با غم غزه چه کنیم؟
خبرگزاری پانا: در جدالی که همزمان با جام جهانی آغاز شد، جان انسان های مسلمان در کشوری اسلامی و در سکوت محض جهانی به خطر افتاده! به راستی که غم غزه از یک سو وغمزه ˝سردمداران سکوت˝ برای ما دیدنی است.
به گزارش خبرنگار پانا، چه جانکاه است آنگاه که سر سفره افطار می نشینی و ندای " الهم لک صمنا..." سر می دهی و می خواهی روزه خود را افطار کنی، اما صفحه تلویزیون در همان هنگام، هنگامه غزه را به تصویر می کشد.
کودکان بیگناه و نونهالان که مشق روزه داری می کنند را می بینی که با اشک و آه، افطاری می خورند. یادم می آید که در جایی خواندم:" فرشته ها روزه خود را با گریه افطار می کنند".
در جدالی که با جام جهانی آغاز شد، جان انسان های مسلمان در کشورهای اسلامی و در سکوت محض جهانی به خطر افتاده! به راستی که غم غزه از یک سو وغمزه "سردمداران سکوت" برای اسرائیل دیدنی است.
آنگاه که چشم جهانی به توپ فوتبال دوخته شده بود، توپ اسرائیلی ها بر سر مردم غزه آوار می شد.
می گویند داوران فوتبال که برای جام جهانی انتخاب می شوند باید بدور از هرگونه خطا باشند، اما داوری نبود تا صحنه جدال نابرابر ظالم و مظلوم را در غزه به داوری بنشیند. چه ناداوری ها دیدیم از جامعه جهانی!
تا بوده همین بوده. رژیم سراپا مسلح همواره با تاکتیک حمله آمده؛ آنهم در سکوت سرسام آور تماشاگران عربی و طرفداران غربی خود.
آری برادر زمانی که چشم ما به زمین بازی فوتبال دوخته شده بود، برادرانمان در غزه با خون از زمین بازی خود دفاع کردند، آنهم با تاکتیک دفاعی!
آنروز که ما به رنگ زرد تیم برزیل خیره شده بودیم، خبر از رنگ زرد کودکان فلسطینی نداشتیم!
جهانی به دنبال جام بود و جان برادرانمان را در غزه می گرفتند!
چه جانفرساست برای ما مسلمانان که گلدسته ها و مأذنه های مساجد غزه که باید طنین انداز اذان باشد، خاموش است و باید در سرزمین اسلامی برای پخش اذان از بنی اسرائیل، اذن و اجازه خواست.
چه روزهای سرد و سنگینی بر امت رسول الله می گذرد، ما در روزه ایم و استکبار روزها و سال هاست که در "روزه سکوت" به سر می برد.
امت اسلامی امسال با روزه داری و روضه خوانی برای پاره تن اسلام در حالی ماه رمضان را به پایان می رساند که رجال مرتجع عرب همچنان در شمارش بشکه های طلای سیاه خود است.
به راستی مگر نه این است که رسول خدا فرمود:" اگر مسلمانی صدای مظلومانه مسلمانی را بشنود و به یاریش نشتابد از ما نیست"
حال -بی پرده - روی سخنم با ـآنهایی است که خود را میراث دار سرزمین محمد(ص) می دانند و نام وهابی را به یدک می کشند.
آی سردمداران آل سعود، خدا می داند که سکوتتان، سقوطتان را به دنبال دارد. وعده الهی نزدیک است و این وعده خداست که: "زمین را بندگان صالح خدا به ارث می برند.
شماها که داعیه اسلام دارید و ادعایتان گوش فلک را کر کرده است، چرا پنبه در گوش کرده اید و خود را به خواب زده اید؟
شما گوش های خود را با پنبه پر کنید، اما نیک بدانید که برای شنیدن صدای مظلوم گوش شنوا زیاد است و دنیا، سراپاگوش است برای شنیدن و دیدن اعمال شنیع انسانی!
و شما ای حکام عرب. بسیار ناگوار و زشت خواهد بود برای شما سردمداران عربی که عرب در سکوت باشد و مردم آزاده غرب در تکاپو برای دفاع از مظلوم.
