/یادداشت پانا از دانش آموزان مناطق زلزله زده آذربایجان شرقی/
خانه دوم دانش آموزان زلزله زده همچنان پابرجاست
خبرگزاری پانا:شنبه ۲۱ مردادماه ، حدوداً ساعت ۵ عصر بود که زمین زیر پاش لرزید.مگر می شود یادش برود اون همه همهمه و هیاهو رو.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، شنبه ۲۱ مردادماه ، حدوداً ساعت ۵ عصر بود که زمین زیر پاش لرزید.مگر می شود یادش برود اون همه همهمه و هیاهو رو.
لحظه به لحظه اش را به یاد دارد، با شنیدن اخبار تعدادکشته شدگان و زیرآوارماندگان اشک تو چشماش حلقه می زد، با دیدن بازماندگان، امداد رسانی و شنیدن اخبار کمک های هموطنانش لبخند به لبانش می نشست.
به یاد می آورد وقتی مقام معظم رهبری پا به روستایشان گذاشته بودند و چهره به چهره با آنها صحبت کرده بودند، به چشم خودش شادی را در بین مردم زلزله زده اش دیده بود، انگار که غم زلزله را فراموش کرده بودند.
برایش جالب بود، خوش آمد گویی و تشکر مردم غمدیده روستایش به محض ورود یک مسئول کشوری...
از یاد نمی برد نگرانی خودش و دوستاش را پیش از آمدن مهر...آخر خانم و آقای معلمشان را از دست داده بودند.....
دیدن ساختمان های مدارس که تنها بازمانده خانه های روستایی و گلی بودند باعث شادی و خوشحالی او و همکلاسی هایش شده بود. خانه دومشان حتی در لرزش زمین هم پا برجا مانده یود...
توزیع رایگان کتاب و بسته های نوشت افزار و لوازم التحریر در بین همکلاسی های زلزله زده اش غم دفتر مشقش که زیر آوار مانده بود را از خاطرش زدود...
هیچگاه از یادش نمیرود که همزمان با طنین انداز شدن زنگ شکوفه ها در تمامی دبستان های کشور، وزیر آموزش و پرورش در مدرسه روستایشان زنک آغاز مهر را نواخت تا از مناطق زلزله زده آوای آغاز زندگی به گوش تمام کشور برسد...
با یادآوری روز اول مهر؛ برای لحظاتی غمش یادش رفت، اما تا روستاش ساخته نشود غم دارد، تا شادی رو تو نگاه همکلاسیهاش نبیند غم دارد...
با دلی خسته و رنجور از خشم زمین دفتر و کیفش را برداشت،کیف بر دوشش سنگینی نمی کند، اما دلتنگی اش ...
دلتنگی اش را هر روز بر دوش می کشد...
با ورو به مدرسه و دیدن لبخند معلم و دوستانش فراموش می کند هرآنچه را که مانع ساختن زادگاهش می شود...
باز هم به همدردی مردم ایران امید دارد می داند با لرزش شهرش دل کشورش لرزیده..
یادداشت از سمیه عزیزی
ارسال دیدگاه