امروز پول نقد است و دیروز، یك چك باطله!

خبرگزاری پانا:گذشته فقط می تواند به بهتر شدن حالمان كمك كند؛ به شرطی كه درس هایش را برای امروز بخوانیم و یاد بگیریم.

کد مطلب: ۱۴۸۸۹۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش پانا، زندگی مثل یك ترن هوایی است؛ با همه بالا و پایین رفتن هایش. چه بسا اگر همین بالا رفتن ها نبود، پایین آمدن تا این اندازه هیجان انگیز نبود. اما هستند كسانی كه در این میان، تنها بر روی سربالایی ها تمركز كرده اند و آن قدر در طول مسیر به خود بد می گذرانند كه منتظرند هر چه سریع تر این ترن متوقف شود تا آنها پیاده شوند! این مقاله مخصوص این گونه افراد است؛ پس اگر جزو آنها هستی، روی صحبتم با توست.

تویی كه احساس می كنی زندگی آن طور كه باید نیست و خوشی ها تنها برای دیگران است؛ احمد آقا در كارش روز به روز پیشرفت می كند، كامران در قرعه كشی بانك، یك پراید برنده شده است، برای ملیحه خانم یك خواستگار خیلی خوب پیدا شده است، اما تو...

و تو مدام در این فكر هستی كه پس كی نوبت تو می شود؟ كامیابی چه زمانی نشانی خانه مرا پیدا می كند؟

سرشار از رخوت و بدون راهنما در نقطه ای تاریك نشسته ای و نمی دانی چه كار باید بكنی. می دانی یك جای كار ایراد دارد؛ اما قادر نیستی آن را پیدا كنی؛ با آنكه شغل ثابت، همسر دوست داشتنی، دوستان با معرفت و پدر و مادر خوبی داری، اما احساس می كنی هیچ یك از اینها تو را از عمق مختصات این گمگشتگی نجات نمی دهد. در واقع این همه موهبت ارزشمند داری، اما حالت خوب نیست.

دست نگه دار! واقعاً می خواهی از ترن زندگی پیاده شوی؟ باشد، انتخاب با توست؛ اما از تو می خواهم پیش از آن، دست كم علت این حس منفی را كه مدت هاست آزارت می دهد بدانی و متوجه شوی كه چرا زندگی را از دریچه ای چنین تنگ و تاریك می نگری و آن طور كه باید از آن لذت نمی بری.

علت آن بسیار ساده است. تو در زندگی مشوق هایی داری كه تو را به جلو سوق می دهند؛ اما تو آنها را نادیده گرفته ای. آنها را نام می برم؛ اگرچه خوب می شناسی شان: ناكامی هایت، كارهایی كه نیمه كاره یا با احساس شكست رهایشان كردی، تنبلی ها، كوتاهی ها و ناامیدی هایت.

آنها شروع به تشویق تو كردند؛ تشویق به ادامه راهی كه اكنون تو را به این حال رسانده است. هشیار باش كه در ورزشگاه زندگی تو، هم تماشاگران واقعی نشسته اند و هم عده ای تماشاگرنما و متاسفانه تو درست همان طور كه تماشاگرنماها می خواستند، پیش رفتی. اما بدان هیچ وقت برای بازگشت از مسیری كه به اشتباه وارد آن شده ای، دیر نیست؛ به شرطی كه هم اكنون دو اقدام اساسی را انجام دهی:

۱. بی درنك توقف كنی و حتی یك قدم دیگر هم، در این مسیر اشتباه پیش نروی.

۲. بلافاصله پس از آن، فرمان را بچرخانی، دور بزنی و از همان راهی كه برای برگشتن از آن آماده هستی، به ابتدای مسیر برگردی و این بار راه درست را انتخاب كنی.

بگذار كمی ساده تر و شفاف تر بگویم:


۱. اول خودت، دوم خودت، آخر هم خودت!


به داشته هایت توجه كن، نه به نداشته هایت. نداشته هایت را كه نداری، پس اگر بر آنچه كه نداری تمركز كنی، آنچه داری را نیز از یاد خواهی برد و از دستش خواهی داد. ویلیام فالكنر تا سن ۵۲ سالگی فردی ناشناخته بود، اما این مسئله هیچ گاه ترمز او در نویسندگی نشد. او هم می توانست به نویسندگان مشهور زمان خود نگاه كند و با خود بگوید: «وای! چقدر نویسنده بهتر از من در این جهان زیاد است! دیگر چه فایده ای دارد كه یك مشت كاغذ سیاه كنم؟» همین فكر كافی بود تا بلافاصله دست از كار بكشد و مطمئناً دیگر نویسنده ای موفق و معروف، آن طور كه هست نمی شد. مسیری كه اكنون در آن هستی (به شرطی كه مسیر درست باشد) را ادامه بده. در هر رشته ای، هر كاری و هر حرفه ای كه هستی، ثابت قدم باش و تلاش خود را بكن كه در آن، بهترین باشی. شك نكن كه موفقیت و كامیابی، نشانی تو را پیدا خواهد كرد. دیگر نگرانی از اینكه دیگران چه كار می كنند و در چه جایگاهی هستند، بس است.

۲. شروع كن. همین حالا!


وسواس، كمال گرایی افراطی و دقت بیش از حد، یك تله است. به قول معروف: «دقت، دق ات می دهد!» مسائل را برای خودت پیچیده نكن. نیازی نیست برای هر ثانیه از زندگی ات، یك برنامه جدید داشته باشی. گاهی به خاطر كمال گرایی، پیش از شروع یك كار آن قدر جوانب ریز و درشت آن را در نظر می گیری كه مسیر برایت سخت و بغرنج به نظر می آید. وقتی می خواهی از یك كوه بالا بروی و به قله برسی، اگر بخواهی از همان ابتدا به شیب های تند و مسیرهای زیادی كه پیش رو داری بیندیشی، به قله نخواهی رسید. پس شروع كن، همین حالا!

