بررسی هفتگی رسانههای جهان درباره ایران؛
«درخشش» روحانی «رسوایی» بانکیمون
خبرگزاری پانا: روزنامه قانون در مطلبی به بررسی مطالب رسانه های خارجی در خصوص ایران پرداخته است.
قانون نوشت: حضور هیات ایرانی در مجمع جهانی اقتصاد و سخنرانی حسن روحانی در این نشست، چنان بُرد خبری ـ تحلیلی در میان رسانههای خارجی داشت که اقدام عجیب و نادر دبیر کل سازمان ملل متحد در باز پس گیری دعوت از ایران برای شرکت در کنفرانس صلح سوریه موسوم به ژنو۲ تقریبا به فراموشی سپرده شد. برخی رسانهها از جمله روزنامه نیویورك تایمز با اشاره به آخرین حضور ایران در داووس به ریاست محمد خاتمی، رئیس جمهور سابق ایران، از تشابهات و تفاوتهای دولت خاتمیو روحانی نوشتند و تلاش کردند تا با تکیه بر رفتارشناسی دولت روحانی، آینده مذاکرات ایران و غرب را پیش بینی کنند. گرچه اغلب این گزارشها در پایان بدون یك نتیجهگیری، قطعی خواننده را دعوت میکند تا در انتظار گامهای بعدی دو طرف بماند. نگاهی داریم به برخی مطالب رسانههای جهان درباره ایران در هفته گذشته.
شینزو آبه و حسن روحانی ستارههای داووس
روزنامه فایننشال تایمز بیست و چهارم ژانویه مینویسد، یکی از نقشهای مجمع جهانی اقتصاد در واقع بازی کردن نقش مشابه مجمع عمومیسازمان ملل است که به رهبران اجازه میدهد تا گردهم آیند، سخنرانی کنند، با آنان گفتوگو کنند و در برابر رسانههای جهان قرار گیرند. در نشست امسال حسن روحانی به همراه شینزو آبه، نخست وزیر ژاپن، نشست مجمع جهانی اقتصاد در داووس را به وجد آوردند و بیشترین توجهات را به خود جلب کردند یکی از دلایل این توجه عنصر تازگی است. به ویژه اینکه، همگی میدانستند این دو جزو شخصیتهای بالقوه تغییرساز هستند. روسای کشور ایران و ژاپن همچنین نقش محوری در دو رقابت منطقهای از خطرناکترین رقابتها در جهان را دارا هستند: حسن روحانی به نماد تلاشهای ایران برای پایان خصومت با آمریکا تبدیل شده و تلاش دارد تا به بن بست هستهای با غرب پایان دهد. شینزو آبه هم برنامههای را ارائه کرده که میتواند سومین اقتصاد بزرگ دنیا را احیا کند. هم آبه و هم روحانی توانستند خود را به عنوان رهبران ملی متفاوتی نشان دهند.
روحانی محتاط تر از خاتمی
روزنامه نیویورک تایمز نیز بیست و چهارم ژانویه به قلم مارک لندلر با اشاره به حضور روحانی در اجلاس داووس مینویسد، زمانی که روحانی در کانون توجه مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس بود (خاطره) ۱۰ سال پیش در اذهان عمومیزنده شد؛ وقتی که محمد خاتمیپشت تریبون داووس قرار گرفت... خاتمیهم در اواخر دوره خود در مجمع جهانی اقتصاد شرکت کرد و از این فرصت بین المللی برای جذب سرمایه گذاران خارجی استفاده کرد. اما کمتر از یک ماه انتخابات پارلمانی برگزار شد و اصلاحطلبان شکست خوردند؛ شکستی که اعتبار اصلاح طلبی خاتمیرا زیر سوال برد. پس از این انتخابات دیپلماسی هستهای هم شکست خورد و سانتیریفیوژها فعالیت خود را از سر گرفتند. اکنون هم روحانی با مسیر مشابهی مواجه است. او برای دستیابی به توافق هستهای نهایی باید امتیازهایی بدهد که احتمالا با مقاومت گروههای محافظهکار روبه رو خواهد شد. علاوه بر این، افزایش شهرت بین المللی او و وزیر خارجهاش، در داووس هم میتواند برای آنان در ایران دردساز شود.به گزارش دیپلماسی ایرانی عباس میلانی، استاد دانشگاه استنفورد، در این باره به نیویورک تایمز میگوید: «روحانی تاریخچه خاتمیرا میداند.
او موضع حساس مقامهای عالی را درک میکند. روحانی از حملات به خود و ظریف در ایران آگاه است بنا براین میکوشد روی همین خط حساس گام بردارد.» نیویورک تایمز در ادامه مینویسد، البته به چند دلیل کارشناسان مسائل ایران معتقدند که روحانی در مقایسه با همتای سابقش، فضای مانور بیشتری دارد... روحانی که هیچگاه یک اصلاح طلب نبوده با ساختار انتخاباتی ایران انتخاب شد تا برای مذاکره در زمینه هستهای تلاش کند. اما پیروزی خاتمیکه از دموکراسی و جامعه مدنی سخن میگفت، یک شکاف ایجاد کرده بود... روحانی بر خلاف خاتمیتمایل کمتری به ایجاد گشایش اجتماعی در ایران نشان میدهد. به نظر میرسد روحانی رویکرد به مراتب محتاطانهتر و سیاسیتری در محاسبههای خود در مقایسه با خاتمیدارد...
روحانی تندتر از احمدینژاد است
زئیف ماگان، تحلیلگر اسرائیلی در یادداشتی در روزنامه اسرائیلی الیوم ضمن انتقاد شدید از حسن روحانی مدعی شد که وی در حالی توانسته دل غربیها را به دست آورد که به مراتب تندتر و شدیدتر از سلف خود محمود احمدینژاد است. ماگان با انتقاد از توافق هستهای غرب و ایران مینویسد، این توافقنامه بسیار بد و حتی بدتر از توافق شیمیایی با سوریه است چرا که سوریه حداقل پذیرفت سلاحهای شیمیایی خود را تحویل غرب دهد اما ایرانیها هیچ کدام از ابزارها و فناوریهای تحت اختیار خود که (به ادعای وی) میتوانند در ساخت بمب هستهای کاربرد داشته باشند را تحویل نداده است. آنها تنها به شکل ظاهری پذیرفتهاند میزان درصد غنیسازی اورانیوم را کم کنند که دقیقا مثل این است که شما تصمیم بگیرید از میزان استفاده از ماشین لباسشویی در خانهتان کم کنید.
رسوایی سیاسیبان کی مون
آندرئاس تسوماخ بیست و پنجم ژانویه با اشاره به واقعه جنجالی پس گرفتن دعوت از ایران در نشست صلح سوریه موسوم به ژنو ۲ در روزنامه آلمانی دی تاگس تسایتونگ مینویسد: «اول ایران را دعوت میکند و بعد دعوت را پس میگیرد. بانکی مون، دبیرکل سازمان ملل، باید فوری درباره این اشتباه فاحش خود روشنگری کند. پس گرفتن دعوت از ایران آن هم تنها ۲۴ ساعت بعد از انجام دعوت، رسوایی سیاسی خجالت آوری است. و سنگینترین اشتباهی که یک دبیرکل سازمان ملل از دهها سال پیش مرتکب شده است.
این اشتباه به این دلیل سنگینتر هم هست که آقای بان ابتدا با دعوتاش از ایران، که به گفته خودش قبلاً با مسکو و واشنگتن هماهنگ کرده بوده، کار کاملاً درستی انجام داده بود... اگر دبیرکل برای این ضد و نقیض توضیح قانعکنندهای ندهد باید استعفا دهد. کاملا طبیعی بود که در گفتوگوها، در کنار کشورهایی مانند عربستان، قطر و ترکیه که از شورشیان سوریه حمایت میکنند، کشورهایی مانند ایران که از اسد حمایت میکنند شرکت میکردند. گرچه این موضوع به خودی خود تضمینی برای موفقیت گفتوگوها نبود اما پیششرط آن اجتناب ناپذیر بود.»
قهری ۳۴ ساله و راه دشوار اعتمادساز ی
فرید زکریا، روزنامه نگار سرشناس آمریکایی که در سفر اخیر روحانی به داووس با وی مصاحبه کرده خود در مصاحبه با شبکه تلویزیونی سی ان ان درباره گفتوگویش با رئیس جمهور ایران گفته، این نخستین بار است که یک مقام رسمیایران (این بار رئیس جمهور) نوع نگاه خود نسبت به توافق را عنوان کرده است. روحانی به من گفت که ما قصد داشتن برنامه هستهای صلح آمیز قدرتمندی داریم. او گفت که هرچقدر میخواهید بازرسی انجام دهید، اما ما حاضر به عقب گرد در برنامه هستهای نیستیم. در حقیقت ما این برنامه را توسعه میدهیم.
زکریا در جای دیگری از این مصاحبه گفته: «من از این واقعیت که تعهد به مذاکره در ایران وجود دارد، حیرت کردم. روحانی قویا تکرار کرد که نمیخواهند سلاح هستهای داشته باشند. خب، عناصر مثبتی در این زمینه وجود دارد. اما شکاف و فاصله بین این مواضع بسیار زیاد است و اعتماد زیادی نیاز است در حالی که اعتماد زیادی بین طرفین وجود ندارد. به یاد داشته باشد، ما ۳۴ سال است که با این کشور صحبت نکردهایم و تازه در حال آغاز این راه هستیم؛ تازه آن هم نه در یک مذاکره رودررو... شما نمیتوانید به افراد زیادی که در یک اتاق هستند، اعتماد کنید. شما ۶ کشور را در یک طرف میز و ایران را در طرف دیگر دارید. خب خیلی سخت است که بتوان پایانی خوش را برای این گفتوگو تصور کرد.»
ارسال دیدگاه