گفتگوی پانا با نویسنده لارستان؛
کارخانه قند در دلم آب می شد
خبرگزاری پانا: گفتگوی زیر با مجیدی بامدادی نویسنده و کارگردان لاری به بهانه هشتمین جشنواره نمایش کوتاه لارستان، انجام شده است.
به گزاش خبرگزاری کانون دانش آموزی پانا: مجید بامدادی سال ۱۳۶۲ در شهر لار متولد شد. وی در مقطع کارشناسی ارشد جامعه شناسی مشغول به تحصیل می باشد . علاقه او به هنر تئاتر و نویسندگی موجب شد که از دوران نوجوانیدست به قلم برده و آنچه را که در ذهن دارد بر روی کاغذ بیاورد ، تا آنجا که نخستین متن اجرا شده اش با عنوان « نی نواز » در جشنواره استانی تئاتر دفاع مقدس سال ۱۳۹۱ مقام سوم نویسندگی را کسب کرد . اکنون در هشتمین جشنواره نمایش کوتاه لارستان سومین متن وی پذیرفته شده ...
· لطفا از خودتون بیشتر بگویید. چگونه به نویسندگی علاقه مند شدید؟
فکر می کنم استعداد یا بهتر بگویم علاقه ام به نوشتن در دوره دبستان بروز کرد. معمولا انشاء های خوبی می نوشتم و نمره های خوبی از این درس می گرفتم . البته نیاز به گفتن ندارد ، چرا که این چیزها نسبی و تا حدود زیادی سلیقه ای است. به هر حال نوشتن های تفننی من ادامه یافت و در دوره دانشگاه شکل خاطره نویسی پیدا کرد. شب ها آنرا برای هم خوابگاهی ها می خواندم و آنها هم به شنیدن اشتیاق و تا حدودی اعتیاد نشان می دادند.
این نوشتن بعدها به غیر از تفنن جزئی از کارم هم شد. آنگاه که به خبرنگاری روی آوردم و بعد هم خیلی اتفاقی شروع به نمایشنامه نویسی کردم.
البته اگر اندک موفقیتی در نویسندگی پیدا کرده ام آن را ثمره علاقه ام به ادبیات می دانم همیشه شیفته ادبیات و به خصوص شعر بوده و همچنان هستم .
· تاکنون چند متن به صورت جدی نوشته اید؟
۳ متن: " مثل ماه ، مثل خدا " سال ۹۰، " نی نواز " سال ۹۱و" پروای پروانه " سال ۹۲
· از چه سالی و چگونه وارد عرصه تئاتر شدید ؟
آغاز علاقه مندی ام به نمایش را می توانم در دوران کودکی جستجو کنم . یادم می آید کلاس سوم یا چهارم دبستان که بودم یک نوار سیاهبازی داشتم که مرتب گوش می دادم و می خندیدم و لذت می بردم . نمی دانم چه شد که یک وقت متن دیالوگ های نوار را روی کاغذ پیاده کردم و بعد از قدری جرح و تعدیل با سه چهار نفر از دوستان تمرین کردیم و در یکی از جشن های مدرسه ای - که اولیاء دانش آموزان هم حضور داشتند - به روی صحنه بردم . یادم نمی رود آن روز همه از خنده روده بر شده بودند . تا مدت ها بعد از آن اجرا ، مادر یکی از دوستانم وقتی به خانه مان می آمد از آن اجرا و دل سیر خنده ای که همه کرده بودند به نیکی یاد می کرد و یک بچه دبستانی که این را می شنید کارخانه قند در دلش آب می شد .
بعدها در دوره دبیرستان که علاقه ام به نمایش شدید تر شده بود در کلاس های آموزش تئاتر در کانون دانش آموزی ثبت نام کردم یک جلسه هم سر کلاس رفتم . مربی مان آقای جمشید طاهریان بودند ولی چون دو سه هنرآموز بیشتر نبودیم کلاس به حد نصاب نرسید و ادامه پیدا نکرد . بعد از آن ، علاقه ام به سینما معطوف شد و در تماشای بی امان فیلم های روز سینمای دنیا تجلی یافت . این قضیه به همین صورت البته با شدت کمتر ادامه یافت تا زمانی که در دفتر خبر صدا و سیما با سرکار خانم بهارستانی همکار شدم و از این جهت که ایشان تحصیلات و فعالیت تئاتری داشتند فیل ما یاد هندوستان کرد و کم کم بار دیگر به سمت تئاتر متمایل شدم .
· عنوان نمایشنامه پذیرفته شده درهشتمین جشنواره نمایش لارستان چیست؟
پروای پروانه
· "پروای پروانه "چندمین تجربه نمایشنامه نویسی شماست؟
سومین تجربه نمایشنامه نویسی و نخستین تجربه کارگردانی من است .
· با توجه به اولین تجربه شمادر کارگردانی، آیا علاقه مند به ادامه ی آن در آیندههستید؟
علاقه و گرایشم بیشتر به نوشتن است و این بار در واقع ناگزیر به کارگردانی شده ام علتش آن است که هنرمند گرامی سرکار خانم بهارستانی که متن حاضر را مدتی کارگردانی کردند اکنون چندی است در لارستان حضور ندارند و یکی دو ارگردان دیگر مورد وثوق بنده نیز بدلیل مشغله های هنری و غیرهنری شان از قبول زحمت کارگردانی عذر آوردند و من چاره ای ندیدم جز اینکه خودم متن را به اجرا در بیاورم .
· داستان نمایشنامه"پروای پروانه" چیست و در چه گونه ای قرار دارد؟
پروای پروانه داستان زندگی یکروزه یک پروانه است و به روایت آمال و آلام ، خوشگوارها و ناخوشایندها و کامیابی ها و ناکامی های او در راه رسیدن به نور مقدس می پردازد . داستان در شاخه متون سمبولیک و نمادین جای می گیرد و در ظاهر پروانه سعی دارد به داستان زندگی انسان ها بپردازد .
· از ویژگی های بارز این نمایشنامه چه بوده که شما آن را برای این جشنواره انتخاب کردید؟
پروای پروانه ، واکنش من به یک تأثر عمیق روحی دفعی و روایت دغدغه های درونی همیشگی من است که با زبان پروانه ای بیان می شود . واقعیت این است که برخی مفاهیم را نمی شود خیلی رو و آشکار بیان کرد یا اگر بشود ، آن لطف و وجه هنری و تأثیرگذاری لازم را ندارد اینجاست که توسل به نماد ناگزیر می گردد . پروای پروانه را بخاطر همین ادبیات نمادین اش دوست دارم .
· این نمایش چند بازیگر و عوامل دارد ؟
داستان ۳ شخصیت اصلی و ۹ شخصیت فرعی دارد که تا کنون برای نقش های اصلی خانم ها محسن پور و غریب دوست و آقای بی غرض انتخاب شده اند و امیدوارم برای دیگر نقش ها از افتخار همکاری دوستان ارجمندم آقایان افراسیابی ، پیش بین ، اثنی عشری و قوامی برخوردار شوم . همچنین سرکار خانم ارشادی ، بزرگوارانه انتخاب و جذب بازیگر را انجام داده اند و در بیشتر جلسات تمرینی ، عمده زحمات را بعهده می گیرند . خانم بازیار نیز در نقش منشی صحنه ظاهر می شوند .
· تمرینات خود را از چه زمانی آغاز کردید ؟
از هفته دوم آذرماه بطور متوسط هفته ای ۲ جلسه تمرین کرده ایم اما در هفته های آینده به جهت شروع فصل امتحانات مدارس و دانشگاه ها شاید تمرینات مان سبک تر شود به رغم این اوصاف امیدوارم شرایط به گونه ای پیش برود که بتوانیم تا زمان جشنواره آمادگی لازم را بدست بیاوریم .
· نظر شما در خصوص اینکه این جشنواره رویکرد خود را از رقابتی به آموزشی تغییر داده چیست؟
به نظرم می رسد رقابتی بودن جشنواره مغایرتی با آموزشی بودن آن نمی تواند داشته باشد و این دو مقوله کاملاً قابل جمع با یکدیگر هستند . معتقدم اگر جشنواره رقابتی بود اولاً جدیت و حساسیت بیشتر گروه های اجرایی را در پی داشت و در ثانی جذابیت اش برای مخاطبان بیشتر می شد . البته معایبی هم می توان برای شکل رقابتی متصور شد ولی گمان دارم این معایب بیشتر به ظرفیت شکست پذیری ما برمی گردد که باید تقویت شود .
· و حرف آخر...
بر خلاف نوعی از تفکر که هنر را هدف غایی تلقی می کند و به هنر برای هنر قائل است من هنر را هدف نمی دانم وسیله می دانم . البته از این سر بام هم نمی خواهم بیفتم که هنر را وسیله ای در ردیف وسیله های دون مثل آچار و پیچ گشتی قرار دهم ، نه ، شأن هنر بسیار اجلّ از این هاست که با اینگونه وسایل مقایسه گردد ولی به هرحال هنر هرچقدر اجلالی هم که باشد باز من آن را وسیله می دانم ، وسیله ای مقدس ، اما نه اینقدر مقدس که بخواهد جای هدف اَقدَس بنشیند .
امیدوارم هنر ما و شهر ما و مشخصاً این جشنواره در امتداد هدف غایی هنر گام بردارد و انشاالله همینگونه خواهد بود .
ممنون از شما که وقتتونو در اختیار من گذاشتین . برای شما و گروهتون آرزوی موفقیت در هشتمین جشنواره نمایش کوتاه لارستان می کنم
ارسال دیدگاه