گزارش پانا از کارگاه فیلمنامه‌نویسی جشنواره فیلم کودک

اصغر عبدالهی: قصه را در سینمای کودک نمی‌توان بدون ارائه پیام رها کرد

خبرگزاری پانا: اصغر عبدالهی فیلمنامه‌نویس گفت: اگر حتی از وجود پیام خاص در نوشتن آثار برای مخاطب بزرگسال چشم پوشی کنیم، اما برای فیلم کودک پیام می‌خواهیم و نمی‌توانیم بدون ارائه پیام قصه را رها کنیم.

کد مطلب: ۱۳۸۶۰۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش سرویس فرهنگی پانا، کارگاه‌های تخصصی فیلم کودک در ‌ایام جشنواره هر روز در سالن اجتماعات سازمان قطاری شهری اصفهان برگزار می‌شود.
بنا بر این گزارش، در روز دوم جشنواره نشست فیلمنامه نویسی با حضور اصغر عبدالهی فیلمنامه نویس برگزار شد. درحالی که نشست در صبح یک روز کاری در اصفهان برگزار می‌شد اما استقبال از کارگاه فیلمنامه عبدالهی خوب بود، عده‌ای از غلاقه مندان به سینما و فیلمنامه نویسی با فیلمنامه‌های نوشته شده خود در کارگاه حضور داشتند تا بتوانند فیلمنامه‌های خود را به حاضران و استادان ارائه دهند و نظرات آن‌ها را درباره کارهای خود جویا شوند.
در ابتدای نشست، عبدالهی با بیان مطالبی درباره نکات نگارش فیلمنامه به اهمیت شیوه‌های ادای دیالوگ، عناصر مرتبط با دیالوگ ، لحن، فضا سازی، اطلاع رسانی و چندصدایی اشاره کرد و درباره تاثیر دیالوگ در فضا سازی بهتر قصه گفت. او همچنین درباره نقش لحن در کمک به شخصیت پردازی در قصه مطالبی را ارائه کرد. به عقیده وی دیالوگ متناسب با وضعیت و موقعیت تغییر می کند.
در ادامه این کارگاه، یکی از فیلمنامه‌ها خوانده شد. اصغر عبدالهی به اظهار نظر درباره نقاط ضعف و قدرت آن فیلمنامه پرداخت، و از حاضران در کارگاه خواست تا نظرات خود را یک به یک ابراز کنند.
یکی از نکات جالب کارگاه امروز، حضور وحید نیکخواه آزاد نویسنده و کارگردان در بین حاضران بود.
یکی از حاضران سوالی را درباره فیلمنامه‌ای که توسط یکی دیگر از علاقه مندان نوشته و خوانده شده بود پرسید و نویسنده در پاسخ توضیحاتی درباره شکل گیری داستان ارائه کرد.
اصغر عبدالهی در واکنش به اینکه برخی از علاقه مندان به انتهای سالن رفته بودند و با صدای آهسته صحبت می کردند، به بازی سارا برنارد اشاره کرد و گفت: یکی از جنبه‌های به‌یادماندنی بازی او تنظیم صدای خودش نسبت به تعداد تماشاچیان بود.
وی درادامه گفت: کسی که می‌خواهد فیلمساز شود باید جلوی صحنه بنشیند و در چشم باشد.
وی با اشاره به نقش دیده شدن در پیشرفت در سینما ادامه داد و گفت که امروزه چه کسی به سادگی هزینه می‌کند تا یک کارگردان فیلم بسازد و اگر کسی در دید نباشد؛ مانند فوتبالیستی است که روی نیمکت بنشیند.
عبدالهی در جریان برگزاری این کارگاه ایستاده مطالب را دنبال می‌کرد و سعی داشت تا با تمام افراد حاضر ارتباط برقرار کند و راهنمایی ارائه دهد و نظرات برخی را می پرسد و با تفکرات خود مقایسه و نتیجه گیری می‌کنند.
در ادامه عبدالهی درباره فیلمنامه یاد شده با اشاره به موضوع و داستان روزمرگی در این فیلمنامه گفت : این روزمرگی بیشتر از رمانتیسیسم در ادبیات شروع می‌شود و بعد به نویسندگان ابزورد می‌رسد که آن‌ها هم روی سوژه روزمرگی کار می‌کنند و داستان‌های کند و تکرار دیالوگ‌ها در کارشان مشهود است و بیشتر در پی انتقال این مفهوم هستند که هیچ امید و افقی وجود ندارد.
او ادامه داد: این به امروز ما می‌رسد و تبدیل به سوژه اول فیلم‌ها می‌شود، بدترش این است که ما دو جوان را نشان می‌دهیم و می‌گوییم دیالوگ و ارتباطی ندارند و حداقل بدل نمی‌زنیم که دو آدم را پر تلاش ببینیم و بعد بگوییم چقدر دچار روزمرگی‌اند.
عبدالهی در ادامه در واکنش به گفته یک از کارآموزان مبنی بر نقش پیام در داستان و اینکه تاثیر پیام چیست به شوخی گفت: اگر همه بیننده‌ها اصفهانی بودند سینما پیشرفت می‌کرد زیرا می‌گفتند پول داده‌ایم! و بیشتر از این، دنبال پیام کار هم بودند.
وی با اشاره به نقش پیام گفت اگر حتی از وجود پیام خاصی در نوشتن آثار مخاطب بزرگسال چشم پوشی کنیم اما برای فیلم کودک پیام می‌خواهیم و نمی‌توانیم بدون ارائه پیام قصه را رها کنیم.
عبدالهی در میان گفته‌های خود با نیکخواه دیالوگ برقرار می‌کند و در پاسخ به گفته یکی از حاضران که من چیزهای خوبی از کارگاه شما یاد گرفتم، به شوخی می‌گوید: من چیز خوب خوب هم یاد می‌دهم!
عبدالهی در ادامه در واکنش به صحبت‌های یکی از علاقه مندان از نیکخواه خواست که به درباره سوال پاسخ دهد و نیکخواه در ادامه گفت : حوصله من هم زود سر می‌رود، گاهی وقت‌ها فیلمی چون «طبیعت بیجان» ساخته می‌شود تا حوصله ما را سر ببرد، اما انگار رازی وجود دارد که در انتها برملا می‌شود.
نیکخواه ادامه داد : من دیروز یکی از قسمت‌های سریال پژمان را به طور اتفاقی دیدم. سکانسی بود که حدود بیست دقیقه صحبت می‌کردند. این دیالوگ تا کجا ادامه دارد در جایی نقطه پایان می‌خواهد؟ چه چیز آن نقطه پایان را می‌گذارد، آن راز این است. وقتی قصه‌ای می‌خوانیم، به خود می‌گوییم که بعدش چه!؟ می‌دانم که قصه روزمرگی «بعدش چی» ندارد اما آن نقطه پایان کجاست و به کجا می‌رسد؟
پس از آن مطالبی درباره لایه‌های این فیلمنامه بیان شد و عبدالهی با اشاره به فضای آثار همینگوی گفت: در این آثار، ما گاهی منتظر رسیدن به لایه دوم هستیم اما متوجه می‌شویم که لایه‌ای در کار نیست و او خیلی به شکل عینی داستان را پیش می‌برد.


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار