پانا گزارش می دهد؛

۲۵ هزار تومان، ۲۵ سال زندگی را سوزاند/دختر سوخته فریادش را بی صدا می زند

خبرگزاری پانا:می گفت فریادش بی صداست! اما شایدهم بی صدایش فریاد خیلی ها را برآورد! فریادبی صدا عنوان کتابیست که جلد روی آن چهره نیم رخ دختری زیباست. دختری که تمام حرف های ناگفته اش را نوشته است وبی صدا منتظرپایانی خوش است.

کد مطلب: ۱۳۳۸۶۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری کانون دانش آموزی پانا، او می گفت پس از آن اتفاق ناخواسته یک لحظه آسوده نبوده ام،انگشت نما شده بودم،وقتی که همه به صورتم خیره می شدند؛ از افراد شهری وروستایی گرفته تا افراد بافرهنگ واز همه بدتر افرادی که خودشان نیاز به ترحم داشتند،شکنجه می شدم، به طوری که بعضی وقت ها از روی اهانت نگاهی به من می انداختند وحتی اجازه نشستن درکنارشان را هم نمی دادند. هنگام سوارشدن به وسیله نقلیه عمومی اگرصندلی ای برای نشستن خالی می شد،جایم نمی دادند.درصورتی که بیماریم به هیچ وجه واگیردار نبود!

دیگرحتی نامه پزشک هم معجزه نمی کرد،او درنامه اسم وفامیل ونوع بیماریم را ذکر کرده بود و نوشته بود که این بیماری قابل انتقال به افراد دیگر نیست؛یعنی این بیماری اصلا مسری نیست.

مریم درگفت وگو با خبرنگار پانا، رفتاری را به یادآورد که درماه مبارک رمضان درحالی که دریک لباس تولیدی کار می کرده صورتش بسیار وحشتناک شده بوده است به طوری که لکه های تیره وقهوه ای تمام صورتش را دربرگرفته وبخشی از صورتش هم جمع شده است.

او گفت :در آن زمان به شدت نیاز به تکیه گاهی داشتم تا با اظهارمحبتش خودم را سرپا نگه دارم.اما افراد آن تولیدی هم نتوانستند درکم کنند ومرا آزارواذیت کردند، به طوری که هروز چندباربا می گفتند:خدا ازسرت نگذرت ؛توبیماری واگیردار داری ومی خواهی ما را آلوده کنی! توضیحات من فایده نداشت،ناگزیرسکوت می کردم.

دردهای انباشته شده دردلش از او یک نویسنده توانا ساخته است، او ادامه می دهد:ازاین برخوردهای کشنده فراوان داشته ام، یک باردیگر زنی معتادکه وضعیت ژولیده وکثیفی داشت،دراتوبوس اجازه ندادکنارش بنشینم درحالی که حداقل لباس مرتب وتمیز من نشان می دادکه از نظرحفظ ظاهروسلامت عقل مشکلی ندارم.

ابن دختراندیشمند ودرعین حال رنج کشیده افزود:این نمونه هایی بودکه درطول دوران بیماری ،همواره آزارم می دادند که البته ناکفته پیداست که همیشه هم اینطور نبوده،آدم های هم بوده اند که با مهرومحبت با من برخورد می کردند حتی بعضی از زنان ودختران از سردلسوزی وترحم مرا درآغوش می گرفتند ومی بوسیدند تا ثابت کنند که بیماری ام را خوب می شناسند ومی دانند که این بیماری مسری نیست، این افراد حس خوبی به من می دادند.

اوبابیان اینکه افرادانگشت شماری که زندگی مرا تیره وتارکردند،همواره در مقابل چشمانم چون شبحی ترسناک رژه می روند،افزود:امااین بدان معنی نیست که کار وحرفه ی ارزشمند فرشتگان سفید پوش،اعم از پزشگان وپرستاران وکارکنان دلسوز وزحمت کش مراکزدرمانی کشورزیرسوال برودوتروخشک باهم بسوزد بلکه معتقدم دربین تمام اقشار جامعه ،انسان های شریف وپاک نهاد یا به عکس ،افرادسهل انگار وکارشکن پیدا می شودکه کارشان می تواندسبب نجات یا تباه شدن زندگی افراد شود.

او با تاکید براینکه امیدوارم با درک میزان درد ورنج من سرزنشم نکنید واجازه دهید حداقل با این قبیل حرف ها مشتی از خروار غم واندهم را از دل تنگم رها سازم، گفت:هرگز یادم نمی رود روزی را که صورتم به شدت قرمز وملتهب شده بود،من در دوره شیمی دورمانی بودم،وبه دستور پزشکم هیچ راهیبرای بستری شدن وگرفتن ((سه پالس تحت نظر)) یعنی مداوای فوری بیماران اورژانسی نداشتم ودرواقع آن روز باید فورا بستری می شدم،چراکه درمانم خانگی نبودونیاز به مراقبت داشتم،آن هم دربیمارستان وتحت نظرویژه!

مریم که اکنون چند روزی است دربیمارستان بستری شده است،هنگامی که خبرنگار پانا برای عیادتش پیش او رفت،پس از ۵دقیقه ای گریه بلند گفت:اینجا همان جایی است که تمام آرزوهایم برباد رفت خواهش می کنم به مسئولان مربوطه خبر دهید حداقل بیایند از من کمی دلجویی کنند،فقط لجویی می خواهم.

او ادامه داد:روزی که صورتم نابود شد همان روزی بود که برای تشکیل پرونده ابتدا باید پیش حسابدار می رفتیم ،غافل از اینکه مادرم کیف پولش را جا گذاشته بود، صندوقداردلیل ما را نپذیرفت البته عذرش موجه بودچرا که او مامور بود ومعذور ،سرانجام ما را به سوپروایزرارجاع داد،درنامه نوشته شده بود:بیمار ،باتشخیص SLE )) لوپوس)) که یک بیماری مهلک ومرگبار است ،بایدبستری شود.

مریم یادآورشد:نامه را به سوپروایزرنشان دادم وشرح حالم را بیان کردم وگفتم که چون ازوضعیت آشفته وملتهب صورتم خیلی دستپاچه شده بودم،سریع به بیمارستان مراجعه کرده ام وپولی همراه ندارم،هرچقدر با نگاهم از او خواهش کردم عذرم را بپذیرد اما پافشاریم بیهوده بودویا آن روز حوصله شنیدن حرف های بیماران را نداشت.

او ادامه داد: با این حال ،بازهم اصرار کردم،سودوثمری نداشت. قطعه طلایی را که داشتم به عنوان وثیقه به او پیشنهاد دادم تا بستری شود.بازهم نپذیرفت،به هر راهی زدم که متقاعدش کنم که اجازه دهد بستری شوم ،فایده ای نداشت.شاید خود او هم متوجه نبودکه وضعیت من اورژانسی است وهرچه زمان می گذرد،درهای امیدونجات یکی یکی بسته می شود.

مریم گفت:هنوز صدای سوپروایزر درگوشم طنین انداز است که گفت: وقتم را نگیر،من خسته ام ،مسئولیت دارم،روال کار ما همین است دیگر ،تا پول ندی از بستری شدن خبری نیست.

او افزود: با این وجود بازهم اصرار کردم اما بالاخره حرف آخرش را چون پتکی برسرم کوبیدوگفت ما فقط پول را می شناسیم خنم خانما! مگراینجا خیریه است که این همه التماس می کنی ؟برو وقت ما را نگیر!

مریم با بیان اینکه آنجا بیمارستان دولتی بود نه خصوصی ،یادآورشد:بیماران مستمند وکم درآمد،مراکز درمانی دولتی را پناگاه خود می دانند،نمی توانسم بپزیرم که به خاطربیماری ام باید تحقیرهم شوم،او فقط به خاطرلباس سفیدپوش فرشته ها را درذهن تداعی می کرد؛اما او کسی بود که آگاهانه باعث شدمن از خودم موجودی هولناک ومرده ای متحرک بسازم.او برخلاف تصور من یک فرشته نبود.

پیگیری های یک خبرنگار؛

کتاب فریاد بی صدای مریم اگرچه پای خیلی ها را برای حل مسئله اش به وسط کشاند از جمله خبرنگار پانا که چند ماه از طریق مسئولان مربوطه پیگیررفع مسئله شد.اما برخلاف تمام زحمات مجموعه علوم پزشکی شیرازکه هیچ کس منکر تلاش های بی وقفه آنان نیست و با وجود افراد دلسوز وپیگیردر راس آن سرانجام پیگیری ها بی نتیجه ماند،هرچند شخص مریم هنوز به شفای صورتش به دست جراحی چیره دست یا به دستان معجزگرخدا امیدواراست.

به گزارش خبرگزاری کانون دانش آموزی پانا ،مرکزفارس، رئیس دانشگاه علوم پزشکی شیرازاگرچه پیش از این به دلیل نامه های مکرراین دختر به شیوه های مختلف سعی در ر فع مسئله اش شد اما با پیگیری های خبرنگار ما هم نماینده علوم پزشکی از طرف وی به منزل این دختر رفته وبا اهداء کتاب استاد عشق(زندگی نامه دکتر حسابی ) وکارت هدیه ای برای پیگیری مسائل درمانی از جمله بهبود صورت مریم،بازسازی دندانهایش ودلجویی سوپروایزقول مساعد دادند.اما مریم بیش از آنکه غصه صورتش را داشته باشدمی خواست به سوپروایزری که روزی برای ۲۵ هزار تومان او را از درمانش محروم کرد ، بفهماند که یک لحظه غفلت ممکن است با زندگی او وامثالش چه داستان هایی که بسازد.

بهترین جراح پلاستیک شیراز وبهترین پزشک مرتبط با بیماری لوپوس در شیراز که به دلیل داشتن پزشکان توانمند قطب پزشکی کشورمحسوب می شود،انجام عمل جراحی صورت مریم را به صلاح ندانستندواعلام داشتندانجام این عمل ممکن است سلامتی وی را به خطر انداخته ودیگر اندامهایش راهم تحت تاثیر قرار دهد چراکه برای بیماران لوپوس هرگونه اضطراب وهیجانی خطرناک است.

وقتی که دلتنگم به روانپزشکی می سپارنم

مریم که قبل از پیدا شدن سروکله ما خبرنگاران ومسئولان بربیماریش غلبه وبا اراده خود توانسته بودچندین ماه بیماریش را خاموش نگه داردوپزشک خصوصی دیگری درشیراز قول انجام عمل زیبایی وی را داده بود اکنون به دلیل بی نتیجه ماندن پیگیرها دوباره گوشه بیمارستان بستری شده است. بیمارستانی که اگرچه روزی به قول خودش آرزوهایش را آنجا به باد داد اکنون به اجبار برتخت همان بیمارستان چندروزی است که بابیماریش دست وپنجه نرم می کند در زمان عیادت خبرنگار پانا با مریم، او گفت :خواهش می کنم بگوید اجازه دهند حداقل برای ۵ دقیقه ای هم که شده است اجازه قدم زدن در محوطه بیمارستان را به ماها بدهند ، دلم پوسیده است، دوست دارم رنگ چشمن یا یک درخت را ببینم،من بیمار روانی نیستم اما من را وقتی که دل تنگ هستم به مسئولان روانپزشکی می سپارند.

لازم به ذکر است،حراست دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تاکید براینکه مقصر دانستن سوپروایزر بیمارستان امری غیر منطقی است اما به واسطه قولی که به ریاست دانشگاه داده ام سعی خواهم کرد فقط برای دلجویی هم که شده سوپروایز ودختر بیمار را باهم روبرو کنم به گزارش خبرنگار ما پس از پیگیری مسئول حراست از قضا سوپروایزآن بیمارستان اکنون در انگلستان به سرمی برد وراه دسترسی دیگری به او نیست.

گقتنی است ،با تمام این حرفا ها ودردها وپیگیری ها مریم در حضور پزشک معالجش وخبرنگار پانا تاکید کرد من روزی با صورت خوب شده خواهم برگشت.

می گفت فریادش بی صداست! اما شایدهم بی صدایش فریاد خیلی ها را برآورد! فریادبی صدا عنوان کتابیست که جلد روی آن چهرهنیم رخ دختری زیباست. دختری که تمام حرف های ناگفته اش را نوشته است وبی صدا منتظرپایانی خوش است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار