توسط مرکز پژوهشهای مجلس انجام شد؛
بررسی نقش سرمایهگذاریهای خارجی در رشد اقتصادی هندوستان
خبرگزاری پانا: مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی روند برنامهریزی توسعه در هندوستان را در چارچوب مجموعه مطالعه الگوی مطلوب برنامهریزی برای ایران، مورد بررسی قرار داد.
به گزارش خبرگزاری پانا، دفتر مطالعات برنامه و بودجه مرکز پژوهش های مجلس در گزارش خود اعلام کرد: سابقه برنامهریزی در هندوستان، به عنوان ابزاری برای توسعه اقتصاد به انتشار کتاب «اقتصاد برنامهریزی شده برای هند» توسط SirM.Visvesvarayya در سال ۱۹۳۴ باز میگردد.
انتنشار این کتاب سبب جلب توجه و تشویق حلقههای دانشگاهی به این امر شده و در نهایت انتشار کتابهای بیشتری در این زمینه را به دنبال داشته است.
اما اولین تلاش به منظور تدوین یک برنامه ملی برای هند، در سال ۱۹۳۸ با تشکیل کمیته ملی برنامهریزی به ریاست Pandit Jawaharlar Nehru آغاز شد که کار این کمیته به علت بروز جنگ جهانی دوم و آشوبهای سیاسی که استعفای اعضای کنگره را در پی داشت متوقف شد و تنها در سال ۱۹۴۸ بود که کمیته ملی برنامهریزی توانست گزارشهایی را تهیه و منتشر کند.
برنامهریزی در هندوستان در عمل به گونهای رقم خورده است که دارای وجه چشمگیری از صفت «تحققی بودن یا متعین بودن» است و منظور آن است که برنامهها در هندوستان به طور نسبی (و حداقل در مقایسه با ایران) تحققیتر بوده و دارای دستاوردهای عینیتر و محقق شدهتریاند.
البته تأکید بر این مطلب لازم است که این ویژگی را نباید تنها و فقط به عملکرد برنامه یا ارتباط تهیه و تدوین برنامه با اجرای آن (قابلیت اجرایی بودن برنامهها) احاله داد، بلکه به نظر میرسد پیش و بیش از آن، این امر را باید به دیدگاههای حاکم نزد متولیان در لایهها و سطوح مختلف و حتی بیشتر به اجماع و فضای کلی حاکم بر نظام برنامهریزی ارتباط داد.
دیدگاه ، اجماع یا فضایی که اصرار قابل توجهی بر تحققی بودن و عینی بودن داشته و ملاک داوریها درباره برنامهها و عملکردشان «عملکرد واقعی» آنهاست، عملکردی که منجر به تغییری واقعی و محقق شده در جامعه شده باشد.
وجود چنین فضا و اجماعی سبب شده تا در برنامهریزی، توجه و تأکید قابل توجهی بر قابلیت تحقق، پیوند برنامهها با واقعیات اجرایی، پیوند میان اهداف و سیاستها و بالاخره اصرار بر شکلگیری و به عینیت رسیدن اهداف وجود داشته باشد.
در این چارچوب لازم به تأکید است که شکلگیری این اجماع و مبنا شدن این توافق در چارچوب فضای اجتماعی ـ سیاسی هندوستان (بزرگترین دموکراسی دنیا یا سمبل دموکراسی آسیایی) قابل درک است، فضایی که اجازه و امکان فعالیت، مشارکت و نظارت نهادهای مردمی در سطوح مختلف را نه تنها فراهم میکند بلکه این نقش نه فقط اثرگذار و غیرنمایشی، بلکه تعیینکننده است.
نکته دیگری که در خصوص برنامهریزی هندوستان لازم به توضیح است آن که پس از شروع اصلاحات اقتصادی در سال ۱۹۹۱ (آزادسازی اقتصاد) از جمله مباحث بسیار تعیینکننده و اثرگذار بر برنامهها و حتی نظام برنامهریزی در این کشور، نقش فعال سرمایهگذاریهای خارجی از یک طرف و افزایش ارتباطات و مبادلات اقتصادی هندوستان با خارج بوده است.
به بیان فنی، اقتصاد هندوستان با انجام اصلاحات بازتر شده است و این مهم از آنجا بر نظام برنامهریزی و برنامهها تأثیر میگذارد که نه تنها دولت مرکزی (در قالب چارچوبهای کلی) بر تقویت این ارتباطات تأکید دارد، بلکه در چارچوب نقش بخش خصوصی در نظام برنامهریزی، این بخش به عنوان پیشگام در برقراری و تقویت مبادلات خارجی، گرایشها و خواستهای خود مبنی بر باز بودن اقتصاد و ارتباط با دنیای خارج را به برنامهها تزریق میکند.
ارسال دیدگاه