نگاهی به روند زیبایی شهری در خیابان های تجاری و اداری؛
شاید وقتی دیگر
خبر گزاری پانا: شاید هنوز در هیچ دایره المعارفی تعریف دقیقی از مبلمان شهری نیست.
به گزارش خبرگزاری پانا: شاید زمان زیبا سازی شهری فقط عید است ، شاید هم زمان حضور مقامات تراز اول کشوری در شهر موسوم به گل و بلبل... شاید زیباسازی و مبلمان شهری معنایش فقط احداث دیوار گل است ... شاید هم تقویت فضای سبز مرکز شهر ... اصلا شاید هنوز در هیچ دایره المعارفی تعریف دقیقی از مبلمان شهری نیست... شاید هم هست... شاید وظیفه مسئولان امر زیباسازی شهر در نقاطی است که محل عبور خودی هاست و بقیه شهر ناخودی به حساب می آید... شاید درخواست اهالی و ساکنین نقاط تجاری مرکزی شهر بیجاست... شاید هم خواسته زیادی است ... به راستی تکلیف فضای تجاری و اداری مرکز شهر چیست؟ تکلیف هزار ناکجا آباد دور از چشم مسئولان؟
شاید مبلمان شهری آنگونه که باید و مسئولان انتظار دارند هست ولی باید آن را با چشم بصیرت دید...
به نظر می رسد اکثر زیبا سازی هایی که در شهر شیراز مشاهده می شود مقطعی است، در ایام عید و شاید کمی بعد از آن... حذف زیبایی هالی مقطعی زمان زیادی نمی خواهد آنچنان محو می شود که گویی نبوده است....
برای نمونه میتوان از خیابانی صحبت نمود که ادارات مهم در آنجا قرار دارد؛ خیابان معدل که خیابانی اداری است، تا حدودی هم تجاری.. در این خیابان چندین اداره کل از جمله آموزش و پرورش، نوسازی مدارس، آموزش و پرورش استثنائی، چندین مدرسه و کمی آنسوتر شرکت توزیع برق ... از اینکه روزهای زیادی است روزانه شاهد کنده کاری هستیم بگذریم...از اینکه جای پارک خودروها از بین رفته و بعضا دوبله و سوبله پارک شده است هم بگذریم اما واقعا تکلیف این بچه هایی که می گویند استثنایی هستند چیست... ؟ تکلیف اینها که باید روزانه به مرکز آموزش استثنایی سر بزنند چیست، چه کسی پاسخگوست؟
اگر کار پیمان کاران تمام است پس دلیل گذاشتن این همه وسایل کار در محل فعالیت چیست؟ اگر هم تمام نشده پس چرا وسایل است اما کارگران نیستند؟
پیمانکاری عمرانی در این خیابان فقط به همین چند مشکل ختم نمی شود، آلودگی های صوتی و زیست محیطی که منجر به بروز ناراحتی های مختلف می شود را چه کسی پاسخگوست؟ نمی دانم شاید من اشتباه می کنم و در شهر همه چیز خوب است.
یکی از دانش آموزان استثنایی که مراجعه زیادی به اداره کل آموزش و پرورش استثنایی دارد می گوید: من به خاطر مشکل جسمانی و وضعیت خاصی که دارم باید حتما به این مرکز مراجعه کنم اما به قدری پیاده روهای منتهی به مرکز خراب و پر از چاله و چوله است نمی توانم به تنهایی رفت و آمد کنم حتی وقتی با خانواده هم می آیم به سختی مسیر را طی می کنم.
پدر یکی از این دانش آموزان هم می گوید: نه تنها فرزند بیمارم بلکه خودم هم برای عبور و مرور و حتی پارک ماشین در این خیابان مشکل دارم.
او ادامه می دهد: فرد سالم نمی تواند به آسانی در این خیابان و پیاده رو حرکت کند چه برسد به فردی که بیمار است.
نمی دانم شاید توقع این مراجعه کنندگان زیاد است.!
گزارشگر: ابراهیم ابوالوردی
ارسال دیدگاه