به مناسبت حضور شهدای گمنام در جنوب کرمان
شهید گمنام سلام، خوش آمدی مسافر
چند وقتی است که آسمان شهرمنوجان پر شده از قاصدک های خبررسان ؛ نمیدانم چه خبر است شاید این بار قاصدک ها دروغ میگویند این وقت سال بعید بود میهمانی از راه دور بیاید ولی این وصله ها به قاصدک نمیچسبد . چشمان خورشید هم گویی چند وقتی است شوق انتظار در آن برق میزند
چند وقتی است که آسمان شهرمنوجان پر شده از قاصدک های خبررسان ؛ نمیدانم چه خبر است شاید این بار قاصدک ها دروغ میگویند این وقت سال بعید بود میهمانی از راه دور بیاید ولی این وصله ها به قاصدک نمیچسبد . چشمان خورشید هم گویی چند وقتی است شوق انتظار در آن برق میزند .شاید با قاصدک ها دست به یکی کرده اند .اما این وصله ها به خورشید هم نمیچسبد. نمیدانم حس و حال عجیبی دارد این شهر ،حس میکنم این روزها پرنده ها هم در گوشی حرف میزنند . عطر عجیبی فضا را پر کرده انگار موضوع جدی است میهمان داریم .میهمانی که بعد از آمدنش میگویند صاحب خانه است آه خدای من تازه نوشته های درو دیوارو سر میدان شهرمان را دیده ام . بی ربط نبود این همه لرزش دست و دلم ،دو کبوتر جاوید سال های دفاع مقدس میهمان شهر شهید پرور منوجان هستند .
نمیدانم از چه برایشان بگویم فقط میتوانم بگویم خالصانه در انتظاریم تا زیارتتان کنیم و با دلهای خسته اما امیدوار، خدا را در این مکان اهورایی با بغضهای شکسته فرا بخوانیم و بگوییم که شهدا! ما شما را فراموش نکردهایم… اصلاً مگر حماسه، شهادت، هویزه، طلائیه، بستان، صدای غرش توپها، حسین فهمیدهها و باکریها، چمرانها، آوینیها و … فراموش شدنی هستند؟
ای شهدای گمنام و ای غلطیدهشدگان در سربهای سرد و سنگین که به عشق امام میهن و انقلاب و اسلام، سر بر سودای عشق گذاشتید.. اینجا کجاست؟ ما کیستیم… شما که بودید؟ و کجایید؟ بر مزار کدامتان بگرییم که بغض امان نمیدهد، بگرییم، گریه مگر دوا کند … میگرییم اما زهی تاسف که گریه نیز دوا نمیکند … کاش که در ِشهادت باز بود و …
ای شهدا، راه شما، اندیشه شما و تفکر شما در روح و روان جامعه ایرانی جای دارد.
ارسال دیدگاه