مهدی كامرانی:
فكر كردم ۳۰سالگی ازدواج میكنم، اما مجردم
خبرگزاری پانا:مهدی كامرانی ستاره بسكتبال ایران، یكی از قهرمانان خود ساخته همین مرز و بوم است.
به گزارش پانا، خواندن سرگذشت انسان های موفق همواره برای اهالی پیشرفت و حاضرات در مسیر موفقیت پندآموز بوده است. مهدی كامرانی ستاره بسكتبال ایران هم یكی از قهرمانان خود ساخته همین مرز و بوم است كه با دانستن چگونه قهرمان شدنش پی می بریم كه همواره پول و رفاه خانوادگی عامل اصلی موفقیت نیست و آدمی خود باید جوهره آن را در وجودش داشته باشد.
مهدی كامرانی امسال چند ساله شد؟
۱۱ خرداد امسال (۱۳۹۲) ۳۱ سالم تمام شد و وارد ۳۲ سالگی شدم.
اهل كجا هستی؟
من متولد شهر ری هستم و همانجا بزرگ شدم.
زمانی كه بسكتبال را شروع كردی انتظار چنین روزهایی را كه قهرمان آسیا شوی و به جام جهانی ۲۰۱۴ اسپانیا پیدا كنی داشتی؟
(می خندد) شاید اسم كشورش را حدس نزده بودم، اما آمده بودم تا به چنین مراحلی برسم و حالا كه توانستیم دل مردم ایران را شاد كرده و به قهرمانی آسیا و مسابقات جهانی برسیم خیلی خوشحال هستم و امیدوارم در اسپانیا هم نماینده شایسته ای برای ایران باشیم.
كمی به عقب برگردیم، ورودت به بسكتبال به چه شكل بود؟
از كودكی دو ـ سه تا ورزش را با هم انجام می دادم. فوتبال، بسكتبال و والیبال! گاهی اوقات هم هندبال بازی می كردم. اما جالب بود كه در محله مان بیشتر از هر مسابقه ای بسكتبال بازی می شد و جایزه های بیشتری هم می دادند و من هم بیشتر بسكتبال بازی می كردم. البته آن زمان در شاه عبدالعظیم باشگاه خاصی به شكل امروزی فعال نبود و بچه ها در قالب یك تیم محلی گرد هم می آمدند. بعدها همان هفت ـ هشت نفر یك تیم شدیم و اسمش را منتخب شهر ری گذاشتیم.
مشوقت چه كسی بود؟
خودم. مشوق نداشتم. همه سرشان به كار خودشان گرم بود. البته طی سال های ورودم به عرصه حرفه ای بسكتبال، پدر و مادرم خوشحال شدند و مرا تشویق كردند، ناگفته نماند یك دوره مربی داشتم به نام آقای «احمد مازیستان» كه خیلی كمكم كرد تا دلسرد نشوم و بمانم.
معمولاً بسكتبال را ورزش قشر مرفه می دانند و كشتی، رزمی و فوتبال را به جنوب شهری ها نسبت می دهند، چطور بسكتبال را انتخاب كردی؟
در آن برهه در محله ما خیلی عشق بسكتبال وجود داشت. در زمینی بازی می كردیم كه روی آن ده سانت خاك نشسته بود. خودم در زمین آسفالت با كفش میخ دار فوتبال بازی می كردم تا كف آن صاف شود و وقتی به این مرحله می رسید با آن بسكتبال بازی می كردم. با همان كتانی در مناطق تهران اول می شدیم. هنوز هم حكم ها و مدال هایم را از آن دوران دارم.
شرایط مالی خانواده ات در چه سطحی بود؟
من در یك خانواده متوسط متولد شدم. پدرم در یك كارگاه آهنگری كار می كرد.
چند خواهر و برادر داری؟
سه خواهر و دو برادر دارم.
در آهنگری به پدرت كمك می كردی؟
برادران بزرگترم به پدرم كمك می كردند و پدرم به من كه ته تغاری بودم توصیه می كرد درس بخوانم. من و پدرم به واسطه ۴۰ سال فاصله سنی خیلی با هم جور نبودیم و من فقط تابستان ها به آهنگری می رفتم.
یادت هست چه كارهایی در آهنگری انجام می دادی؟
پدرم پتك سنگینی داشت، او تعمیركار قطعات ماشین های سنگین بود و فنرهای بزرگ كامیون و تریلی را تعمیر و مرمت می كرد. آن وقت ها انقدر كوچك بودم كه زورم نمی رسید آن پتك را از زمین بلند كنم، اما می رفتم و كمك می كردم. آخر سر هم با سر و صورت سیاه به خانه بر می گشتم تا بگویم من هم مثل پدرم و برادرانم كار كرده ام.
از پدرت حقوق هم می گرفتی؟
نه، پول تو جیبی داشتم. آن هم در حد یك لواشك یا پفك خریدن. یادم هست عاشق قره قورت بودم و خیلی می خوردم. پدرم هیچ زمان پول زیاد به من و برادرانم نمی داد. سیاستش بود، چون نگران می شد كه ما به سوی خلاف، سیگار و مواد مخدر برویم. به هر حال ما در محیطی زندگی می كردیم كه همه جور آدمی در آن بود.
چقدر درس خواندی؟
محل تمرین تیم الكترا، شهرك غرب بود و من كه سیزده ساله بودم باید برخی روزها از شهر ری تا شهرك غرب می رفتم. به محض برگشتن از مدرسه ناهار می خوردم و بدون مترو و این وسایل امروزی با اتوبوس و سواری ساعت ۳ بعدازظهر می زدم بیرون. ساعت پنج می رسیدم شهرك غرب و بعد از دو ساعت تمرین وقتی به خانه می رسیدم ساعت ده و نیم شب بود و وقتی داشتم لقمه آخر شامم را می خوردم بیهوش می شدم. با این همه دیپلمم را گرفتم. در آن سال ها دو سال عضو الكترا بودم و سپس به پیكان پیوستم و در نهایت هم در ۱۸ سالگی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شدم و دیگر نشد درسم را ادامه بدهم.
متاهل هستی؟
خیر، هنوز ازدواج نكرده ام. چند سال پیش فكر می كردم سی سال ازدواج می كنم، اما هنوز مجردم.
شاخصه اصلی اخلاقت چیست؟
آدم خودگیری نیستم و مشكلات را با خودم حل و فصل می كنم و در جمع دوستانم بیشتر روی خندان و شوخم را نمایان می سازم. از افراد بداخلاق و حسود هم خوشم نمی آید و دوست دارم همه با من روراست باشند، چون خودم هم همین طورم.
اهل فیلم و سینما هم هستی؟
بیشتر طرفدار فیلم های خنده دار هستم.
پست تخصصی ات چیست؟
گاردراس، پست یك.
از اوضاع مالی ات راضی هستی؟
شكر خدا این اواخر كه بسكتبال را به چشم حرفه ای نگاه می كنند اوضاع بهتر شده، اما هنوز پول حرفه ای نمی گیرم.
آرزوی ورزشی ات چیست؟
درخشش تیم ملی بسكتبال ایران در جام جهانی اسپانیا و المپیك ۲۰۱۶.
یك دعا؟
از خداوند سلامتی خودم و خانواده ام را خواهانم.
حرف پایانی؟
از شما و همكاران تان متشكرم و امیدوارم توانسته باشیم دل مردم را با قهرمانی در آسیا شاد كرده باشیم.
منبع: افکار نیوز
ارسال دیدگاه