۳. ورود استرس ممنوع!


در ابتدای مسیر ذهن ات، یك تابلوی «ورود استرس ممنوع!» نصب كن. البته ممكن است استرس سواد نداشته باشد و نتواند نوشته روی این تابلو را بخواند و در نتیجه وارد ذهن ات شود. آن وقت است كه باید حواس خود را از این میهمان ناخوانده پرت كنی؛ آشپزی كن، كتاب بخوان، به دوستانت تلفن بزن، از خانه خارج شو و كمی پیاده روی كن، به تفریحات مورد علاقه ات بپرداز، نفس عمیق بكش، به گل ها و پرندگان نگاه كن و خلاصه هر كاری انجام بده تا به این میهمان ناخوانده بی توجه باشی. مطمئن باش بی توجهی میزبان، میهمان را ناراحت می كند و خیلی سریع خانه ذهنت را ترك می كند.

۴. لذتی بالاتر از بخشش نیست!


دیگران را ببخش و از وقت، ثروت و شادی خود و هر منبع دیگری كه در اختیار داری، به دیگران ببخش و با آنها سهیم شو. بخشیدن دیگران و بخشش به دیگران، حس رضایت توصیف ناپذیری به انسان می دهد، چرا كه این بخشش، خلا آرام بخشی درون تو ایجاد می كند. نیازی نیست كه كارهای خارق العاده ای انجام دهی؛ كافیست به شخص نابینایی كه قصد عبور از خیابان را دارد كمك كنی و یا كینه ای را كه از همسایه ات در دل داری، همین امشب راس ساعت نه، به عبارت زباله ها دور بریزی و او را ببخشی. آری، همین اندازه كافیست، پس ببخش.

۵. بگذار ساده ترین دل خوشی ها تو را گول بزنند!


هر روز اتفاق های خوشایندی دور و برت رخ می دهد؛ به یاد بیاور كه دیشب چه خواب راحتی داشتی و صبح، آن فنجان چای داغ چقدر چسبید! لباسی را كه دوستش داشتی امروز پوشیدی و سر ساعت به محل كارت رسیدی و به راحتی برای ماشینت جای پارك پیدا كردی. دیشب آن فیلمی كه دوست داری از تلویزیون پخش شد و امشب دوباره همسر و فرزندانت را می بینی و...

نباید فكر كنی كه این چیزها برای گول زدن آدم است؛ اتفاقاً بگذار برای یك بار هم كه شده، همین دلخوشی های ساده تو را گول بزنند. بر روی چیزهای خوبی كه دور و برت اتفاق می افتند، تمركز كن. آیا تا به حال به نظم حاكم بر طبیعت دقت كرده ای؟ همه چیز به بهترین حالت ممكن در حال وقوع است. هرگاه احساس رخوت كردی و یا بی دلیلی دلت گرفت و دچار احساس بیهودگی و افسردگی شدی، به خودت لبخند بزن؛ همین حالا! آن قدر نكات خوب و مثبت برای اندیشیدن وجود دارد كه نباید وقت را تلف كنی.

۶. امروز پول نقد است و دیروز، یك چك باطله!


گذشته، هر چه بود گذشت. به جای حسرت خوردن، از خودت بپرس كه امروز چه كاری می توانی انجام دهی تا فردا، همین امروز هم به یك گذشته خوب تبدیل شود؟ گذشته فقط می تواند به بهتر شدن حالمان كمك كند؛ به شرطی كه درس هایش را برای امروز بخوانیم و یاد بگیریم.

۷. درب زندگی ات را به روی تجربه های جدید باز كن!


از هیچ حس خوب و تجربه جدیدی به راحتی عبور نكن. به فراتر از روزمرگی قدم بگذار. فراموش نكن همین روزمرگی است كه باعث شده تصمیم بگیری از ترن زندگی پیاده شوی. خودت را آزاد بگذار تا تصویرهای جدیدی ببینی. مرزها را بشكن. تا به حال سقوط آزاد (بانجی جامپینگ) را امتحان كرده ای؟ لذت یك كوهنوردی جانانه را چسبیده ای؟ آیا تاكنون پاهایت را در خنكای یك رودخانه زلال رها كرده ای؟ زندگی، احساس زنده بودن است. بگذار آدرنالین در بدنت به جریان بیفتد. پذیرای تازه ها باش. با آغوش باز به استقبال ماجراجویی ها برو. خود را به چالش بكش. هر چقدر در منقطه امن و بدون خطر ماندی، دیگر كافیست! به فرصت های تازه زندگی ات پشت نكن. به یاد داشته باش كه موفقیت، جسارت می خواهد.

۸. بگو، بخند، زندگی كن!


جدیت خوب است، اما نه به شكل افراطی و همیشگی. بخند و شاد باش. شوخ طبعی یك هنر است و انسان های شوخ طبع، محبوب همه اند. در واقع با یك تیر، دو نشان خواهی زد؛ هم همیشه حس خوبی خواهی داشت و از روحیه ای شاد و سرزنده برخوردار خواهی بود و هم دیگران از معاشرت با تو احساس خوبی دریافت می كنند و همین امر باعث بهبودی روابطت با دیگران می شود. به یاد داشته باش كه سخت ترین موانع و مشكلات، در برابر یورش خنده، آسیب پذیر خواهند بود.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار