گفتگویی با یک کارگردان و همسر بازیگرش
خبرگزاری پانا:ما در كنار دخترمان واقعاً خوشبختیم.
به گزارش پانا، بهمن زرین پور و همسرش مینا جعفرزاده، از جمله هنرمندانی هستند كه حداقل خاطرات دو نسل از مردم ایران با صدا و چهره شان پیوند خورده است. این زوج در دو برهه قبل و بعد از انقلاب هر كدام در عرصه تئاتر، سینما، تلویزیون خوش درخشیده اند و جوانی خود را در این راه به میانسالی رسانده اند. مینا جعفرزاده كه فعالیت هنری اش را با صدا پیشگی در رادیو شروع كرد امروز بیشتر در عرصه سینما و تلویزیون فعالیت دارد و بهمن زرین پور كه در شروع كار دستیار زنده یاد علی حاتمی در فیلم ستارخان و صداپیشه رادیو بود، بعدها به نویسنده ای توانا، بازیگری كاربلد و كارگردانی با آثار قابل تعمق از جمله آوای فاخته تبدیل شد و این روزها بیشترین دلمشغولی اش نگارش فیلمنامه است. با این زوج بدون حاشیه ساعتی در منزل زیبایشان در مهرشهر كرج میهمان بودیم و حاصل این دیدار گپ و گفتی با این دو عزیز میهمان نواز است كه تقدیم حضورتان می شود.
مینا جعفر زاده در یك نگاه
متولد: ۱۳۲۵ خوی
تحصیلات: دیپلمه
متاهل (همسر بهمن زرین پور)
بهمن زرین پور در یك نگاه
متولد: ۱۳۲۰ كرمانشاه
تحصیلات: كارشناس كارگردانی، بازیگر و فیلمنامه نویس
متاهل (همسر مینا جعفرزاده)
كار هنری من از آنجا شروع شد كه...
مینا جعفرزاده: در دوران دبیرستان یك سال به اردوی رامسر رفته بودم و در آمفی تئاتر محل برگزاری اردو نمایشنامه اجرا شد كه من هم در آن بازی داشتم و شاهرخ نادری (صدابردار) و فریدون توفیقی (مجری رادیو) بازی مرا دیدند و من هم علاقمندی خودم را به انجام كار نمایشی رادیو اعلام كردم و با حمایت آنها ابتدا در بخش نمایش های رادیویی ویژه كودكان مشغول كار شدم و پس از مدتی در سال ۴۸ به بخش نمایشی بزرگسالان راه یافتم. اولین نمایشنامه ای كه در رادیو كار كردم، نمایشنامه الیور تویست به كارگردانی زنده یاد صادق بهرامی بود كه در آن به جای شخصیت بچگی الیور حرف زدم و در آن نمایشنامه بهمن زرین پور هم بازی داشت كه در جریان همان نمایش با هم آشنا شدیم و بعد از سه سال همكاری در رادیو، با هم ازدوج كردیم. من بلافاصله بعد از پیروزی انقلاب به استخدام رسمی صدا و سیما در آمدم و در سال ۷۶ نیز بازنشسته شدم. اولین حقوق دریافتی من از رادیو ماهی دو هزار و پانصد تومان بود كه آن زمان رقم قابل توجهی محسوب می شد. یكی دیگر از فعالیت های هنری من فعالیت در زمینه دوبله بود كه توسط زنده یاد تاجی احمدی به سمت آن كشیده شدم، اما چون روحیه ام با رادیو ملموس تر بود صداپیشگی در رادیو را به دوبله ترجیح دادم. شاخص ترین كار من در عرصه دوبله یك مجموعه تلویزیونی خارجی در ژانر جنگی بود كه به جای بازیگر اول فیلم حرف زدم. فیلم سینمایی «دزد عروسك ها» را هم كه به زبان آذری دوبله شد یكی از كارهای خوبم در زمینه دوبله می دانم.
