یادداشت یک پدر برای پسرش/

غزه نوید آرامش؛ با بوی خون و جنایت و فسفر

خبرگزاری پانا: پسرم شاید تا چند سال دیگر از خودت بپرسی جهان چه بویی می دهد بوی آرامش یا ... اما امروز من و تو بوی خون، بوی جنایت بوی باروت را بیش از هر چیزی حس می کنیم و این بو بوی امروز است، بوی خون.

کد مطلب: ۲۴۱۱۸۳
لینک کوتاه کپی شد

تلویزیون را روشن می کنم بوی باروت می دهد، بوی خون، بوی جنایت ، جنایتی که این بار نه از شمشیر خبری است و نه از دشنه و تازیانه اما بوی فسفر می دهد.

با خودم می گویم بگذار تلویزیون را خاموش کنم و به جای آن موسیقی گوش کنم لپ تابم را روشن می کنم و سراغ ترانه های جدید می روم می خواهم برای کودکم که تازه می خواهد یک سالگیش را در کنار ما جشن بگیرد بخوانم اما نه، باز هم بوی خون می آید بوی باروت، بوی جنایت.

ترانه از زبان قاتلان حقیقت ؛می گوید می کشیم، می کشیم ، می کشیم ما به کشتن ، شکستن و دریدن خوشیم توی خشکی ، توی کشتی ، توی کوچه ، توی خونه می کشیم و ... حالم بد می شود به یاد سخنان پیامبر رافت و محبت می افتم به یاد شعر بنی آدم اعضای یکدیگرند و ...

اما خواننده باز می گوید سازمان ملل کیلویی چنده می کشیم ، حقوق بشره چرنده می کشیم، این بار یاد سردر سازمان ملل می افتم و ... اینکه آنجا قرار است باعث صلح شود اما کجایند مدعیان صلح .

پسرم روزی که چشمانم را به دنیا باز کردم بوی باروت می آمد ، بوی خون، بوی جنایت و دشمنی. دشمنی به نام "حزب بعث"به کشور من و تو حمله کرده بود و من دوران کودکی ام را با بوی خون آغاز کردم و امروز سی سال از آن تاریخ می گذرد مدعیان حقوق بشر بار دیگر جامعه جهانی را تحت تصرف خود قرار دادند انگار آنها حقوق خون و کودکان را از خود می دانند و زندگی فرزندی که پدرش با مشقت های فراوان بزرگش کرده متعلق به خود که دهانشان بوی جنایت می دهد اما لبخند حقوق بشر بر روی لب دارند.

راستی من از مادرم شنیدم که زمانی که عراق (رژیم بعث) به کشور ما حمله کرد او لباس نو بر تن داشت شاد خندان به مدرسه می رفت او بچه خرمشهر بود اما صدای گلوله و باروت و موشک او را به خانه اش بازگرداند و او نیز نوجوانی و جوانی اش را با بوی خون، بوی باروت و ... گذراند انگار این ماوقع هر روز در حال تکرار است اما این بار کودکان بی دفاع تر از گذشته آنها حتی نمی توانند لباس نو بپوشند زیرا از چند سال پیش در اسارت ناخواسته ای قرار دارند اما مقاوم تر از همیشه در کنار مادر و پدرشان زندگی را مشق می کنند و چه زیباست این زندگی برای اینکه بوی رنج، مقاومت ، ایستادگی و شهادت می دهد .
مقاومتی که زیباتر از هر شهد گوارایی است و بوی بهشت را در غزه همانجایی که سالها پیامبران زیادی را به خود دیده است طنین انداخته است بهشتی که در جنایت سردمداران حقوق بشر پدید آمده است .
پسرم اما من می خواهم به تو نوید صلح دهم ، نوید آرامش ، نوید یا سخن همانهایی را بگویم که از دهکده جهانی صحبت کردند مگر آنها صحبت از آشتی ، کنار هم زندگی کردن ، روزگار خوش داشتن و... در شبکه های خود سخنان رئیس جمهورشان، سیاست مدار و هنرمند آنها این نبود.
پس چه شد راستی پسرم شنیدم روز گذشته در همه این گیر و دار ها نوزادی متولد شد و غزه جان تازه ای گرفت و آنجا زندگی همچنان ادامه دارد همچنان با بوی خون ، باروت و جنایت اما خداکند روزی که تو می خواهی برای پسرت نامه بنویسی این بار از صلح بنویسی و ... و روزهای شاد.

امیر حسین اشرفی/

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار