نگاهی به فیلم اشباح

بازگشت مهرجویی با رمانی سینمایی

خبرگزاری پانا: داریوش مهرجویی که در دو فیلم اخیرش (نارنجی پوش و چه خوبه که برگشتی)، دچار چرخه‌ای معکوس و کمی یکنواخت شده بود با فیلم اشباح از تماشاگران جشنواره فیلم فجر سی و دوم پذیرایی کرد. این فیلم علیرغم اینکه اهالی رسانه بازتاب چندان مثبتی در مورد آن نداشتند، کار نسبتاً خوبی بود که در ژانر خودش ایرادی نداشت.

کد مطلب: ۱۸۵۳۶۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش سرویس فرهنگی پانا ؛ رمانی که فیلمنامه را ساپورت کرده از جذابیت داستانی مناسبی برخوردار است؛ پیرنگی از گذشته که در سبک رمان جایگاه خود را دارد و برای دو پرده بعدی فیلم مقدمه کاملی شده و از خانه و خانواده تیمساری حکایت می‌کند که با خطاهایش سبب ماجرایی در آینده است و سپس در پرده دوم فیلمنامه فرزندان او را می‌بینیم که از نسبت خونی‌شان بی خبرند. آنها بنا به شرایطی که پسر جوان قصه دارد رابطه‌ای عاشقانه را آغاز کرده‌اند که به نقاط عطف مطلوبی در خط داستان برخورده و موانعشان باعث فراق شاعرانه‌ای می‌شود که مهرجویی در سطحی کلاسیک آن را به تصویر کشیده است.

این فیلم که از هنرنمایی مهتاب کرامتی، مهدی سلطانی، همایون ارشادی و حسن معجونی بهره برده است از انتخاب بازیگران‌ جوان به خوبی استفاده کرده که برای نقششان مناسبند؛ شریفی نیا به لحاظ فیزیک و چهره به دختر دهاتی و ساده لوح نزدیک است که می‌داند کورتاژ گناه است ولی نمی‌داند با صد هزار تومان پول آن زمان‌ها چگونه زیر باران نماند و خودش را نجات دهد؛ نمی‌فهمد که هیچ مردی حاضر نیست بارداری غیر مشروع او را بپذیرد بخصوص اگر عاشقش باشد؛ هم بالغ است هم نادان و خنگ! و این انتخاب به نظر مناسب بوده و فقط در بازی وی برای نشان دادن یک خانم باردار حرکاتی ناجور می‌بینیم و در اپیزودی که ظرف برنج را به هوا پرتاب می‌کند اشکال واضحی در ایفای نقشش وارد است.

انتخاب دانایی برای نقش مازیار هم خوب است. شخصیت او بسته به اینکه خارج از ایران بزرگ شده دیالوگ نویسی هم شده و عباراتی را برای گفتن احساساتش بیان می‌کند که برای ایرانی‌ها ملموس نیست و این اتفاق درست در فیلمنامه باعث لبخند تماشاگران می‌شود اما در مورد بازی او که گویی از همایون ارشادی الگو برداشته جای بحث است البته مخاطب خاص در اواسط قصه این حدس را می‌زند که شاید او هم فرزند ارشادی است که اگر می‌بود هم جای تعجبی نداشت...

کرامتی و ارشادی بازی جذابی دارند و جز اپیزود گریه کردن مادرانه که گویی کارگردان به عمد آن را پیش آورده ، خللی در بازی‌ها دیده نمی‌شود. علیرغم اینکه آثار مهرجویی اکثراً مشکل بازی دارند مثل بهداد در چه خوبه که برگشتی و نارنجی‌پوش؛ اما بهترین کار را حسن معجونی انجام داده که در کنار یک بازی تیپیکال و با لباس و وضعیت اغراق آمیز، نقشی روان و سیال را از وی می‌بینیم که سبک بازیگری وی در تمام نقش‌هایی است که هنرمندانه ایفا می‌کند.

سیاه و سفید بودن فیلم دلیل زیادی ندارد و بیشتر به سلیقه مهرجویی برمی‌گردد. تحرک تصاویر که در کارهای اخیر وی به یک مانع برای تمرکز و یک عامل برای تشویش مخاطب تبدیل می‌شد در این فیلم بسیار پخته و متعادل صورت گرفته که نباید محمود کلاری را در این اتفاق بی تأثیر دید. اختلالاتی بزرگ مثل اینکه مادر نمی‌فهمد "تاجی" بار دار است آن هم چهار ماهه ، ولی تماشاگر با وجود بازی نه چندان خوب شریفی نیا ، فوراً این را متوجه شده و خود معمار هم در اولین نگاه‌ها قضیه را می‌گیرد، این دست اختلالات در رمان معمولاً چندان جدی گرفته نمی‌شود و بیشتر به سبک روایت بسنده می‌کنند که هرچه شاعرانه و احساسی تر باشد.

در آخر و صرف نظر از چند انتقاد کوچک (مثل اینکه خود مازیار هم با لهجه صحبت نمی‌کند ولی به رُزا می‌گوید لهجه خوبی دارد و..) که ممکن است از نگاه فیلمساز توجیه داشته باشد باز به این اشاره داریم که این یک فیلم داستانی براساس رمان است و چنانچه رصد حرفه‌ای شود، در ژانر خودش مقبول بوده و از استانداردهای این سبک سینما برخوردار است !

سید محمد حسین حسینی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار