نگاهی به فیلم ˝خانه پدری˝
کوبیدن خانه های خرافی پدری
خبرگزاری پانا: فیلم به شدت تأمل برانگیز خانه پدری از فرآیندی چند ده ساله صحبت میکند که طی آن خیلی تعاریف و باورها و رفتارها بهبود پیدا کرده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ تصویر درب قدیمی و کلون داری زیر تیتراژ سنتی است که بیرون از آن طی زمان فیلم اتفاقاتی رخ داده و تماشاگر شاهد تأثیراتی است که از آن اتفاقات در داخل دیده میشود. این تأثیرات، فرآیندی است که به مرور چهل سال در جامعه، پیش رفته و به تبع آن داخل خانه طی همین زمان، تغییرات را دنبال میکنیم. فیلم به شدت تأمل برانگیز خانه پدری از فرآیندی چند ده ساله صحبت میکند که طی آن خیلی تعاریف و باورها و رفتارها بهبود پیدا کرده است.
تماشاگر در چند دقیقه آغازین با دیدن اینکه پدری قصد کشتن دخترش را با چه فراغتی دارد، میخکوب میشود. ساختار فیلم این شُک سنگین را تا پایان و به آرامی کش میدهد. پدر کهنه مغزی را داریم که میدود اتو را از روی قالی بردارد تا نسوزد ولی نمیفهمد که با قتل دخترش تاریخی را میسوزاند! تماشاگر از اینکه شاهد قتلی تا این حد ساده است به خود میلرزد. تلخی این اقدام پدر و برادر با ناموسشان که نه، با یک انسان، تا پایان فیلم و تا مدتها کام مخاطب را تلخ کرده ولی هر چند معدود، این ظلمی است که تاریخ شاهد آن بوده است.
در نگاهی دیگر میشود این فیلم فمنیست را داستانی صرفی دید که باز هم جای بحث و چالش دارد و حتی اگر سینمای گیشه پسندی نباشد، فیلمی به شدت خوب است. قصه سنگین و وحشتناک خانه پدری از حداقل متریال و انرژی نهایت استفاده را داشته؛ با پرداختی بسیار هنری، روایتی با خساست مثبت که البته تماشاگر ایرانی از آغاز درک میکند که تا پایان چه ها خواهد شد. واقعیاتی که به حقیقت زن، در گذشتهای غمگین، نامردی را چه بد روا داشته!
قابی را در فیلم به کرات شاهدیم، سوراخ کنگرهای را در این قاب به دفعات میبینیم که هربار دختری از جنس زن، درون این قاب در قاب، دیده میشود، بیشتر روی تاب آویزی که وسط حیاط است؛ این جنس در آن بازه بی فرهنگی چه سخت در حال تاب خوردن است؛ تاب خوردنی تأسفبار، غمگین و رنجآور! و فیلم مثل زندگی ادامه دارد. در همین قاب است که روزی میرسد که پدر منفور و منفی تاریخ، جنازهاش میرود؛ که برادر منفور و منفی نیز همینطور...
باورهایی خرافی، دور از انصاف، اخلاق و انسانیت که باعث تمامی این جنایات بوده از سوی بد مردمانی که ندانستند زمان میگذرد، قواعد تغییر میکند، عقاید هم تغییر میکند. از جانب کج فهمانی که دیدنی ساده را به ندیدنی پیچیده میفروشند؛ فواحش فکری که نانشان را به جای نامشان از نجاسات در امان نگاه میداشتند و سبک مغزان جاهلیتی بی فراموشی که خود پلیدشان با تمام وقاحت و کثافت، بعد از زنده به گوری دخترانشان اشک تمساح میریزند.
این فیلم که میطلبیده امثالش را بلافاصله بعد از انقلاب فرهنگی سال ۵۷ و آزادی ملت آزاده ایران میساختند، از جمله کارهای تأثیرگذاری است که اگر مانع اکران آن باشند نه به دلیل تبلیغات منفی یا سیاه نمایی بلکه باید ممانعت به خاطر این باشد که تاریخ چنین خانههایی پدری دیگر گذشته است و همهشان به لطف انقلاب فرهنگی و موج آگاهی کوبیده شدهاند...
اما از مضمون پردرد فیلم که بگذریم، در خانه پدری شاهد بازیهایی بسیار جذاب و درست هستیم که در نشان دادن تردید، یأس، ترس، پریشانی، غربت و ضربآهنگهایی دیگر به نحو احسن ظاهر شدهاند. اینقدر صحنه از محتوا(بازی، دکور، دکوپاژ، نور، رنگ، حرکت وغیره) غنی است که تدوین و فیلمبرداری احساس نمیشود؛ و تصاویری شکاری، قابهایی ممتاز، ترکیبهای بصری عالی، انتخاب بازیگرانی درست، تدوین، نور و صدایی مناسب فضای روایی فیلم که به هرچه بهتر شدن این کار مفید تأثیر گذاشتهاند.
سید محمد حسین حسینی
ارسال دیدگاه