/اولین روزه داری ها/
لذت روزه داری و طاقت نخوردن نان و ماست محلی
خبرگزاری پانا: یادش بخیر انگار همین دیروز بود دهه شصت و دوره نوجوانی و فصل تابستان اولین روزها از اولین ماه رمضانی بود که من توفیق روزه داری یافته بود.
محمد عمرانی_ یک روز با دوست و همکلاسی ام رضا میرزازاده تصمیم گرفتیم با دوچرخه های مان به روستای مرادآباد برویم که چندکیلومتری آنطرف تر از محله ما (حسین آباد ) بود .به مراد آباد که رسیدیم چرخی در اطراف روستا زدیم و نزدیک ظهر کنار جوی آبی که از وسط روستا می گذشت توقف کرده و نشستیم.
درست روبروی خانه پیرزن مهربان و مهمان نوازی که دو سال پیش از آن ما با او همسایه بودیم .
پیرزن خدابیامرز (این را به این دلیل می گویم که حتما حالا دیگر زنده نیست) ازخانه اش بیرون آمده بود و مشغول کار بود که چشمش به ما افتاد؛ پس از سلام و علیکی که با هم داشتیم به داخل خانه رفت و با یک نان محلی بزرگ و کاسه ای ماست چکیده پیش ما آمد و سفره ای چدر کنار یک سکوی سنگی برای ما انداخت و خود که حتما روزه داشت به درون خانه برگشت .
رضا دست پیش برد و مشغول خوردن شد و متعجب به من نگاه می کرد که چرا دست به غذا نمی بردم ! رضا همچنان که لقمه در دهان داشت با اشاره سر به من فهماند که بخورم و من با آنکه خیلی دلم می خواست از آن نان و ماست بخورم با افتخار به او گفتم من روزه ام تو بخور ..
رضا با لذت آن نان و ماست را خورد و من با لذت به روزه ای فکر می کردم که بخاطر خدا گرفته ام و....
و حالا پس از گذشت سالها از آن روز و از آن ماه مبارک هرچه فکر می کنم می بینم که هیچ روزه ای به اندازه آن روزه داری به من لذت نداده است ......
اللهمّ اعنّی فیهِ على صِیامِهِ وقیامِهِ وجَنّبنی فیهِ من هَفَواتِهِ وآثامِهِ وارْزُقْنی فیهِ ذِكْرَكَ بِدوامِهِ بتوفیقِكَ یا هادیَ المُضِلّین
خدایا یارى كن مرا در این روز بر روزه گرفتن و عبـادت. و بركنارم دار در آن از بیهودگى و گناهان و روزیم كن در آن یادت را براى همیشه به توفیق خودت اى راهنماى گمراهان.
ارسال دیدگاه