حقایق در غزه/حقایق دل یک ایرانی
.
خدایا،دیگر صدای خنده و شادی کودکان از این شهر ها بر نمی خیزد، چشمان نگران مادران که همیشه به دنبال فرزندان روانه می شد، اینک با خاک عجین شده و شانه های پدران که والاترین تکیه گاه فرزندان بود زیر گلوله ها گم گشته است.
دگر آوای خوش کودکان،این دلرباترین موجودات هستی،در گلو خاموش شده و می توان از درون سنگ سخت،ناله ی غمگین مادران را شنید که لای لایی جدایی را بر کل جهان می خوانند.
غزه؛
اما قصه ی مظلومی و پایداری تو همیشه خواننده دارد و هیچ آموزگاری مثل مردمانت،درس مقاومت را به دنیا نمی دهد.
بغض تو اینک در گلوی من و اشک های تو اینک در چشمان غمبار من نشسته است، "آه" قلبم که مالامال از غم های بیشمار توست،گرفته است.
کاش بدانی،از لحظه ایی که دست تقدیر،زندگی را غمگینانه برای تو رقم زد،دل من ،در را برای شهادیها بست و پروانه ی لبخند از لب هایم پر کشید.
تو همیشه با سلاح صبر و استقامت پا برجایی، تو که بوی سفر کرده ها را در مشامها می پراکنی ،آری تو ای سرزمین داغدار.
و ای کاش همه بدانند،پس از دوست داشتن،کمک کردن زیباترین فعل دنیاست.
ف/اماندادی
ارسال دیدگاه