از فینال در ˝وین˝ تا فینال در ˝ریودوژانیرو˝
خبرگزاری پانا: جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل تنها یک بازی فینالش باقی مانده و قرار است آلمان قدرتمند در برابر آرژانتین آخرین امید آمریکای لاتین صف آرایی کند. اینکه نتیجه نهایی یاران مسی در برابر ژرمن ها چقدر بهتر از همسایه شمالی شان خواهد بود تا ساعاتی دیگر مشخص خواهد شد اما این روزها فینال دیگری هم در حال برگزاری است. ایران و کشورهای ۱+۵ در وین، پایتخت موسیقی جهان قرار است نغمه توافق نهایی را بنوازند. اگر آرژانتین و لیونل مسی یکشنبه شب باید تنها در برابر آلمان مقتدر به میدان بروند، نمایندگان ایران مدت ه
به گزارش خبرنگار سیاست خارجی پانا، مقایسه فوتبال و سیاست هرچند از دید روزنامه نگارانه جذاب به نظر می رسد اما با توجه به مولفه های تشکیل دهنده هرکدام از این دو چندان هم عاقلانه نیست. اما از آنجا که این روزها که تب جام جهانی بیشتر شهروندان ایرانی و نیز مردم دنیا را فرا گرفته شاید بتوان این یکبار را استثناء قائل شد.
آلمان در نیمه نهایی برزیل شکوهمند، پرافتخارترین تیم جام جهانی را چنان شکست داد که به گفته ژوزه مورینو جهان تا نیم قرن دیگر هم آن را فراموش نخواهد کرد. حالا چشم ملت آرژانتین به ساق های لیونل مسی است و البته بیشتر مردم جهان هم احتمالاً آن مسابقه را دنبال خواهند کرد.
در نیمه دیگر کره زمین نیز چشم های بسیاری به نتیجه کار محمد جواد ظریف و تیم مذاکراتی اش دوخته شده. ترکیب نیویورکی (ظریف، تخت روانچی، زمانی نیا) و عباس عراقچی باید بتوانند انتظار فعالان بورس، صاحبان سرمایه، تولید کنندگان و صادرکنندگان، بازرگانان و تجار و نیز بانکداران عمده را برآورده کنند.
البته حمایت های صریح مقام معظم رهبری از تیم مذاکره کننده کار را در داخل تا اندازه زیادی راحت تر کرده است اما در خارج از کشور ترکیب نتانیاهو در تل آویو و مندز و کرک دو سناتور ضد ایرانی کنگره آمریکا در کنار مانورهای سیاسی فابیوس (وزیر خارجه فرانسه) و زمزمه های فتنه انگیزانه پادشاه سعودی بزرگترین موانعی است که جواد ظریف در مذاکرات باید بر آن ها غلبه کند از همین رو است که می توان گفت کار ظریف در فینال وین همان اندازه دشوار خواهد بود که کار مسی در ریودوژانیرو و البته پیروزی هرکدام از آن ها (هرچند پیروزی دومی بعیدتر به نظر می رسد!) می تواند باعث خوشحالی مردمان کشورشان بشود.
در وین ایرانیان به مهارت های دیپلماتیک ظریف اتکای زیادی کرده اند هرچند به نظر می رسد اینبار برخلاف سال های گذشته به نظر می رسد یار مناسبی را برای بازی دیپلماتیک با ۱+۵ به زمین فرستاده ایم.
جو بایدن معاون رئیس جمهور آمریکا درباره محمد جواد ظریف می گوید: "ظریف یک وکیل مدافع سرسخت و در عین حال عملگراست... وی میتواند نقش مهمی در کمک به حل صلح آمیزِ اختلافات بزرگی که با ایران داریم، بازی کند."
خبرگزاری رویترز نیز پس از انتخاب حسن روحانی به سمت ریاست جمهوری ایران درباره وزیر امور خارجه دولت جدید نوشت : اقدام حسن روحانی (در معرفی ظریف به عنوان وزیر امور خارجه) را می توان اقدامی سریع در اوایل تصدی مسئولیت اجرایی و اعلام آمادکی ایران برای گفتگو با امریکا تلقی کرد؛ زیرا ظریف دیپلماتی است که از احترام خاصی در مجامع بین المللی برخوردار است. او از دهه ۸۰ در مذاکرات مختلف سازمان ملل حاضر بوده و با بسیاری از مسؤولان عالیرتبه امریکایی همچون "جو بایدن" معاون اول اوباما، و "چاک هیگل" وزیر جنگ امریکا و سناتور اسبق، آشنایی کامل دارد.»
"علی فایز" تحلیلگر و کارشناس مسائل ایران و بحران های بین المللی، معتقد است مهارت های دیپلماتیک ظریف به او این اجازه را می دهد شکاف بزرگ سوءتفاهم بین ایران و غرب را ترمیم کند.به باور این تحلیلگر، گزینه ای مناسب تر از ظریف برای تصدی چنین پست خطیری وجود نداشته است.»
حالا و باگذشت ۹ ماه از آغاز به کار محمد جواد ظریف در وزارت امور خارجه مشخص شده علیرغم مخالفت برخی از تندروهای داخلی وی توانسته است به خوبی از عهده هدایت تیم مذاکره کننده ایرانی بربیاید و حداقل مذاکرات را که در دولت سابق تنها به صورت عکس یادگاری اشتون - جلیلی در پایتختهای مختلف جهان و سپس تحریم های جدید علیه ایران پیش می رفت به جایی برساند که اولاً برای نخستین بار تحریم جدیدی علیه ایران به تصویب نرسد و ثانیاً دو طرف به حصول یک توافق جامع تا ۲۰ جولای (۲۹ تیر) امیدوار باشند.
در این میان نمی توان از نقش انکار ناپذیر جواد ظریف در موقعیت کنونی دیپلماسی ایران حداقل دار پیشبرد مذاکرات با ۱+۵ غافل شد.
یان الیاسون که در حال حاضر معاون دبیرکل سازمان ملل است به یاد میآورد که در مذاکرات قطعنامه ۵۹۸ میان ایران و عراق، با اینکه ظریف جوانترین عضو تیم ایرانی بود، ولی بیشترین فعالیت را داشت.
حالا این دیپلمات ۵۴ ساله هدایت مهمترین پرونده حقوقی تاریخ معاصر ایران را بر عهده گرفته است. پرونده ای که در کنار ملی شدن صنعت نفت و نیز قطعنامه ۵۹۸ تاثیر فراوانی بر آینده سیاسی و اقتصادی کشور خواهد داشت.
البته شاید همه چیز را هم نباید به ۲۹ تیرماه واگذاشت چنانکه هفته نامه نیویورکر دراینباره نوشته است: مذاکرات همین الآن هم برای ایران سود داشته است: "از زمان قرارداد موقت در نوامبر، ظریف از هیاتهایی از یونان، اسپانیا، ایتالیا، سوئد، انگلیس، ایرلند، مکزیک، اتریش، لهستان، سنگاپور و دیگر کشورها میزبانی کرده است."
نیویورکر گزارش خود را با این نقل قول از ظریف به پایان میرساند که "باید مواظب باشم. میخواهم گامها را یک به یک بردارم. نمیخواهم آینده را پیشبینی کنم تا این کارم خود مانعی بر سر تحقق آن باشد.
ارسال دیدگاه