نگاهی به فیلم سینمایی ˝امروز˝
سلیقه ای که سینما نیست / امروز متفاوت با سینمای میرکریمی
خبرگزاری پانا: رضا میر کریمی کارگردان شناخته شده سنمای ایران که در سالهای گذشته توانسته با خلق فیلم های مختلف با موضوعات اجتماعی نظر بسیاری از منتقدان را به سوی خود جلب کند ؛این بار در فیلم سینمایی ˝امروز˝ سیر نزولی را پشت سر گذاشته که می توان گفت با الفبای سینمای او متفاوت است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ رضا میرکریمی که علیرغم جایگاه ویژهاش در تشریفات سینمای ایران سیر نزولی مشخصی را در آثار اخیرش دنبال کرده با فیلم ˝امروز˝ بار دیگر تعجب و انتقاد بیشتر منتقدان و تماشاگران سینما رسانه جشنواره فیلم فجر را برانگیخت. او که ظاهراً قصد داشته با این فیلم به معضلی حاشیهای از بسیاری مسائل جامعه که جای پرداخت سینمایی بیشتری دارند، بپردازد، طی زمانی بیشتر از آنچه میطلبیده، با ریتمی کند و نماهایی تشریفاتی یک کار تصویری را تولید کرده که جدای از سلایق از لحاظ کیفیتی نمیشود آن را در خور یک فیلم بلند یا حتی تلوزیونی دانست.
نه اینکه موضوع بد بوده یا در خور فیلم نباشد البته که چنین آسیبهایی در جامعه نیاز به درمان و بهبود دارند و مفیدترین فایده سینما تأثیری است که میتواند روی فرهنگ بگذارد ولی آنچه در امروز دیده میشود فیلم نیست! میرکریمی اگر این مقدار از تصاویرش را با تدوین و فرم مناسبی هماهنگ میکرد میتوانست یک فیلم کوتاه غیر قصهگو را شکل دهد که برای مضمون هم ظرف مناسبی باشد. جدای اطناب روایت، سکون فیلم و ریتم حوصله بر "امروز" ایرادات برجسته دیگری هم مشول این اثر است؛ وقایعی را در فیلم میبینیم که برای این جامعه است ولی آدمهایی که نه! مضمونی که اشاره به امروز کشور دارد ولی فضاها و بیمارستانی که نه در اینجا و نه در هیچ کجای دیگر نمونهاش را ندیدهایم!
پشتزمینه (بکگراند)های سلیقهای که ذرهای به مضمون قابها و سکانسها اضافه نکرده، نماهای تشریفاتی از بازی فوقالعاده بازیگران (شبنم مقدمی، سهیلا گلستانی) و به خصوص پرترههای مناسبتی از پرویز پرستویی که بازی خوبشان در این کار به نوعی حیف شده، نشانه گذاریهایی که احتمالاً فقط میرکریمی تعبیرشان را درک میکند مثل مسافری که روی موزیک هیچکس بداهه میخواند. اصلاً نشان دادن نمونههایی اینگونه از مردم آن هم توسط میرکریمی جای سوال شدیدی دارد...؛
خانم سرپرستار حکایت گنجشکی را میگوید که با منقاری آب قصد خاموش کردن جنگل را دارد و این احتمالاً میخواهد بگوید که جامعه کلاً سوخته است که از فیلمساز بعید است. دکترها و پرستارها همه دلسوزند با رفتارهای متفاوت، تیپها و کاراکترهایی که کلاسیک ساخته شدهاند اما از آنجا که مضمون، مکان دارد ولی اجرا متعلق به این مکان نیست، اینطور شخصیت پردازی هم نمره منفی فیلم است مثلاً نقش پرستویی که به صورت کارکتر شکل گرفته معلوم نیست چرا آبرنگ بچه را برای نقاشی تجهیز میکند و این تناقضات در سطح ادبیات داستانی هم نیست چه رسد به شخصیتهای فیلم سینمایی!
در آخر فیلم هم در حالی که انگار راوی فراموش کرده با تماشاگرش قرار گذاشته که پلیس بیاید با یکی دیگر از این تمهیدات نازل روبرو میشویم؛ نقش اصلی بچه را برداشته و بعد از یک عملیات آرتیستی از پشت بام بیمارستان فرار و با نوزاد شروع به دیالوگ میکند. حالا این فانتزیهای انتزاعی چه چیز را میخواهد به تماشاگر انتقال دهد فقط خدا میداند و آقای میرکریمی و هر آنکس که از نطق ایشان بشنود! و اگر میخواهد بگوید که پرستویی آدم خوبی است و چنین چیزهایی که قطعاً توهین بزرگی به تماشاگر کرده است چرا که مخاطب باید خیلی خنگ باشد که هنوز نفهمیده که آدمی (پرستویی) اینهمه خود را به عذاب انداخته تا به یک زن غریبه دردمند کمک کند، مهربان است یا بد!
اصلاً بچه را کجا میبرد؟ چرا آمدن پلیس اینقدر دیر شده؛ اگر خواسته بگوید قبل از آمدن پلیس فرار کرده که مگر چقدر طول میکشد که پلیس بیاید! فیلم که کلی گذر زمان داشته تا او فرار میکند! و آن آتش تندی که دکتر تندخوی خوب داشته کی به خاکستر تبدیل شده؟ چطور شده؟ چرا پرستویی حرف نمیزند؟ هرچه باشد بیش از هزار نفر در سینما شاهد رفتار او به عنوان نقش یک فیلم یک فیلمساز مدعی هستند؛ این چه توهینی است که به شعور تماشاگر جشنواره شده است؟ چرا نقش اصلی این همه ساکت است؟ احتمالاً فقط چون میرکریمی خواسته!
این دست سؤالها و بسیاری دیگر گویی در سینمای این آقا قرار نیست که پاسخی از فضای سینمای حرفهای داشته باشد ولی مادامی که یک فیلمساز اینگونه بسازد و نتواند به زبان سینما آنچه میخواهد را به مردم القا کند و نیاز قطعی باشد تا در نطق شفاهی از اندیشهای که پس تولید فیلم داشته صحبت کند تا مردم بفهمند چه میخواهد، هر روز از سینمای صحیح دورتر خواهد شد و آثارش نیز از مخاطب!
سید محمد حسین حسینی
ارسال دیدگاه