/یادداشت/

باغ بهشت است مشهدالرضا(ع)

خبرگزاری پانا:السلام علیک ایها الامام الرئوف علی بن موسی الرضا(ع)

کد مطلب: ۱۲۹۳۰۱
لینک کوتاه کپی شد

بی تابم و دلم در هوای پرواز به سوی حرم امام رضا (ع) است.

و باز شب و روز پنجره ی ذهنم را کبوتر خیال می کوبد و حال و هوای گرفته و غمگین و خسته از زندگی ام را به سوی حرم عشق امام رضا (ع) سوق می دهد و دل و روح خسته از مردمان خاکی و زمینی ام را به سمت آسمان عشق مشهد پرواز می دهد.

چشمانم را می بندم تا شاید بتوانم در خیالم زائر حرمش شوم و با او در خلوت دلتنگی ام به دور از هر هیاهویی درد دل سال های دور دلتنگی ام را بگویم!!!

بغض مانده در راه گلو، نفسم را بند می آورد...

می گویند اگر دلت شکست و بغضت گرفت و کمی هم آسمان دلت ابری شد با او حرف بزن تا سبک بال شوی، می خواهم با او حرف بزنم از ناگفته هایم بگویم از غم ها و دردهایم ولی به آنجا که می رسم آنقدر شلوغ است که در لابلای هیاهوی اشک ها و لبخندهای زائرانش از گوشه گوشه ی جهان خاکی گم می شوم.

می خواهم فریاد بزنم و بگویم آیا می شود که گوشه چشمی هم به من داشته باشی!؟

روح سرگشته ام را رها می کنم و قلبم را در اختیار باد می گذارم تا هر آنچه را که می خواهم، بگویم از گلایه ها، شکوه ها و از آرزوهایم... ولی هر چه به صحن و سرایش نزدیکتر می شوم انگار زبانم بند آمده و نمی توانم حرفی بزنم...

"السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع)" تعظیمی و سلامی باز هم جلوتر می روم می خواهم از ناگفته هایم بگویم از اینکه چقدر دیر دعوتم کرده و از اینکه دلم شکسته و دیگر بال و پر پرواز ندارم!! اما نمی شود حرفی زد انگار قفلی را بر زبانم زده اند!

اینجا آسمانش صاف است، زلال و آبی، هوایش هیچوقت ابری نیست و دلتنگی به سرایش راه ندارد، اینجا دیگر دلت نمی گیرد و کسی دلت را نمی شکند، حتی دیگر زمانه هم در حرم امنش به تو تازیانه نمی زند و بغضت آرام و بی صدا می ترکد، اشک هایت که جاری می شوند تازه سبک می شوی و راه نفست باز می شود تا با او حرف بزنی راحت و بی صدا بگویی و او بشنود و مانند دیگران به تو نگوید نمی شود!!!

کمی به آن سو که نزدیک می شوم دلم آرام می گیرد و چشمانم خسته از ساعت دلگیر زمانه ابری می شوند و بارش باران دوری از او، قلبم را شستشو می دهد تا روح خسته ام کمی آرام بگیرد.

سال هاست که در انتظار دیدارش لحظه شماری کرده ام تا شاید در لابه لای میهمانان ناخوانده اش گوشه چشمی هم به من رو سیه داشته باشد.

آخر برای او که فرقی نمی کند زائرش آهویی رمیده و خسته دل باشد یا بیماری دلشکسته و در انتظار طلوع دوباره زندگی!؟

نگاه می کنم به گلدسته های حرمش که خورشید درخشان آسمان مشهدالرضا(ع) شده اند و ستاره های تابناک شب های خاموش بی کسی من و هزاران غریب دلشکسته!

می خواهم بلند شوم ولی چگونه!؟ سال هاست که پاهایم با صندلی خانه مان قفل شده اند ولی من به شوق دیدار آمده ام و رنج سفر کشیده ام پس هر چه می خواهد پیش آید مهم نیست مهم منم که در راه مانده ام و باید این سفر را تنهای تنها و فقط به شوق دیارش به پایان برسانم.

باید بروم تا ناگفته هایم را بگویم، از درد و رنجی که زمانه میهمانم کرده! و از رنجی که در غم دیدارش کشیده ام !

باز به جلو می روم عطر و بوی حرمش هر دیوانه ای را مست و شیدا می کند و من دیوانه تر را مجنون مجنون می کند انگار عجله پاهایم برای رسیدن به حرمش بیشتر از من است .......... صدایم می کنند من ایستاده ام و دستانم در ضریح طلایی اش قفل شده اند بلند می شوم می ایستم و سلامی و دوباره " السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع)"..........در صحن و سرایش غوغا می شود یعنی می شود که گوشه چشمی به من خاکی داشته باشد!؟

نسیم سحری می وزد و صدای نقاره خانه حرم را پر می کند و من خسته دل دوباره بال پروازم را هدیه گرفته ام.........شنیده بودم میهمان نواز خوبی است آنقدر که بال های پرواز شکسته دلی را نیز ترمیم می کند و به او عیدی می دهد........ و اینجاست که می گویم راست گفته اند، چه میزبان میهمان نواز و بی منتی است که بی هیچ چشمداشتی آرامش را به قلب های خسته هدیه می دهد!

یادداشت از طاهره قهیه ای

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار