یادداشت؛
درس هایی برای فوتبال ایران از جام جهانی
خبرگزاری پانا: چرا تیم ملی حذف شد؛ کی روش چه کرد و باید برای آینده چه طرحی داشت؟
فرهاد فخرآبادی - حذف تیم ملی و ناراحتی مردم ایران از عدم صعود به دور حذفی جام جهانی از یک سو و لزوم در پیش گرفتن سیاست ها و برنامه های منظم و عملی از سوی دیگر چالش هایی است که می توان در مورد آن به بحث نشست.
۱. چهارشنبه شب همه ناراحت فوتبال بودند، اما اینبار بهانه غم با دفعات قبل تفاوت داشت. تا همین چند وقت پیش صعود به جام جهانی، حذف زود هنگام از جام ملتها و باخت به کشورهای حوزه خلیج فارس دلها را آزرده می کرد، اما اینبار ابعاد ناراحتی وسیع شد و کار از قاره به معتبرترین رقابت های فوتبالی جهان کشیده شد. ناراحت بودن مردم از عدم صعود تیم ملی به مرحلهی حذفی جام جهانی اتفاق بزرگی است و باید آنرا به فال نیک گرفت! این یعنی فوتبال ایران یک گام به جلو حرکت کرده و می توان به جام جهانی ۲۰۱۸ امیدوار بود، البته اگر اصولی عمل کرد.
۲. آقای کی روش ممنون و خداحافظ! سرمربی پرتغالی سه دستاورد برای فوتبال ایران داشت که می تواند برای آینده مفید باشد. اول - آوردن دو رگه هایی که تیم ملی را به صورت معجزه آسایی راهی برزیل کردند. قوچان نژاد و دژاگه فوق العاده بودند و حالا حالاها به درد این تیم خواهند خورد. دوم - خط کشیدن بر بازیکن سالاری سنتی در فوتبال ایران؛ بازیکنی که از تیم ملی به هر دلیلی خداحافظی می کند حتی با موج فلان روزنامه نباید باز هم در اردو باشد. بی احترامی به پیراهن ملی هیچ توجیهی ندارد و کی روش آن را با عمل ثابت کرد. سوم - بازی دفاعی مطلق را یاد گرفتیم و فهمیدیم که وقتی زورمان روی کاغذ به تیمی نمی رسد، می توان به دفاع منطقی و فوتبالی به پیروزی امیدوار شد.
۳. چرا حذف شدیم؟ الف - تیم ملی فاقد بازیکن طراح بود، نکته ای که به وضوح در بازی های اخیر تیم ملی در جام جهانیح مشخص بود. فاجعه است که در فوتبالی با این عظمت تنها ۴ طراح خوب را می توان پیدا کرد. علی کریمی؛ خودش خداحافظی کرد و البته بهترین تصمیم را گرفت. مجتبی جباری؛ هنوز هم کسی نمی داند که چرا یک شبه تصمیم گرفت دیگر برای تیم ملی بازی نکند، جباری در استقلال ثابت کرد بازیکن عجیبی است. هیچ توجیهی درباره مجتبی جباری قابل قبول نیست، فوتبال ایران او را هرگز نخواهد بخشید. محرم نوید کیا؛ حیف شد، می توانست یک تنه تیم را نجات دهد. هر سه بازیکن از پا به سن گذاشته ها محسوب می شوند، فوتبال ایران سالهاست گلخانهی پرورش بازیکن خود را به حالت نیمه تعطیل درآورده ولی هرازگاهی از دل همین گلخانهی نیمه تعطیل بازیکنی مثل پیام صادقیان بیرون می آید، چرا پیام از تیم ملی خط خورد در حالی که می توانست حداقل در دو بازی با نیجریه و بوسنی گره را باز کند. فقط ای کاش ماجرای او فنی باشد نه یک تکل ...
۴. چرا حذف شدیم؟ ب - در میانه میدان فقط آندرانیک تیموریان را داشتیم، آندو فوق العاده بود اما فراموش نکنیم که او هافبک دفاعی است و قدرت بازی گردانی و مدیریت مرکز زمین را ندارد. جواد نکونام هم عملا مدت هاست در تیم ملی نمی تواند مفید باشد، به آخرین گل های زده و خورده تیم ملی نگاه کنید. به غیر از گلی که نکونام در فعل و انفعال به کره جنوبی زد در هیچ یک از بازی ها و گل هایی که زدیم ردی از حضور هافبک شماره یک تیم ملی نبود. در مقابل گل هایی از مرکز زمین دریافت می شد تعدادش بسیار زیاد بود و آندو هم به تنهایی نمی توانست بازیکنان حریف را تخریب کند. حالا بازیکنی که نه در حمله کمک حال تیم است نه در دفاع چرا باید در زمین حاضر باشد قصه دیگری است.
۵. تیم ملی فاقد رهبری قوی در زمین است، کاپیتان تنها وظیفه بستن یک بازوبند را بر عهده ندارد و افزایش روحیه تیم وظیفه اوست. کاپیتان تیم ملی در ۲۰۱۴ رابطه عاطفی با بازیکنان نداشت، نکونام وجه کاریزماتیک یک سرگروه را ندارد و تنها به علت قوی بودن زبانش رابط خوبی با داور است. در شان کاپیتان تیم ملی نیست که در دو بازی با آرژانتین و بوسنی تمرکز اولش به جای موفقیت تیم روی گرفتن پیراهن کاپیتان های حریف باشد، وقتی رهبر یک تیم چنین تفکری داشته باشد از جوان ها چه انتظاری می توان داشت؟ کاش باز هم عابدزاده و مهدوی کیا داشتیم که در زمین بمب روحیه بودند که لبخند می زدند نه بر سر بازیکن خودی داد و فریاد!
۶. وقت جوان گرایی است، به غیر از دفاع آخر که شاید سن و سال در آن مهم نباشد در بقیه پست ها تیم باید پوست اندازی کند. حالا زمانش رسیده که پیرهای تیم به خاطر وطن با فوتبال ملی وداع کنند و یا حداقل سرمربی بعدی شهامت دعوت نکردن از آنها را داشته باشد. امثال پیام صادقیان، محسن مسلمان، سردار آزمون و ... پشت خط مانده اند و این ظلم است که بازیکنی که حداقل ده سال می تواند بازی کند کنار گذاشته شود و به جای او پا به سن گذاشته ها وارد زمین شوند. قبول داشته باشیم که امثال علیرضا حقیقی زیاد هستند که با میدان دیدن تبدیل به ستاره ای خواهند شد که نمی توان به راحتی از کنار آنها عبور کرد.
ارسال دیدگاه