دستیار علی حاتمی بودم
بهمن زرین پور: فعالیت من در سینما، با دستیاری شروع شد. در چند كار به عنوان دستیار كارگردان فعالیت داشتم كه شاخص ترین آنها ستارخان به كارگردانی زنده یاد علی حاتمی بود. من و علی حاتمی، یك آشنایی قدیمی داشتیم و در مواقعی، ساعت ها روی یك فیلمنامه بحث می كردیم. نوشته های او سرگرمی و شیوه دیالوگ نوشتن او فوق العاده بود. او برای اولین بار جلوه های ویژه را وارد سینما كرد و با كمك بهارلو، فیلمبرداری كه تحصیلاتش را در اروپا گذرانده بود یك متخصص جلوه های ویژه را برای ستارخان از ایتالیا به ایران آورد و اولین بار در آن فیلم بود كه در سم اسب چاشنی كار گذاشته شد و زنده یاد جهانگیر فروهر كه سواركار قابلی نیز بود، سوار آن اسب شد. انفجار روی سم اسب رخ داد و فروهر با استادی تمام توانست آن اسب را كنترل كند. حین كار در آن فیلم این را فهمیدم كه جلوه های ویژه در خوب دیده شدن یك اثر چقدر تاثیر دارد. بعد، به مدت ۲۰ ماه با ابراهیم گلستان در فیلم سینمایی «اسرار گنج دره جنی» همكاری داشتم و...
در زیارت مشهد و خانه خدا تمام مردم را دعا كردم
مینا جعفرزاده: آخرین كاری كه با حضور من روی آنتن تلویزیون رفت، تله فیلمی بود به مناسب شهادت حضرت امام رضا (ع) كه در آن با سوگل طهماسبی همبازی بودم. داستان تله فیلم درباره دختری است كه نذر كرده اگر پایان نامه اش را با موفقیت بگذراند، همراه مادرش به زیارت مشهد برود. نقش مادر را من به عهده داشتم و سوگل طهماسبی ایفاگر نقش دختر بود و... در جریان ساخت تله فیلم به زیارت امام رضا (ع) رفتم و از صمیم قلب، برای رفع گرفتاری مردم، سلامتی آنها و سلامتی خانواده ام دعا كردم. همان دعاهایی كه موقع زیارت خانه خدا هم كردم.
بعد از بازی در آن تله فیلم، در یكی دو تله فیلم دیگر هم بازی كردم، كه یك دفعه ناراحتی قلبی به سراغم آمد و بعد از مراجعه به دكتر مشخص شد گرفتگی رگ قلب دارم كه با عمل آنژیو رفع می شود. روزی كه عازم اتاق عمل بودم، چون می دانستم در عمل آنژیو از چاقوی جراحی و خون خبری نیست با روحیه خیلی خوبی به اتاق عمل رفتم و اگر از شروع رفتنم به اتاق عمل تا بعد از عمل، از من تصویربرداری می شد یك فیلم دیدنی طنز از كار در می آمد. بعد از انجام عمل آنژیوگرافی، در یك مجموعه شش قسمتی به كارگردانی حسین تبریزی بازی كردم كه در آن با كامبیز دیرباز، پژمان بازغی و فریبا كوثری رودررو هستم و كاراكتر مادر آن را ایفا می كنم. قصه مجموعه خانوادگی است و فرازونشیب های یك خانواده را نمایش می دهد.
آپارتمان نشینی، همسایه ها را غریبه كرده
بهمن زرین پور: در گذشته آب شرب مردم با ذخیره كردن در آب انبار تامین می شد و زمانی كه میراب سهم آب خانه ها را می داد، تمام همسایه هاه با همدلی در كنار یكدیگر شب را تا صبح با خوردن تخمه و چای سر می كردند. آن وقت ها منزل پدری من در كوچه بن بستی بین نواب و اسكندری بود، در محله ما، هیچ وقت هیچ خانه ای بدون غذا نمی ماند، به دلیل اینكه هنگام ظهر عادت همسایه ها بود كه یكی یك بشقاب غذا بین هم تقسیم می كردند و اگر یك روز غذا نداشتیم، غذای همسایه جایگزین آن بود و هیچ وقت هم همسایه توقع بازگشت غذا را نداشت، آن ارتباطات موجب شكل گرفتن فرهنگی خاص می شد و ارتباطات اجتماعی شكل دیگری داشت... در «عطر گل یاس» اشاره داشتم كه در زندگی آپارتمان نشینی همسایه ها با هم غریبه اند و بی اطلاع از حال و روز یكدیگرند، در حالی كه در گذشته یك محله با هم در ارتباط بودند، رفت و آمد داشتند و اگر مشكلی برای یك همسایه به وجود می آمد، تمام افراد محله برای رفع آن كمك می كردند، اما امروز چی؟ به نظر من باید راهی را پیدا كرد كه هم با تكنولوژی جلو برویم، هم حافظ فرهنگ خودمان باشیم و برای رسیدن به این مهم، باید از داخل خانه خودمان شروع كنیم تا به اجتماع برسیم. اگر تهیه كننده بودجه لازم را در اختیارم بگذارد، حتماً نوشته هایم را به تصویر می كشم، چون عاشق كارم هستم.
