غار آبزا یکی از دیدنی های کرمانشاه
خبرگزاری پانا؛ غار آبزا در ۶۰ کیلومتری شمال شرقی شهر کرمانشاه، و در نزدیکی روستای چشمه سهراب یکی از جاذبه های دیدنی این استان بشمار می رود.
به گزارش خبر گزاری پانا؛ غار آبزا در استان کرمانشاه، در ۶۰ کیلومتری شمال شرقی شهر کرمانشاه، و در نزدیکی روستای چشمه سهراب در سینه صخره سنگهای عمودیِ دره وسیعی که از ژرفای آن رودخانه دینور که از انشعابهای رودخانه گاماسیاب است میگذرد، واقع است.
جنس سنگهای آهکی تشکیل دهنده کوههای این منطقه به گونه ای است که بر اثر فرسایش تعدادی غار کوچک در دیوارههای دو طرف دره پدید آمده است.
جنس سنگهای آهکی تشکیل دهنده کوههای این منطقه به گونه ای است که بر اثر فرسایش تعدادی غار کوچک در دیوارههای دو طرف دره پدید آمده است.
این منطقه از موقعیت جغرافیایی ویژه ای برخوردار است و به دلیل قرار گرفتن بر سر راه گردنه پاطاق، که از ورودیهای بین النهرین و آسیای صغیر به داخل ایران است، در معرض تهاجم قرار داشته است. از این جهت ساکنان باستانی منطقه با استفاده از این غارها و ایجاد تغییرات در آنها، سکونتگاههایی تسخیرناپذیر برای خود ایجاد کرده اند.
در بین سکونت گاه های باستانی منطقه، غار آبزا دارای موقعیتی ویژه است، دهانه غار در ارتفاع ۳۰۰ متری و در پای دیوارهایی قرار گرفته است و از بالای غار چشمه ای دائمی و آبشار مانند از جلو دهانه فرو میریزد. شاید به همین دلیل، غار را در گویش محلی آوزا (زاینده آب) نامیده شده است.
دهانه غار در دیوارهای با شیب منفی قرار گرفته است. برای سهولت رسیدن به غار یک ردیف جای پا به ابعاد ۲۰×۲۰ سانتی متر و با فاصلههای ۵/۰ متر از هم داخل سنگ کنده شده، تعداد این پله ها حدود ۲۰۰ عدد است و یکراست به پای غار میرسند. رسیدن به بالای دیواره غار بدون استفاده از وسایل فنی غیر ممکن است.
در داخل صخره، پای غار، و به ارتفاع ۵ متر بالاتر از آن راهرویی به ابعاد ۱۰۰×۸۰ سانتی متر و با سقف منحنی داخل سنگ کنده و در آن پله هایی به ارتفاع ۵۰ سانتی متر، به صورت یکپارچه، از سنگ بریده شده است. این راهرو یا تنوره با شیب ۶۰ درجه به یک چاه استوانه ای به قطر ۸۰ سانتی متر و ارتفاع ۵/۱ متر ختم میشود. بدنه داخل تنوره دارای تعدادی جای دست و پا برای گذر و رسیدن به فضای جلوی غار است.
جلوی دهانه تنوره محل نگهبانی و جلوگیری از ورود افراد بیگانه است. دسترسی به دهانه دست ساز ورودی اصلی بدون استفاده از پله به علت داشتن شیب منفی و ۵ متر ارتفاع غیر ممکن است، گویا غار دارای نردبانی ریسمانی بوده که بعد از ورود ساکنان، آن را بالا میکشیده و در پاگرد، که ابعاد آن ۹۰×۸۰ سانتی متر است، قرار میداده اند و به این طریق از ورود بیگانه جلوگیری میکرده اند.
برای احداث سکونتگاه، کف و بدنه سنگی غار را به هر شکل ممکن با ابزار بریده و تعدادی اتاق به اندازه های متفاوت، که همگی به هم راه دارند، به وجود آورده اند. مساحت کل اتاقها حدود ۳۰۰ متر مربع است.
در سقف و بدنه اتاقها شیارهایی به عمق ۱ تا ۲ سانتی متر و به طور ممتد و موازیِ هم، که از ابتدای سقف شروع میشوند و تا پای دیوارها ادامه مییابند، کنده شده اند. موقع رها شدن قطرات آب یا چکه از سقف در هنگام بارندگی، بنا به قانون جاذبه مولکولی، قطره آب از سقف جدا نمی شده بلکه در طول شیار به علت شیب مناسب میلغزیده و در آخر به جوی دورتادور کف اتاق میریخته و در نتیجه از چکه آب و خیس شدن کف اتاقها جلوگیری میشده است.
ساکنان غار برای تأمین آب مورد نیاز، زیر آبشار را سنگ بری کرده و مخزنی به ابعاد ۵×۴ متر، که بخش بیرونی آن دیواری از سنگ و ساروج است، احداث کرده اند. ضخامت پایین دیوار ۸۰ سانتی متر و ضخامت بالای آن ۶۰ سانتی متر است و بدنه داخلی مخزی با چند لایه ساروج، غیر قابل نفوذ شده است. حجم ذخیره آب مخزن به حدود ۵۰ متر مکعب میرسد.
دو محل نگهبانی به ابعاد ۱۰۰×۸۰ سانتی متر و ارتفاع ۱ متر در نزدیکی غار ساخته شده است.
نخستین موقعیت در نزدیکی مخزن آب و دیگری ۵۰ متر دورتر از آن و در محلی واقع است که دسترسی به آن مشکل است. از این دو محل تمامی منطقه از کوه دالخانی سنقر گرفته تا کوه اَمروله صحنه و دشت حاصل از آبرفت گاماسیاب قابل کنترل بوده است.
غار آوزا، از غارهای باستانی کشور، قبلاً محل زندگی و سکونت غارنشینان بوده است. مشاهده و بررسی شیوه انتقال آبهای سقف اتاقهای غار، که حاصل آبهای فرورو در فصلهای باندگی اند، از شاهکارهای معماری غار و انتخاب محل آب انبار که با وزش نسیم آبشار چشمه را به داخل آن هدایت میکرده، نیز یک شاهکار دیگر از معماری غار است.
ارسال دیدگاه