نمی دانم چرا دیشب با دیدن صحنه های تظاهرات در قلب اروپا احساس کردم که از غمم کاسته شد. به راستی که دیدن تظاهرات مردمی در حمایت از مردم مظلوم در کشورهایی چون آلمان، آمریکا، نروژ، ایتالیا و...انسان را به فکر وا می دارد. ناخودآگاه به یاد جمله ماندگار و تاریخی و تاثیرگذار سرور و سالار شهیدان افتادم که فرمود:" اگر دین ندارید؛ آزاده باشید"
در یک مقایسه بین دولت های مرتجع عرب و مردم آزاده غرب؛ این نخستین جمله ای بود که در ذهنم طنین انداز شد" اگر دین ندارید؛ آزاده باشید"
در نزد ما شرف این مردم غیر مسلمان بسیار بالاتر از شرف کسانی است که قلبشان چون شب سیاه است و اما فقط نام مسلمانی را به یدک می کشند.
من شرف آن شیرزن فلسطنی را که ندای "حسبنالله و نعم الوکیل" سر داد را مایه عبرت و کارت قرمزی برای "مرد نماهای عرب" می دانم که با داوری یک طرفه، توپ را در زمین حریف می اندازند تا در " تور" خشم و انتقام خواهی آزادیخواهان جهان گرفتار نشوند
آری غم غزه سال هاست که بر قلب ما سایه انداخته، اما انگار قرار بود تراژدی ترین صحنه های این حملات سریالی، این بار در ماه رمضان به نقطه اوج خود برسد.
درد غزه برای ما فقط نه درد دینی نیست، چه بسا که در مرام ایرانی ما، مردم دوستی، پایه و مایه اخلاق و منش بوده و هست.
این مردم دوستی و نوع دوستی در آیینه ادبیات ما هم نمایان است؛ آنجا که استاد مسلم سخن می گوید:
"بنی آدم اعضای یک پیکرند// که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار// دگر عضوها را نماند قرار
حالا چه کنیم که پیکره و پاره تن اسلام به درد آمده است؟ با قلب بی قرارمان چه کنیم که "دست ما کوتاه و خرما بر نخیل"؛
چه داغی در دل ما موج می زند وقتی می بینیم که دریای مصیبت غزه را کرانه نیست!
از وحدت اسلامی هم جز شعاری بجا نمانده است؛ شعاری نخ نما و پوسیده.
آری برادر "انگار سالهاست که این کوچه بن بست است"، اما فرزندان بنی اسرائیل بدانند که در دیار پاک آریایی هنوز دفاع از آرمانهای انسانی و اسلامی همه بن بست ها را به چالش می کشند.
خدایا تو را سپاس می گویم که در دیار دلدادگان مکتبی بزرگ شدم که دفاع از مظلوم را بر خود واجب می دانند.
خدایا سپاست می گویم که دفاع از ستمدیده در وجب وجب این خاک، واجب شمرده شده. خدایا سپاست می گویم که ما را عصر ماهواره، همواره در کنار هم کیشان وهم دینانمان قرار دادی.
بر خود می بالم که در سرزمینی چشم گشودم که رهبرش، فلسطین را پاره تن اسلام نامید.
... هرچند که روزها را در گرسنگی و روزه داری و شب ها را در روضه خوانی برای برادران مسلمان ما سپری کردیم، اما قد ما زیر بار مشکلات خم نمی شود. قد مغرورانه ما را در روز قدس خواهید دید.
ما در شب قدر، قد برافراختیم و زیر بار مشکلات قدس، شانه خالی نمی کنیم. ما در شب قدر، قراری عاشقانه با خدا گذاشته ایم.
برای مردمی که بر پیشانی آنها " دریای آبی خزر" می درخشد و زیر پای آنها فرش "خلیج تا ابد فارس" پهن شده است، برکه و مرداب کوچکی چون اسرائیل چه هماوردی است؟
آی فرزندان ناخلف اسرائیل، منتظر سیل خروشان جمعیت باشید. سد شما را خواهیم شکست؛ در روزی که قدس می خوانیمش!
یادداشت از مهرشاد قرباندوست
ارسال دیدگاه