مشكل مردم را كامپیوتر حل می كند
بهمن زرین پور: در سال های اخیر، به ظاهر خیلی كم كار شده ام، دلیلش هم این است كه بیشتر علاقمندم دیدگاه هایم را نسبت به آنچه تا امروز گذرانده ام در قالب فیلمنامه بازگو كنم. وقتی می شود با كمك یك قلم خاطرات خود و دوستان را ضمن مرور كردن، روی كاغذ آورد و به تصویر كشید، نوشتن را به بازیگری یا كارگردانی ترجیح می دهم. مشغول مرور خاطرات خود و نوشتن بخش هایی از آنها برای به تصویر كشیدن و ارائه به نسل جدید هستم. به عنوان مثال در مجموعه «آوای فاخته»، بخش هایی از كار، مربوط به وقایعی می شد كه جامعه با آن درگیر بود، یا در «عطر گل یاس» فضای قصه از مكان هایی تشكیل می شد كه خودم در آن زندگی كرده بودم زمانی كه از تكنولوژی خیلی فاصله داشتیم روزگارمان زیبایی خاصی داشت كه شاید برای نسل فعلی قابل درك نباشد. در گذشته آرامشی وجود داشت كه امروز از آن خبری نیست. در گذشته، زندگی كندتر می گذشت، تابستان ها با آب پاشی حیاط و نشستن روی فرشی كه روی تحت كنار حیاط پهن می شد، خوردن انگوری كه از پاشیر بیرون آمده بود و... همه صفا داشت در آن سال ها از یخچال فریزر اثری وجود نداشت و یخ ها بلوری و یخچالی بود. وقتی خوشه ای انگور به ما می دادند با لذتی وصف ناشدنی می خوردیم، اما امروز، نوه ام وقتی در یخچال را باز می كند نسبت به خوردن میوه های داخل یخچال بی میل است. تصور می كنم ارزش ها در این دوره تغییر كرده. پدر و مادرم به من یاد داده بودند وقتی غذا می خوریم دقت كنیم تا غذایی در بشقاب مان باقی نماند و بركت خدا تلف نشود، اما الان وقتی مردم كیسه های زباله را بیرون می گذارند متوجه می شویم از هر خانه، غذای دو تا خانه دور ریخته می شود و... دیروز برای انجام یك جدول ضرب كلی از مغزمان كار می گرفتیم و امروز با یك ماشین حساب سخت ترین معادلات در كمترین زمان حل می شود. امروز مشكل مردم را كامپیوتر حل می كند، من مخالف آمدن تكنولوژی نیستم، اما معتقدم می شود در كنار تكنولوژی حرمت ها و فرهنگ خوب دیروز را حفظ كرد.
كارهایی كه دوست شان دارم
مینا جعفرزاده: بیشتر مایلم در سریالی ایفای نقش كنم كه یا در ژانر طنز باشد تا بتوانم مردم را بخندانم یا در ژانر رئال باشد و مشكلات روز مردم را به تصویر بكشد. از بین كارهای طنزی كه تاكنون بازی كرده ام، در دو مجموعه تلویزیونی با اكبر عبدی بازی كرده ام كه آنها را خیلی می پسندم. اولی «خانه جان» و دومی «هتل پیاده رو» كه بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت. در مجموعه تلویزیونی «هتل پیاده رو» با لهجه آذری حرف می زدم و این امر موجب محبوبیت بیشتر من در میان آذری زبان ها شد. دلیلش هم اینكه خودم آذری زبانم و به آذری بودنم افتخار می كنم. سه سال پیش هم به سفارش مركز آذربایجان در یك سریال ۹۰ قسمتی به زبان آذری به نام «دوز چورك» (نان و نمك) به اتفاق ابراهیم آبادی و جمعی از هنرمندان مقیم آذربایجان حضور داشتم كه آن مجموعه بعد از پخش بسیار مورد توجه آذری زبان ها قرار گرفت. تله فیلم «صفر مرزی»، به كارگردانی حسین تبریزی را هم آماده نمایش دارم كه كل قصه مربوط به آذری های مقیم باكوست. در فیلم فقط من تركی حرف زده ام و بقیه بازیگران فارسی حرف می زنند.
