/گزارش خبری/
فاجعه انسانی در حاشیه دریاچه ارومیه/ دریاچه در شرایط ICU
خبرگزاری پانا: باورش سخت است؛ اما درد دل اهالی روستاهای حاشیه دریاچه ارومیه قلب هر انسان منصف را به درد می آورد.
صدای بی صدای تشنگی دریاچه ارومیه گوش هستی را كر و قلبش را به درد آورده است.صدای خنده های تلخ بی آبی كه از قعر سنگهای آن به گوش می رسد؛صدایی كه چون وجودش رو به نیستی است.
برای دیدن این خشكی های مظلوم دیگر نیاز به عینكهای نزدیك بینی نیست؛از همان دور دستها هم نمایان است كه به جای داشتن آب و دریاچه نامیده شدن، صحرایی عظیم از نمك های ریز و درشت شده كه شاید به خاطر اضافه شدن «چه» به آخر كلمه دریاست كه تا این حد نظر لطفمان به آن كم شده است.
سارا آرقند یكی از اهالی روستای سپرغان ارومیه كه در اطراف دریاچه قرار گرفته است، می گوید: بوی تند نمك دریاچه كه از چند صد متری آن به مشام می رسد، باعث ایجاد بیماری های تنفسی و بینایی برای مسافران عبوركننده از پل میانگذر و اهالی روستاهای اطراف شده است.
علیرضا محمدی كارشناس زمین شناسی كه در روستای باشلانبوشلو زندگی می كند نیز می گوید: پسروی آب دریاچه باعث كمبود آب چاه هایی شده كه برای آبیاری زمین های كشاورزی مورد استفاده قرار می گرفت.
همچنین یكی از اهالی روستای بالستان نیز حرف او را تایید كرده و تصریح می كند: زمینهای كشاورزی اطراف دریاچه به علت پسروی آب و وزش بادهایی كه نمك آن را به همراه دارند، غیرقابل كشت شده اند.
اهالی ارومیه و روستاهای قریب به دریاچه نظرات مختلفی دارند اما بیشتر آنان علت كاهش آب آن را خشك شدن چشمه های طبیعی آب كف دریاچه، توسط ستونهای پل میانگذر شهید كلانتری می دانند؛ چرا كه این رویداد دلخراش كه كوهی از غم است مدتی پس از ساختن این پل رخ داد.
عده دیگری از آنان نیز انتقال آب رودخانه های این استان را به استانهای همسایه، برای تامین آب آشامیدنی و یا ساختن سد می دانند. اما ارومیه ای باشند یا اهل شهرهای دیگر، یا اصلا اگر ایرانی باشند خوب می فهمند كه این دریاچه هم مثل ریشه درختان آبادانی دارد می خشكد.
فوزیه حاجی زاده كارشناس ارشد جغرافیای طبیعی در این خصوص می گوید: خشك شدن دریاچه ۷۰درصد به عوامل آب و هوایی و خشكسالی بر می گردد و آب رسانی از رودخانه های دیگر به رغم اختصاص بودجه، هیچ كمكی به بازگشت آب آن نخواهد كرد.
دریاچه بیچاره در تمنای حیات است ولی انگار انقدر روزمرگی های زندگی ما را به خود مشغول كرده كه یادمان رفته سكونت آبا و اجدادیانمان در كوه های آذربایجان به بركت وجود دریاچه ای بوده است كه نان و نمك زندگی مردم را با وسعت كوچك و بخشندگی بزرگش به آنان هدیه می كرده ولی حالا...
شاید گناه این دریاچه كه آخرین نفسهای حیاتش را هر چند مدت یكبار به بركت ابرهای باران زا تجدید می كند، این است كه فرسنگها كوبیده و آمده تا در شمال غربی ایران قرار بگیرد و اینگونه شده كه كارش به I.C.U هستی كشیده شده است.
اگر از مسئله غیر قابل گذشت دریاچه رومیه بگذریم از كشاورزان و اهالی روستاهای اطراف آن چه طور بگذریم؟! از انسان هایی كه سالها به امید كسب روزی حلال زیر آفتاب سوزان و گرمای تابستان كاشته اند و برداشته اند؛ از كودكان روستایی كه به خاطر كار در زمین های كشاورزی از درس و مدرسه باز مانده اند؛ از دستهای پینه بسته ای كه هرشب برای بازگشت آب دریاچه به سوی آسمان بلند می شوند هم می توان گذشت؟!
عابد فتاحی نماینده مردم ارومیه در مجلس شورای اسلامی در خصوص مشكلات دریاچه ارومیه می گوید: با خشك شدن دریاچه ارومیه كل كشور متضرر می شوند. این دریاچه مال مردم ایران است و ۷۵ میلیون ایرانی خواهان حل مشكل دریاچه ارومیه هستند.
دریای كوچك ارومیه ای كه تا دیروز آبی آسمان را به خود گرفته بود و دریاچه نامیده می شد از این پس كویرچه نمك ارومیه خواهد شد؛ كویری كه قربانی مهربان، نامهربانی ها و كم لطفی های بعضی هاست.
گرچه شهر نشینان هم دیر یا زود به عزای دق مرگ شدن دریاچه خواهند نشست اما امروز آنقدر درگیر كم و زیادهای مادی اند كه یادشان رفته اسكناس های برخی از همین روستائیان به بركت وجود دریاچه ایست كه فقط یك سوم از آن باقی مانده؛ تا این یك سوم هم یك هزارم نشده آستینی برایش بالا بزنید!
گزارش از شادی غلامی
ارسال دیدگاه