هنر نمایش نباید وامدار عبارات دیگر باشد
خبرگزاری پانا: حمید امجد معتقد است؛ تئاتر در ایران هیچ گاه جایگاه اصلی خودش را نداشته است و همیشه وامدار عبارات دیگری چون تئاتر میهنی ؛ مردمی ؛بازاری و ... بوده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ حمید امجد در ابتدای صحبت های خود در آیین آغازین نمایش مصاحبه گفت: من خیلی نمایش نمی بینم اما شنیده ام که تازگی ها رسمی باب شده که زنگ زدن برای شروعِ نمایش هاست. این رسم در واقع نمایشی نیست و از خارج تئاتر و از زورخانه وارد نمایش شده است. چرا که خود تئاتر هیچ وقت در این کشور موجه نبود و مورد اتهام بود، همیشه مجبور بود از یک جایی خارج از خودش ارزش کسب کند.
وی ادامه داد: به مرور و در گذر زمان این عناوین عوض می شدند اما اصلِ وامدار بودن تئاتر به خارج از خودش همیشه سرجایش قرار داشت. کم کم بیان می شد تئاتر ملی میهنی، گاهی که بحث انتقاد از مُد می شد می گفتند تئاتر انتقادی و بعدها همین که مُدها عوض می شدند، صفت ها هم تغییر می یافتند.
کارگردان فیلم سینمایی آزمایشگاه افزود: تئاتر مردمی، تئاتر مبارز، تئاتر عرفانی و یا چیزهای دیگری که هربار پیش می آید، نمایش را در واقع بدهکار خودش می کند. در حالی که تئاتر این استحقاق را دارد که در درونِ خودش ارزش های خودش را شناسایی کند، سنتش، عناصر سنت شناسانه اش، عناصر گفتمانی اش، آداب و آیینش و هرچیز ویژگی دیگرش را از درونِ خودش استخراج کند، در خودش پایه بگذارد و وامدار افزونه هایی از بیرون نباشد.
وی درباره نمایش مصاحبه نیز توضیح داد:نمایش مصاحبه بیست سال پیش در ۱۳۷۳ نوشته شده و اولین بار در سال ۱۳۷۶ نویسنده اش محمد رحمانیان آن را در جشنوارة فجر اجرا کرده و بعد از طی مشکلاتِ دوساله در راه اجرای عمومی، آن را در سال ۱۳۷۸ به روی صحنه برده است. از نظرِ من متن مصاحبه یکی از مهمترین نمایشنامه هایی ست که در ایران نوشته شده. بدون تردید یکی از قلّه های برجستة درام نویسیِ ایران است. جدا از ویژگی های مهم و مختلفی که این متن دارد و همیشه به عنوان یک نمایشنامه نمونه قابل بررسی و آموزش هست، یک کارکرد خاص دارد و آن حذف همین اضافات است. نمایشی که تقریباً هر چیزی جز گوهر اصلی تئاتر رو حذف می کند، حتا تحرکِ صحنه ای را و نمایشنامه تقریباً هیچ چیزی باقی نمی گذارد جز عناصر گوهرین نمایشنامه یعنی شیوة روایت، گریش و دیالوگ و کارکردهای زبانی. در واقع نمایش بر دیالوگ متمرکز شده است. حتی از اسمش مصاحبه هم این بر می آید.
وی با اشاره به ویژگی های کارگردانی این نمایشنامه توسط رحمانیان بیان داشت: در اجرایی که رحمانیان از مصاحبه داشت هم هر چیز اضافه ای حذف شده بود. آن اجرا کارگردانیِ و بازی های خوبی داشت و همه چیز اندازه، درست و عالی بود. حالا باید افشین هاشمی و عاطفه نوری را ستایش کنم که جسارت کردند برای اجرای دوبارة متنی که اجرایی تا آن اندازه موفق داشت و خیلی ها ممکن است آن را دیده باشند و هنوز در خاطرشان باشد. چه خوب که ما یک نمایش ایرانی درجه یک را دوباره می بینیم. اجرای تازه ای از یک متنِ ایرانی در کشوری که متاسفانه مدیریت و قوانین من درآوردی اش مانعِ هر اتفاقِ مثبت فرهنگی می شود.
این نویسنده و کارگردان افزود: وقتی متنی برای اجرا یا شرکت در جشنواره ای ارائه بدهید اولین ایرادی که می گیرند این است که متن پیش از این اجرا شده و باید متن تازه ای ارائه دهید. انگار که متن نمایشنامه یکبار مصرف است. درحالیکه در هیچ جای جهان نمایشنامه یکبار مصرف نیست و اگر این نبوغ و درایت مدیرانِ ما در تاریخِ تئاتر وجود می داشت و تاریخ تئاتر از این مدیران بهره مند می بود امروز هیچ چیزی از شکسپیر، سوفوکل و چخوف و غیره باقی نمانده بود برای اینکه آن متن ها هم دوباره دارند اجرا می شوند. نمایشنامه حق دارد که دوباره اجرا بشود. ما معمولا در حال پز دادن دربارة تاریخ چند هزار ساله مان هستیم اما در زمینه های مختلف از جمله تئاتر انگار حافظه مان هر دقیقه یکبار همة گذشته را پاک می کند و ما انگار قرار نیست که چیزی را به یاد داشته باشیم.
پس از پایان صحبت های امجد اجرای نمیاش به مدت ۵۵ دقیقه آغاز شد و عاطفه نوری و افشین هاشمی در نقش مصاحبه کننده و مصاحبه شونده روی صحنه حاضر شدند. این اثر تا پایان تیر ماه هر شب از ساعت ۲۱ میزبان علاقه مندان هنرهای نمایشی است.
ارسال دیدگاه