هر كاری انجام داده مورد تایید همسرم بوده
مینا جعفرزاده: پدرم مخالف فعالیت تصویری من بود و به واسطه احترامی كه من و زرین پور برای پدرم قائل بودیم در زمان حیات او كار تصویری انجام ندادم. تا اینكه پدر در سال ۵۹ به رحمت حق پیوست و من از سال ۶۴ تا امروز به طور مداوم در كارهای تصویری اعم از سینمایی، مجموعه تلویزیونی و تله فیلم حضور داشته ام و هر پیشنهاد را كه به هر كدام از ما شده، با همدیگر در میان گذاشته و با هم مشورت كرده ایم كه آیا پذیرش آن صحیح است یا خیر؟ در واقع هر كاری تا الان انجام داده ام مورد تایید همسرم بوده است. من و همسرم چند كار مشترك داشته ایم كه نویسندگی و كارگردانی آنها را هم همسرم انجام داده مثل «عطر گل یاس»، «آوای فاخته»، «حامی»، «زیر گنبد كبود»، «گالش های مادربزرگ»، «هتل پیاده رو»، «ستاره باران» و...
همیشه مایل بودم در كارهایی كه بهمن زرین پور نویسندگی و كارگردانی آنها را برعهده دارد حضور داشته باشم، منتهی به دلیل ترس از حرف مردم كه نگویند پارتی بازی شده كمتر در كارهای او حاضر می شدم. یكی از ویژگی های كار با بهمن زرین پور ضمن دلنشین بودن آن سختگیری های خاص وی است. در هر كاری كه زرین پور كلید زده شرایط كاری به قدری خوب و دلچسب بوده كه در پایان كار تمام عوامل با بغض از هم جدا شده اند. البته، این اواخر بهمن زرین پور كم كار شده و مقابل دوربین دیده نشده، بیشتر نویسندگی كرده و چند فیلمنامه سینمایی و تلویزیونی نوشته كه همه آماده اجراست. در «آوای فاخته» یكی از كارهای مشترك من و بهمن زرین پور دخترمان سولماز هم حضوری موفق داشت. رشته اصلی سولماز موسیقی است و بعد از پخش مجموعه «آوای فاخته» توسط كارگردانان مختلفی دعوت به كار شد، اما ترجیح داد به جای ادامه بازیگری، موسیقی را دنبال كند، چون معتقد است یك موسیقیدان در ۹۰ سالگی هم می تواند همیشه نقش اول را داشته باشد، در حالی كه در بازیگری با اولین خطی كه روی چهره بیفتد، بازیگر هر چقدر هم خلاق باشد، دیگر بازیگر نقش اول نخواهد بود.
او در حال حاضر تدریس موسیقی می كند، ساز اصلی اش پیانو است و به تازگی هم مدرك كارشناسی ارشد از یك دانشگاه معتبر هند گرفته و به زودی تحصیلاتش را در مقطع دكترا، در همین رشته دنبال خواهد كرد. او از چهار پنج سالگی جذب موسیقی شد و از همان سال ها توسط بهترین معلم ها آموزش دید و سپس به هنرستان موسیقی رفت. سولماز كه الان ۳۷ ساله است ازدواج كرده و یك فرزند ۱۲ ساله به نام مسیح دارد كه شیرینی زندگی من و بهمن زرین پور است. مسیح نه تمایلی به موسیقی دارد و نه به بازیگری و بیشتر علاقمند به نقاشی است.
در خانه فقط به خانه داری فكر می كنم
مینا جعفرزاده: از اول جوانی وقتی از محل كار به خانه می آمدم فقط به مسئولیتم در خانه فكر می كردم و اینكه باید همسر خوبی برای شوهرم و مادر خوبی برای فرزندم باشم و خوشحالم به اتفاق هم شرایط آرامی را برای رشد و نمو دخترمان به وجود آوردیم تا در رشته تحصیلی دلخواهش آموزش ببیند و اگرچه من و بهمن زرین پور بیشتر مشغول كار بوده ایم، اما هدف هر دو نفرمان تامین امكانات زندگی بهتر برای خانواده بوده و هیچ وقت نسبت به هم بی اعتنا نبوده ایم. پیرامون موضوعات دلخواه مان با هم صحبت كرده و همیشه از حال و روز همدیگر باخبر بوده ایم همیشه از آشپزخانه خانه مان بوی غذا به مشام رسیده و چای تازه دم آماده بوده تا از گفتگوی دلنشین بین من، همسرم و دخترم كامل شود. در خانه ما، هیچ كس سواره یا پیاده نیست، بلكه همگی، در هر شرایطی همراه هستیم و هیچ وقت داشتن و نداشتن ها، نقشی در كم و زیادی محبت مان نسبت به هم نداشته است. از بین كارهای سینمایی خودم، «خدان نزدیك است»، «دفتری از آسمان» و «كیفر» را كه جزو كارهای آخرم در عرصه سینماست خیلی دوست دارم و همیشه دوست داشته ام در یك نقش منفی ظاهر شوم كه البته هیچ كارگردانی تاكنون چنین كاراكتری به من نداده است.
خیلی سختی كشیده ام
مینا جعفرزاده: وقتی دانش آموز كلاس دوم دبیرستان بودم پدرم سكته كرد و روزهای خیلی سختی را به واسطه كسالت او من و سایر اعضای خانواده سپری كردیم. بعد از ازدواجم هم در ارتباط با كار سینما سختی های زیادی را پشت سر گذاشتم. به عنوان مثال مجموعه «تفنگ سرپُر» در محلی ساخته شد كه پر از مار و عقرب بود و همیشه نگران بودم كه مبادا در حین كار آسیب ببینم، یا در طول ده ها كار دیگر مجبور بودم ماه ها از خانه و خانواده دور بمانم و به واسطه بازی در یك سكانس گاهی از ساعت پنج صبح با گریم و لباسی خاص، آن هم در فصل تابستان منتظر مقابل دوربین رفتن می ماندم. آن هم در مكان هایی كه كولر خاموش بود كه مبادا صدای كولر شنیده شود و... سختی های كار، یكی دو تا نیست، بی نهایت است، از كجایش بگویم؟
زنده ام تا زندگی كنم
بهمن زرین پور: زمانی كه ۲۴ ساله بودم به عنوان خبرنگار همكاری ام را با رادیو شروع كردم و دو سال در زمینه تهیه گزارش فعالیت داشتم. بعد به قسمت نمایشات رادیویی رفتم و شروع كارم در ادبیات جهان با ترجمه حسن شهباز بود. سپس به داستان های شب به كارگردانی صادق بهرامی منتقل شدم و مدتی كه حیدر صارمی در برنامه «جانی والر» همبازی بودم و بعدها در برنامه «خانه و خانواده» با مهدی علیمحمدی همكار شدم و در این مدت خودم نیز به عنوان نویسنده، چند داستان شب نوشتم. از سال ۵۴ فعالیت های رادیویی را به كلی كنار گذاشتم. مدت كوتاهی همه در عرصه دوبله فعالیت داشتم. هنگام همكاری در رادیو، مینا جعفرزاده همكارم بود و ضمن همكاری به همدیگر علاقمند شدیم و آن علاقه منجر به زندگی مشترك مان شد و هر چه جلوتر رفتیم شكل عمیق تری گرفت به طوری كه امروز خیلی سخت است كه حتی بتوانیم لحظه ای به زندگی بدون هم فكر كنیم. زندگی خودش یك هنر است. به قول دوستی ما به سرعت می دویم برای زنده ماندن كاش یاد بگیریم آرام قدم برداریم برای زندگی كردن، من و همسر با آرامشی كه در كنار فرزندمان داریم فوق العاده احساس خوشبختی می كنیم.
منبع: افکار نیوز
ارسال دیدگاه