این روز تنها بهانه ای برای بیان دغدغه و مشکلات خبرنگاران نباشد.

کد مطلب: ۲۴۶۲۴۰
لینک کوتاه کپی شد

مثل باقی مناسبت هایی که در تقویم جا خوش کرده اند و روزی را به نام خود به ثبت رسانده اند، توفیق حاصل شد و برگی از این سالنامه به نام نامی خبرنگارمزین شد و روز خبرنگار شکل گرفت. پس از شهادت خبرنگار اعزامی شهید صارمی ۱۷ مرداد روز خبرنگار نام گرفت هر سال هم در این روز بهانه ای می شود تبریکی نثار خبرنگاران عزیز شود و از سویی خبرنگاران از دغدغه ها و مشکلات لاینحل خود داد سخن داده و ستون، صفحه و سایتی بستر این گلایه ها و صحبت ها شود. باز چند صباحی فراموشی و روز از نو روزی از نو...

به عادت هر سال و از سر یادآوری بازمی گردیم به خاطرنشان کردن مشکلات خبرنگاران و به رشته تحریر درآوردن دردنامه‌ای اندر احوالات خبرنگاران حوزه موسیقی...

محدودیت های حوزه موسیقی به قدری زیاد است و خود سانسوری ها به شدت در حال افزایش که یک مجموعه چند جلدی نیاز است تا این خط و خطوط قرمز و محدودیت ها را برشمرد تا خدای ناکرده مطلبی به جایی برنخورده و تبعاتی در پی نداشته باشد. خواننده ها، گروه های موسیقی و نام هایی که برای یک مجموعه ممنوع التصویر و ممنوع الکار به شمار می روند و در رسانه ای دیگر نام بردن از آن ها بلامانع است. آلبومی با مجوز وزارت ارشاد منتشر می شود خواننده مذکور کنسرت برگزار می کند ولی اگر در برنامه ای از صدا و سیما نامی از آن خواننده برده شود خط قرمزها را درنوردیده و تا تعطیلی برنامه پیش می روی...

متاسفانه به مقوله موسیقی همیشه یک نگاه سلیقه ای و بدون تعریف وجود داشته است و وجود این نگاه دست روزنامه نگاران و خبرنگاران این حوزه را بسته نگاه می دارد. حد و مرزها مشخص نیست و همیشه بخش اعظمی از موسیقی ما توسط مسوولان و کسانی که باید دلسوز آن باشند، نادیده گرفته می شود. وقتی از وجود بی قانونی ها و قوانین نامشخص و سلیقه ای و کارشکنی ها در این حوزه سخن گفته شده و نقدی می شود به جای آنکه با دلسوزی نگاه شود و سعی در برداشتن موانع باشد موضع گیری ها شکل گرفته و خبرنگاران دعوت به سکوت می شوند. البته فضای نقد در جامعه ما در تمامی عرصه ها این وضعیت را داراست ولی در حوزه موسیقی از آنجایی که هیچ قانون تعریف شده و مشخصی وجود ندارد، این وضعیت اسفناک تر است. از اینروست که دیگر نوشته ها و فعالیت خبرنگاران از حوزه نقد خارج شده و به رسالت خبررسانی معطوف می ماند.


مشکل بزرگی که از قدیم الایام پیش روی موسیقی و خبرنگاران این حوزه بوده است نداشتن پشتیبانی به نام رسانه ملی و صداوسیماست. خط قرمزها در سازمان رسانه ملی و دریافت مجوزها به قدری متغیر و سلیقه ای است که هیچ پیش بینی ای برای برنامه ای که قرار است پخش شود نمی توان داشت. اخیرا برنامه هایی شکل گرفته که به موسیقی می پردازند اما همین برنامه ها هم به قدری با مشکلات عدیده مواجه می شوند که عطایش را به لقایش بخشیده و دور این حوزه را خط می کشند و به برنامه های دیگر روی می آورند برنامه های طنز، میزگردهای تکراری و بی نتیجه و جنگ هایی که دردی دوا نمی کند. صحبت از یک بحث و مشکل جدی موسیقی در رسانه ملی و دعوت از بزرگان و دست اندرکاران این حوزه به قدری با بالا و پایین کردن طبقات و اتاق های سازمان صداوسیما در گرفتن مجوزها و عدم اطمینان از پایدار ماندن مجوز صادر شده تا پایان برنامه همراه است که دیگر توانی برای توجه به کیفیت برنامه روی آنتن باقی نمی ماند و صرفا تلاش می شود به هر شکلی که ممکن است برنامه را به آنتن برسانی و از لحظه شروع تیتراژ تا پایان برنامه یک شب دیگر را بااسترس پشت سر بگذاری...


مشکل دیگری که تمامی خبرنگاران با آن مواجه هستند و تنها شامل حال خبرنگاران حوزه موسیقی نمی شود بحث نبود یک صنف مشخص است که از خبرنگاران حمایت کند، بر مسائل حقوقی و بیمه آنان نظارت داشته باشد تا خبرنگاران و روزنامه نگاران با کمتر شدن این دغدغه ها بتوانند بهتر به کار خود بپردازند. هیچگونه ثبات کاری برای یک خبرنگار وجود ندارد. در سال های اخیر با تعطیلی روزنامه ها و برخی سایت ها و خبرگزاری ها به یکباره تعداد بی شماری از نیروهای این رسانه ها از کار بی کار شده و کسی هم پاسخگو نیست و بسیار شاهدیم جمع کثیری از خبرنگاران و روزنامه نگاران به شغل های دیگری روی آورده اند.


نکته دیگر که گاه از آن غفلت می شود نبود یک جایگاه ویژه خبرنگاران موسیقی در سالن های اجراست، تنها سالنی که یک جایگاه ویژه خبرنگاران دارد تالار وحدت است که البته در برخی اجراهایی که جمعیت زیاد است باز خبرنگار با نبود جا مواجه می شود چراکه آن بخش نیز با افرادی غیر از خبرنگاران پر می شود و خبرنگار مجبور است از نقطه ای که به سالن اشراف ندارد برنامه را پوشش دهد. هر سالن اجرای موسیقی باید بخشی از سالن را به خبرنگاران اختصاص دهد ولی متاسفانه در بسیاری از اجراها مخصوصا اجراهای پاپ تهیه کنندگان ترجیح می دهند برای آن بخش از سالن نیز بلیت فروخته می شود و سالن ها نیز در پاسخ خبرنگاران می گویند اختیاری در واگذار کردن جایگاهی مخصوص به خبرنگاران نداشته و این براساس تمایل تهیه کننده کنسرت است که می خواهد کنسرت پوشش خبری داشته باشد یا خیر در صورتی که خبرنگاران باید در اجراها حضور داشته تا با نگاهی فارغ از یک طرفدار موسیقی موانع و نقاط ضعف و قوت را بیان کند. همین عاملی می شود بر اینکه کیفیت برپایی کنسرت ها نزول کند.


یک ۱۷ مرداد دیگر گذشت و حرف های تکراری مرور شد انتظار معجزه نمی رود همین که ۱۷ مرداد سال دیگر وضعیت بهتری برای روزنامه نگاران و خبرنگاران شاهد باشیم خود معجزه است.


زهرا صفایی /

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار