آی آدم ها كه برساحل نشسته شاد و خندانید؛

صدها كودك در غزه دارند می‌سپارند جان

خبرگزاری پانا: ظاهرا تاریخ بیش از آنكه زیبایی‌هایش را تكرار كند، پلشتی‌ها و ناپاكی‌هایش تكرار می‌شوند. هنوز سال‌های زیادی از جنایات صهیونیست‌های غاصب در صبرا و شتیلا نمی‌گذرد اما امروز دوباره در ماهی كه همگی میهمان سفره بزرگ خداونگار هستیم ؛كودكان معصوم و در محاصره غزه كه ماه‌های مدیدی است از سوء تغذیه و كمبود امكانات بهداشتی رنج می‌برند آماج حملات وحشیانه و ددمنشانه صهیونیست‌ها قرار گرفته اند.

کد مطلب: ۲۴۱۲۹۷
لینک کوتاه کپی شد

این روزها دیدن تصاویر غزه چون كشیدن تیغ دو دم بر روح وجان انسان است. هر انسان آزاده و باشرفی كه این تصاویر خون آلود و كودكان معصوم تكه تكه شده را ببیند و تا مرز افسردگی و گریستن پیش نرود بدون شك نام انسان نهادن بر او قدری مبالغه و زیاده گویی است. واقعاً چه تفاوتی میان طالبان و داعش با این صهیونیست‌های به اصطلاح متمدن وجود دارد؟ چرا رهبران اروپایی كه برای چند تروریست داعش اشك تمساح می‌ریزند از دم بر آوردن در برابر قتل عام زنان، كودكان و پیران ساكن غزه طفره می‌روند؟ آنها حتی تحمل مخالف خوانی چند آزاده در كشور خود را هم ندارند .

اولاند، كامرون و اوباما برای معترضان به جنایت‌ صهیونیست ها خط و نشان می‌كشند. آیا به راستی شهادت صدها كودك مسلمان و مسیحی در غزه نسل كشی نیست اما كشته شدن سه اسرائیلی كه هنوز علت و عامل آن در ابهام قرار دارد ؛می‌شود یهودی ستیزی و نسل كشی؟! این تاریخ سراسر اشتباه رژیم صهیونیستی بر همه چیز و همه جا نعل وارونه می‌زند. كودكان معصوم غزه‌ای می‌شوند اهداف متحرك و سوژه رقابت سربازان صهیونیستی.

اگر اختلافی هم هست نه میان كودكان كه میان حق و باطل است. میان حق خواهی و زیاده خواهی است. این روزهای خاورمیانه دوباره تداعی كننده خوی توحش بیماران روانی و انسان ستیزان جنگ جهانی اول و دوم است. غربی‌هایی كه مدعی هولوكاست و سوزاندن میلیون ها یهودی هستند امروز زبان حق در كام كشیده‌اند و سكوت مرموزی را پیش گرفته‌اند كه گویی فقط و فقط كودكان و زنان پاریسی و لندنی و نیویوركی حق حیات دارند و سایرین چیزی جز برده و طغیانگر نیستند. شگفت آنكه در یك سده اخیر هر جا كه جنگ و خونریزی بوده است رد پای غربی های متمدن نما بوضوح دیده می‌شود.

كشتار و قتل عام تفریح جنایتكاران قرن بیست و یكم شده است. براستی اگر امروز انسان آزاده‌ای از غم جانكاه و درد و رنج مردم مظلوم غزه فغان بركشد و در كام مرگ فرو رود پدیده‌ای عجیب نخواهد بود. كاش ما را توان بركشیدن، سلاح در دست گرفتن، مرزها را در نوردیدن و در كنار كودكان و زنان مظلوم غزه قرار گرفتن، بود.

كاش می‌شد جیغ بنفش بزرگی كشید و دیوار جرثومه‌های جنایتكار را بر سرشان خراب و كلاه را از سرشان زدود و بی محابا حقیقت را نشان آنها داد. امروز اشك‌های معصومانه كودكان غزه با خون همراه است. خونی كه از چشمان آماسیده آنها و قلب پاره پاره شده مادرشان فواره می‌كشد. دستان نرم و لطیفی كه تا دیروز محمل محبت و سرمه چشم مادران و پدرشان بود اكنون در میان گلوله و بمباران اسیر چنگال زمخت خاك و آوار خانه‌هاست.

آغوش پدران و دامان مادرانشان كه زیر آوار بمباران ها جان باخته اند؛ خانه ابدی آنها شده است. امروز آوای نرم كودكانه در غزه با سوت موشكهای دژخیم عوض شده است. زمین‌های بازی ،گورستان و قتلگاه شده اند. چه كسی مدعی است كربلا وجود خارجی نداشته و درباره حوادث روز دهم محرم مبالغه شده است؟چه كسی مدعی است كودكان حسین(ع) را با تازیانه نمی‌زدند؟ اكنون غزه اگرهمطراز كربلا نباشد كمتر نیست.

امروز غزه فقط امام معصومی‌را كم دارد تا به یاد دژخیمان بیاورد اگر دین ندارید دست كم آزاده باشید. دیروز كودكی از كودكان غزه كنار ساحل همیشه نگران باریكه این شهر بزرگ ایستاده بود و برای آن سوی ساحل نشینان فریاد برآورد:شما كه بر ساحل نشسته شاد و خندانید اینجا در غزه سراسر خون ،آتش و آوار ،كودكی نه كودكانی با مادرانشان دارند می‌سپارند جان!جان !و باز هم جان!

فرشته مرادی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار