«بوسیدن روی ماه» جامعه واقعی ایرانی را به تصویر می کشد
خبرگزاری پانا: همایون اسعدیان گفت: سعی کردم اجتماع ایران را در فیلم بوسیدن روی ماه به خوبی نشان دهم.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، شامگاه گذشته نقد و بررسی فیلم «بوسیدن روی ماه » در برنامه هفت سینمایی با حضور همایون اسعدیان کارگردان فیلم، ابراهیم نبوی و مسعود فراستی برگزار شد.
اسعدیان در ابتدای این نشست درباره این فیلم گفت: مسعود فراستی در نقدی که بر این فیلم در زمان جشنواره داشت عنوان کرد که همه بازیهای فیلم به جز بازی احترام السادات بد است و کارگردان نیز هیچ سهمی در گرفتن این بازی نداشته است. باید یادآور شوم که حتی بازیگران حرفهای سینما نیز بدون دخالت کارگردان نمیتوانند از عهده ایفای نقش بربیایند چه برسد به شیرین یزدان بخش که به عنوان نابازیگر کارش را در سینما شروع کرد. نکته دیگر هم این بود که فراستی اشاره کرد که این فیلم تاثیرگذار نیست. من به عنوان کارگردان برای تاثیر برخی سکانسها به جای نمایش تصمیم گرفتم آنها را به تخیل تماشاگر واگذار کنم. مساله دیگر نگاه استاد شاگردی فراستی در نقد فیلمها و غلط گیری از کارهای کارگردانها است.
فراستی در این زمینه توضیح داد: میزانسن استاد شاگردی را هیچگاه برای نقد فیلم ها استفاده نکردهام و حتی نسبت به فیلمسازان جوان هم چنین دیدگاهی ندارم اما برخی کارگردان ها شناخت کافی نسبت به تئوریها و استانداردهای اساسی سینما ندارد و همین مسئله باعث غلط شدن کارشان میشود.
وی عنوان کرد: مسالهای که من در مورد این فیلم مطرح کردم درست نبودن جای دوربین برای بیان کردن پیام مورد نظر بود بنابراین نسبت به غلط بودن یا نبودن کارگردان صحبتی نکردم.
فراستی ادامه داد: فیلم در یک قدمی اشکآلود شدن است اما به دام آن نمیافتد. به نظر میرسد که طرح ابتدایی این فیلم که بر مبنای رفاقت دو مادر شهید و ایثار یکی از آنهاست بسیار مورد توجه کارگردان قرار گرفته اما نتوانسته از این طرح جلوتر برود. شخصیتها به درستی پرداخت نمیشوند و به غیر از احترام السادات و فروغ بقیه کاراکترها در نیامده و در حد تیپ هستند.
نبوی نیز در این باره توضیح داد: در این فیلم پرداختن به یک مضمون انسانی مورد توجه است مضمونی که تا به حال در سینمای ایران کمتر به آن پرداخت شده. اما این موضوع قابلیت این را داشت که به فیلمی ملودرام و اشک انگیز تبدیل شود اما خوشبختانه به این دام نمیافتد و اگر هم مخاطب را متاثر می کند این یک گریه عاطفی و درونی است.
وی ادامه داد: یکی از مهمترین امتیازهای این فیلم در این است که شهید فروشی نمیکند که نقض این مساله را در بسیاری از فیلمهای دفاع مقدسی این سالها شاهد بودیم. نکته دیگر این است که من احساس می کنم نوع مناسباتی که دوربین اسعدیان در این فیلم دارد مناسباتی همراه با احترام به کاراکترش است که این مساله بسیار به جذابیت فیلم کمک کرده است.
اسعدیان درباره فیلمش توضیح داد: باور من این است که وقتی من حق دارم هر فیلمی که دوست دارم را بسازم مخاطبان و منتقدان هم حق دارند هر قضاوتی که دوست دارند بکنند بنابراین بعد از ساختن یک فیلم دیگر لازم نیست که درباره آن توضیح دهم. همچنین در این فیلم هیچگاه قصد نداشتم مخاطب را متاثر کنم و اگر هم تماشاگر متاثر میشود به دلیل موقعیت تلخی است که کاراکترها با آن روبرو هستند.
وی متذکر شد: متاسفانه عمده فیلمهای سینمای ما زمان و مکان ندارند و اگر حجاب خانم ها را برداریم معلوم نیست که در کجا روی میدهند ما من تلاش کردم در این فیلم احترام السادات را در فضای جامعه به تصویر بکشم و اجتماع ایران را به درستی نشان دهم.
ارسال دیدگاه