به بهانه سالگرد شهدای گمنام درمیان:
یک سال از آرام گرفتن پرستوهای گمنام درمیان می گذرد
خبرگزاری پانا :یک سال پیش درمیان میزبان دو شهیدی بود که با اقتدا به مولای خود دلاورانه در مسیر دفاع از وطن جان شیرین خود را نثار آسایش و آرامش مردمان آن نموندد.
به گزارش خبرنگار پانا از درمیان ، قریب یک سال است،که از تشییع و تدفین دو پرستوی گمنام کربلای ایران می گذرد. شهدایی که با اقتدا با مادر سادات جانانه از اسلام ناب و ولایت دفاع کردند و غریبانه جان دادند و گمنام ماندند.
اما رجعتشان فرصتی بود برای ما تا بار دیگر با حضورشان عطر شهادت در کوچه پس کوچه های شهرمان که با زرق و برق دنیا در آمیخته شده به استشمام برسد.
جوانانی پاک و بی آلایش که با تاسی جستن از گفتار امام خود که فرمود: اگر قرار است دین جدم با کشته شدن من پایدار بماند پس ای شمشیرها مرا دریابید
.
اما چه زیبا بود استقبال مردم مرزنشین درمیان با این دلاور مردان گویا زن ها مادران، خواهران آن ها بودند و مردها پدران و بردار شهدا، وچه وداعی کردند وداعی که بر گرفته از درس صبر و آزادگی حضرت زینب(س) بود
.
اما ما هنوز شهادتی بی درد می طلبیم غافل که شهادت را جز به اهل درد نمی دهند . . .
به راستی زکه شهدا شاگردان ممتاز مکتب حسینی بودند که مدرک از عاشورا داشتند. خلقشان محمدی، خویشان احمدی و شجاعتشان حیدری بود.
انان ستارگانی بودند که مادر با اشک حسین شیرشان داد و پدر وفای عباس گونه را تعلیمشان. آنان کسانی بودند که نام و نشان در بی نشانی داشتند و تنها آرزوی ایشان وصال معبود و حرکت بر صراط رضای او بود.
ای وای بر ما جاماندگان از غافله شهادت، که آنقدر در مادیات غرقه شده ایم و می خواهیم در همه چیز اولین باشیم که ازیاد برده ایم که این امنیت و آسایش امروز مدیون خون همین عزیزانی هستیم که دل از همه دلبستگی های دنیا بریدند، قهرمانانه جنگیدند و مظلومانه در خون غلطیدند.
وای بر مایی که چنان در مرداب جیفه ی دنیا به خود مشغولیم که یادمان می رود که در همسایگی خانه ی دنیایی ما خانه ای متصل به عرش و جنت خدا هم هست.
وای بر ما که هرروز تا سری به حساب های پس انداز، لوکس فروشی ها و تغییر دکوراسیون ها نزنیم روزمان شب نمی شود و نگرانیم مبادا از اهل پز عقب بمانیم اما یادمان می رود که واجب است سری به هویت خود بزنیم و به دیدار شهدای فداکارمان برویم. و شاید هفته ها یادی از شهدا نکنیم.
وای بر ما تا در شورای فرهنگی نیاز به نامگذاری خیابانی داریم تازه یادمان می آید که آماری از شهدا بگیریم و خیابانی را به نام شهیدی کنیم غافل از این که چه ظلم ها به خود و خط سرخ شهادت کرده ایم.
وای بر ما که با شرکت در چند یادواری شهدا به غلط گمان می کنیم که دین خود را به شهدا ادا کرده ایم ولی یادمان می رود که شهدا همیشه بر اطاعت از ولایت، ایستادگی در برابر ظلم طاغوتیان و حمایت از مظلوم تأکید داشتند.
وای بر ما که آنچنان در دنیای خود غرقه ایم که از فتنه ها غافل می شویم و فتنه گران انگلیسی و آمریکایی هر روز به بهانه های مختلف دل علی زمان مان را خون می کنند.
وای بر ما که از همه کس و همه چیز خبر می نویسیم و یادمان می رود که باید از شهدا و راه شهدا بنویسیم تا فرهنگ شهید و شهادت در کوچه پس کوچه ی غبار آلود شهر گم نشود و آینده شهید نگردد.
ارسال دیدگاه