داستانی کوتاه درباره طرح تفکیک جنسیتی در کنسرتها؛
زخمهایی که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد
خبرگزاری پانا: خودش را میان کتابهایی که خیلی ها، ذهن نویسنده اش را بیمار می دانستند حبس کرده بود.
"در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و میتراشد. این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند؛ و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی کنند، زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به توسط شراب و خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدره است؛ ولی افسوس که تاثیر این گونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید."
کتاب را بست و روی سینه اش گذاشت . از دیشب سرش درد می کرد. صدای اعتراض و داد و بیداد، میان سرش می پیچید. همین که چشمهایش را باز می کرد؛ نور تند چراغ، چشمش را می زد. مثل مراقبت از دخترهایی که یک طرف بلیط به دست ایستاده بودند و مردهایی که آنطرف تر به سوی آنها سر گردانده بودند. آن قدیم ها، هر مردی که دختری کنارش بود، فقط چشم به او داشت و حالا مجبور بود کل صف را تماشا کند تا همسر، نامزد، و یا خواهر و مادر خود را ببیند. خیلی هایشان شرمگین، سر به زیر می انداختند. زنها هم چشم از چشم مردانی که نگاهشان می کردند می دزدیدند. روسری پایین می کشیدند و مانتوشان را صاف می کردند. سیگاری روشن کرد. با هر پُک سیگار صفحه ای از زندگی اش را ورق زد. صفحه ازدواجش! روزهای اول عاشقی با دختری که دلش را برده بود. روزهایی که دست یاسمن را می گرفت و با هم در صف طولانی کنسرت می ایستادند. می گفتند و می خندیدند. جوان بودند و پر انرژی. انرژیی که میان دانشگاه و سر کلاسهای هنر خالی اش می کردند. روزهایی که میان کافه کتاب جمع می شدند. ساز می زدند و می خواندند. دلش تنگ شده بود، حتی برای دعواهای هر روزشان که نگاهت به این بود و به آن! پُک بعدی را
عمیق تر زد. به نوجوانی اش برگشت! روزهای کنار پدر بودن و با پدر کنسرتهای شجریان را به جان دل شنیدن! به اولین سازی که با هزار اشتیاق خریده بود تا هنرمندی شود. شاید پدری که به فرزندش هنر بیاموزد. اما... حالا اینجا دراز کشیده بود. بی هدف تر از هر موجود زنده ای، خودش را میان کتابهایی که خیلی ها، ذهن نویسنده اش را بیمار می دانستند حبس کرده بود. فکر می کرد به تمام شدن زندگی اش. به خودکشی! به اینکه این طرح ها دیگر چه صیغه ای بود. به اینکه دیگر یاسمن نیست! به عشقی که سر یکی از همین نظربازی های صف های کنسرت به باد رفت. به مردی که آنطرف تر یاسمن را، نگاهش را و عشقش را دزدیده بود. به ماه های گذشته و بی یاسمن بودن! به اینکه "در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و می خراشد. این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد..."
لیلی خوش گفتار
ارسال دیدگاه