آیین شهروندی و فرهنگ رانندگی
خبرگزاری پانا: فرهنگ سازی یا اجرای درست قوانین راهنمایی و رانندگی در كشور امریست مهم، ولی تحقق آن به تعهد اخلاقی مردم و شهروندان نیازمند است.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا، چقدر در مورد رانندگی بد ایرانی ها و به خصوص تهرانی ها شنیده ایم و گفته ایم، خسارت های ناشی از خرابی و تصادفات مالی قابل حل است، مال برگشتی محسوب می شود ولی جان مردم نه.
فردی را می شناسم که همیشه موقع رانندگی از چراغ قرمز عبور می کند و در حرکت، فاصله خود را با خودرو جلویی به سانتی متر می رساند، در مورد فرهنگ رانندگی صحبت می کرد، یک جمله او من را مات وحیران کرد، گفت: مردم ایران فرهنگ رانندگی ندارند.
انسان، جاده و خودرو سه عامل مهم تصادفات رانندگی
سرعت زیاد نزدیک به پیچ، سرعت زیاد برای سبقت گرفتن، سرعت زیاد و ترکیدن لاستیک ، سرعت زیاد و نقص فنی (عدم گرفتن ترمز)، سرعت کمتر از حداقل سرعت در اتوبانها و بزرگراهها، خطای دید و تأخیر درک از عوامل بروز تصادفات رانندگی است.
انسان، جاده و خودرو سه عامل مهم در رخداد تصادف است به طوری که با ایجاد مشکل در هر کدام از این عوامل، آمار تصادفات زیاد شده و با رفع مشکل آمار ت صادفات کاهش پیدا می کند.
بیشتر تصادفات رانندگی در نتیجه بی دقتی و بی توجهی و سهل انگاری راننده صورت میگیرد که ضایعات جبران ناپذیری به وجود میآورد . تعداد زیادی از تصادفات ناشی از انحراف به چپ و انحراف به راست خودروهاست و رانندگان این نوع خودرو بدون توجه به اینکه ممکن است خودرویی از جهت راست و چپ میآید به یکباره بدون زدن چراغ راهنما فرمان را میچرخانند .
نخستین تصادف رانندگی در ایران در سال ۱۳۰۵ میان اتومبیل مظفرالدین شاه و درشکهٔ درویش خان نوازنده در خیابان سپه تهران اتفاق افتاد. نخستین انسانی که در یک حادثه رانندگی جان خود را از دست داد بریجیت درسکول یک خانم انگلیسی ۴۴ ساله بود، وی روز هفدهم آگوست سال ۱۸۹۶ در میدان کریستال پالاس لندن بر اثر تصادف فوت کرد .
راننده ایرانی و پایمال کردن حقوق دیگران
یکی از بهترین کتاب هایی که خوانده ام جامعه شناسی خودمانی اثر حسن نراقی بوده، کتاب به زبان خودمانی در زمینه روانشناسی اجتماعی نوشته شده است، یکی از مطالبی که در این کتاب به عنوان خلق و خوی ایرانی پرداخته شده، رانندگی است. راننده ایرانی همیشه رانندگی دیگران را به تمسخر می گیرد و پایمال کردن حقوق دیگران را لازمه داشتن دست و فرمان خوب می داند. گناهی هم ندارد زیرا از کودکی به او تلقین شده است که زندگی یک مسابقه انفرادی است و در کوچکترین مسئله ای هم باید ببرد و باخت قابل قبول نیست حتی گاهی برد را هم برای او به درستی تفسیر نکرده اند .
