موسیقی تلخ شنی تانک بر پیکر رزمندگان
خبرگزاری پانا: صحنه های عجیبی بود. یکی از این جسدهای له شده که فقط نیمی از آن باقی مانده بود، به آرامی تکان خورد. همه مات و مبهوت نگاه می کردیم. سرش را به آرامی بالا آورد، نگاهی به آسمان کرد و لبخند زد. افسر عراقی مات و متحّیر نگاه می کرد.
سایت جامع آزادگان نوشت:
خاطرات اسارت در کنار همه سختی ها و عذابهایش برای آزادگان ما شیرینی خودش را هم دارد. لحظاتی که دور از خانواده و در سرزمینی غریب سپری شد اما شاهنامه ای بود که آخرش خوش درآمد. آنچه می خوانید بخشی از خاطرات آزاده موسی حسین زاده است:
ما را که نه نفر می شدیم، به پانصد متر عقب تر آوردند. در آنجا همه را به ردیف کردند و دست هایمان را بسته و همه را روی زمین خواباندند. سپس دو تانک عراقی آمد و یک سروان از داخل یکی از آنها بیرون آمد وگفت که باید به امام توهین کنید وگرنه به تانک دستور می دهم که از روی همه شما رد بشود. البّته این را بگویم که عراقی ها برای شکنجه ی افراد وقتی که با تانک از روی بدن آنها رد می شدند، فقط از روی قسمت پایین تنه عبور می کردند تا قسمت بالای تنه فرد سالم بماند و این طوری حدود دوتا سه دقیقه طول می کشید تا فرد شهید شود.
سروان عراقی دوباره گفت که به امام توهین کنید وگرنه همه ی شما را له می کنم؛ البتّه این را بگویم که عراقی ها اغلب اسیران مجروح را چه به امام اهانت می کردند و چه اهانت نمی کردند، می کشتند؛ چون برای آنان دردسر داشت که یک مجروح را حمل کنند و بهترین راه برای این کار عبور دادن تانک از روی مجروحین بود.
سروان عراقی بسیارخشن و عصبی بود؛ چرا که در آن حمله حدود دویست و هفتاد تانک به فرماندهی برادر همّت از عراقی ها منهدم شده بود و عراق ترس از این داشت که بصره سقوط کند. هیچ یک از بچّه ها به امام توهین نکردند و سروان عراقی دستور حرکت تانک را داد. راننده ی تانک هم پاهای سه نفر اوّل را زیر تانک برد و یک دنده عقب هم گرفت. وقتی به عقب می رفت، لای شنی تانک گوشت و خون و استخوان مشخص بود. به خدا می گویند که ماهی در خاک جان می دهد؛ ولی بچّه های ما همه در زیر شنی تانک ها جان دادند.
تا چند دقیقه همین طور گوشت و خون از لای زنجیرهای تانک به زمین می ریخت. هشت تای ما را توی یک ردیف خوابانده بودند. با فاصله دو متر یا حتّی کمتر. سه تای اول را شهید کردند، تا ما خواسته ی شوم آنها را اقرار کنیم. آنقدر وحشتناک بود که خیلی از سربازهای عراقی فرار کردند؛ ولی این افسرعراقی همین طور ایستاده بود.
راننده های تانک هم همین طور. چون آن شب تانک های زیادی از عراقی ها منفجر شده بود، عقده ی عجیبی داشتند. صحنه های عجیبی بود. یکی از این جسدهای له شده که فقط نیمی از آن باقی مانده بود، به آرامی تکان خورد. همه مات و مبهوت نگاه می کردیم. سرش را به آرامی بالا آورد، نگاهی به آسمان کرد و لبخند زد. افسر عراقی مات و متحّیر نگاه می کرد. واقعاً این صحنه ها را نمی شود توصیف کرد که این چه عشقی است که این کارها را می کند. آخر مگر نه اینکه جسد له شده و نیمه جان باید بلرزد و از حلقومش ناله و فریاد بیاید؟ این آرامش از چه بود؟
با همان لبخند، دعای ملت ایران"خدایا، خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار" را گفت و شهید شد. دقیقاً این عین گفته هایش بود. این حرف ها بقدری به ما تسکین داد که همان جا با خدا راز و نیاز می کردیم که خدایا راضی مشو که ما به خوینی توهین کنیم. حاضرم به هر اندازه شکنجه شوم؛ ولی چیزی نگویم. خدایا راضی مشو که من را بیش از وسع و قدرتم عذاب بدهند تا مبادا چیزی از دهانم بی اراده خارج شود. بعد از آن فرمانده ی عراقی گفت: همه را له کنید بدون استثنا. تانک راه افتاد، یکی یکی له می کرد و جلو می آمد.
آمد تا به من رسید. آنقدر که حتّی موهای من لای شنی تانک بود که یکدفعه یک افسر فریاد زد- به فارسی- بایست. یعنی دقیقاً وقتی که من با له شدن مویی فاصله داشتم، تانک ترمز کرد. این افسرآمد جلو و مرا بلند کرد و به فرمانده گفت؛ چرا اینها را می کشید. ظاهراً احتیاج به اسیر زنده داشتند. من را با ده پانزده نفر دیگر بردند و توی یک "ریو" ارتشی انداختند. خیلی از بچّه ها را شهید کردند.
ارسال دیدگاه