در کودکستان های ایران یک بازی انجام می شود که نام آن را فراموش کرده ام اما شیوه بازی به این گونه است که ۱۰ کودک به دور ۹ صندلی می دوند و با سوت مربی باید بر روی یک صندلی بنشینند و کسی که بدون صندلی می ماند باخته است و در دور بعد ۹ نفر بر سر ۸ صندلی رقابت می کنند و بازی بدین گونه ادامه می یابد.در جایی خواندم که در ژاپن همین بازی به شیوه ای دیگر برگزار می شود. مربی مهد، کودکان را به تیمهایی تقسیم می کند و یک تیم به دور صندلی ها می دود با شنیدن صدای سوت همه باید بر روی صندلی ها بنشینند و در صورتی که از تیمی یک نفر بدون صندلی بماند آن تیم باخته است لذا کودکان خود را بر روی صندلی ها جمع می کنند تا هم تیمیهایشان هم بتوانند بر روی صندلی بنشینند و ۱۰ نفر بر روی ۹ صندلی جا بشود.همین بازی ساده به کودک می فهماند که مهم نیست تو چقدر چابک هستی اصل برنده شدن تیم است نه فرد . من ایرانی بازی زندگی را رقابتی انفرادی و هر فعالیتی را یک مسابقه می دانم به همین دلیل در جاهایی هم که نیاز به سرعت و پایمال کردن حقوق دیگران نیست اما چون به این کار شرطی شده ام این کار را انجام خواهم داد .
رانندگی یک امر جمعی یا فردی؟
رانندگی در دنیا یک امر «جمعی» است ولی در ایران یک امر «فردی» تلقی میشود . رانندگی در ایران یعنی «می خواهم خودم را با خودرو به مقصدم برسانم». پس رانندگان دیگر، «رقیب» من هستند و من نباید از رقبا عقب بمانم...هر فضای خالی که پیدا شد باید زودتر از دیگران آن را پر کنم .
«رانندگی صحیح» نوعی مشارکت در یک امر جمعی است. این «جریان عبور و مرور» است که راننده را به مقصد میرساند نه به اصطلاح «زرنگی» او. «رانندگی صحیح» که نوعی مشارکت در یک امر جمعی است به معنای «هدایت خودرو خود در جای صحیح در بین خودروهای دیگر» است. بنابراین، اینکه خودرو فرد در بین دو خودرو جلویی جا میشود یا نه، تأثیری در نحوه رانندگی صحیح ندارد ...
نگرش به رانندگی با مشارکت در حرکت جمعی خودروها
وقتی در جامعهای این نگرش به رانندگی حاکم باشد، یعنی هر کس قبل از آنکه به رسیدن به مقصدش فکر کند به دنبال مشارکت در حرکت جمعی خودروها باشد، این نظم در عمل چنین خود را نشان میدهد :
با این روش :
۱. سرعت حرکت خودروها چند برابر میشود .
۲. احتمال تصادف اتومبیل ها به شدت کاهش مییابد .
۳. در صورت تصادف، با توجه به مسیر خالی در دو طرف، خودروهای پلیس و آمبولانس به سرعت به محل رسیده راه را باز میکنند .
۴. در صورت پنچر شدن یا خرابی یک ماشین، به دلیل وجود فضای کافی راه بندان پدید نمیآید .
۵. از همه مهمتر، رانندگان با اعصاب راحت رانندگی میکنند. دیگر لازم نیست که آنان در هر لحظه چهار طرف را مراقبت کنند تا مبادا سپر یا آینه اتومبیل کناری به اتومبیلشان برخورد کند یا از عقب کسی به آنها بزند ...
همچنین کسی که میخواهد در بزرگراه به راست بپیچد از صدها متر جلوتر در مسیر تعیین شده قرار میگیرد و خالی بودن باند کناری، او را به قانون شکنی نمیکشاند .
تصور بسیاری از ما از تصادف شدید، دو ماشین له شده است و بس.
شاید اگر با هشدار قبلی تصویر بانوی بارداری که با صورت خون آلود در میان آهن پارهها گرفتار شده و فریاد میزند و یا تصویر کودکی که بدلیل بی احتیاطی یک راننده با کیف مدرسه در گوشهای از خیابان افتاده نمایش داده شود، کمی از بلای «تعجیل برای هیچ» که در رانندگی و غیر رانندگی مانند بختک به جان ما ایرانیان افتاده، رهایی یابیم ...
گزارش از شیلا غفورمحسنی/
ارسال دیدگاه