پارك جزیره؛تبلور لبخند كارون به اهوازی ها
خبرگزاری پانا:پارک خانوادگی جزیره اهواز، یکی از محل های مورد علاقه کودکان و خانواده ها در دهه ۶۰ اهواز که متاسفانه سالها به حال خود رها شده بود.
به گزارش خبرگزاری پانا به نقل از سایت شهرداری اهواز ،پارک خانوادگی جزیره اهواز، یکی از محل های مورد علاقه کودکان و خانواده ها در دهه ۶۰ اهواز که متاسفانه سالها به حال خود رها شده بود.
سرانجام در سال ۱۳۹۰ پس از گذشت ۱۷ سال از تعطیلی پارك، به دستور منصور کتانباف شهردار اهواز، ساماندهی پارك آغاز و به صورت غیر رسمی در نوروز ۹۱ بازگشایی شد. این پارک كه به عنوان نخستین پارک خانوادگی بدون دخانیات در استان خوزستان است، بیش از ۱۳ هکتار وسعت دارد.
آخرین پنج شنبه تابستان است. بنرهای بوی ماه مهر در سطح شهر زیر آفتاب داغ به صورت شهروندان لبخند می زنند. بچه ها هم كه با اشتیاق زیاد برای بازگشایی مدارس لحظه شماری می كنند،گویی از زندگی در آپارتمان های تنگ و باریك و ندیدن یك روز آسمان مهربانی كه به آنها باد خنكی هدیه كند خسته و كلافه اند. این روزها اما تقاضای بچه ها چیز دیگری است. آنها از والدینشان می خواهند تا آنها را به پاركی كه به تازگی در شهر افتتاح شده ببرند. آوازه این پارك، شهر را فرا گرفته است پاركی در دل كارون. علاوه بر اصرار بچه ها، خانواده ها هم برای رفتن به پارك جزیره، چندان بی میل نیستند. مردم دوست دارند ببینند در جزیره ای كه تا چندی متروكه بود و با حسرت نگاهش می كردند چه خبر است و شهرداری اهواز در این پارك تفریحی چه خدماتی به شهروندان ارائه كرده است؟ما هم كنجكاوتر از همه به اتفاق خانواده در یكی از شبهای پنج شنبه به این پارك می رویم.
ترافیك سنگین روی پل نشان از استقبال خانواده های مشتاقی دارد كه می خواهند ساعاتی را در دل كارون با خانوادهایشان به تمدد اعصاب بپردازند و با كسب انرژی مثبت از دنیای پیرامون، خود را برای آغاز تلاشی مضاعف در آستانه سال تحصیلی جدید آماده سازند. این اشتیاق به حدی است كه حتی اطلاع رسانی سربازان و ماموران شهرداری از تكمیل ظرفیت پاركینگ جزیره در تصمیم آنها خدشه ای وارد نمی كند. اغلب ماشین ها را كنار جاده ساحلی پارك كرده و پیاده از روی پل عبور می كنند. در پارك اما لحظه ها زیباتر است. هر خانواده در گوشه ای آرام گرفته و سرگرم تفریح و استراحت است. در گوشه ای دیگر از پارك معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری اهواز جشنی برپا كرده و عده زیادی هم بر روی صندلی های سفید رنگ، پای صحبت مجری برنامه نشسته اند. اندكی بعد مجری،فردی را بر روی صحنه فرا می خواند تا با مردم درمورد حقوق و تكالیف شهروندیشان به صحبت و مناظره بنشیند.در كنار محل برگزاری جشن دورتا دور جزیره، پیستی ساخته شده كه دوچرخه سواران تك نفره، دو نفره و چند نفره در آن در حال عبورند. دركنار پیست اما چهره آشنای مردی توجه ام را جلب می كند. او منصور كتانباف شهردار اهواز
است كه به دقت همه چیز را برای اطمینان از رضایت شهروندان زیر نظر دارد و گه گاهی نیز در كنار خانواده ها حضور میابد و درباره وضعیت پارك با آنها به گفتگو می نشیند. حلاج شهردار منطقه ۲ نیز از حاضران در این پارك است. او را از سالها قبل كه معاون خدمات شهری شهرداری منطقه ۲ بود می شناسم. بسراغش كه می روم با روی باز پذیرا می شود و بی تكلف از برنامه های خود برای این جزیره می گوید. او از استقبال مردم از پارك جزیره هم خشنود است و هم به نظرم قدری نگران. احساس می كنم نگرانی از بابت تامین ظرفیت پاركینگ پارك است. می گوید: با وجودیكه به تازگی ۱۰۰ واحد به ظرفیت پاركینگ افزوده شده و تعداد آن به ۴۰۰ واحد افزایش یافته است اما باز هم كمبود فضا احساس می شود. شهردار منطقه ۲ با دست ساختمان نیمه كاره ای را نشانم می دهد كه قرار است موزه آب شود. اما وقتی از او می پرسم بهتر نیست آمفی تئاتر، رستوران یا شهربازی و... جایگزین موزه آب شود، می گوید: این فضا در اختیار سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است كه آنها هم بدنبال ایجاد چنین فضایی هستند و در این زمینه قدم هایی برداشته اند كه البته در این خصوص باید با آنها به توافق رسید.
مهندس حلاج همچنین از راه اندازی نخستین آبنمای موزیكال در آنسوی جزیره خبر می دهد و تاكید می كند: با راه اندازی این آبنمای موزیكال، چندین برابر بر جذابیت جزیره افزوده می شود. هنوز صحبت های ما با شهردار منطقه ۲ به اتمام نرسیده كه اخلاصی نیا معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری اهواز هم به جمع ما ملحق می شوند.ترجیح می دهم بسراغ مردم بروم و از لابه لای سخنان آنها پی به نظرات و پیشنهادهایشان ببرم. از خانم ۴۰ ساله ای كه ۲ پسر بچه اش را با نگاه دنبال می كند میخواهم تا نظرش را در مورد پارك بگوید و او با قدری تامل پاسخ می دهد ۳ تا كیوسك در پارك جزیره دیدم اما در آنها خوراكی یا تنقلاتی عرضه نمی شود. علتش را نمی دانم. شاید به دلیل تازه تاسیس بودن این پارك باشد. اما هرچه كه هست بهتر است هرچه سریعتر فكری به حال آن شود. چون ما با زحمت وارد پارك می شویم و برای تهیه خوراكی یا تنقلات امكان خروج از جزیره را نداریم و راه بازگشت به آن كار سختی است .
مرد میانسالی كه صحبت های ما را دنبال می كرد پیش قدم شده و می گوید: ساختمان قرمز رنگ آجری در كنار وسایل بازی وجود دارد كه می شود از آن بعنوان رستوران استفاده كرد و غذاهای دریایی در آن سرو نمود. اگر این اتفاق بیافتد بی نظیر است .مادر بزرگ و پدر بزرگی هم كه در حال نوشیدن چای بر روی صندلی های های پارك هستند، می گویند: لطف این پارك به خانودگی بودن آن است. نوه ها و خود ما در این پارك احساس امنیت می كنیم. چون اینجا فقط خانواده ها حضور دارند و می شود گفت: تنها مكان تفریحی خانوادگی است كه ما در اهواز سراغ داریم و بابت آن از شهرداری ممنونیم. دراین هنگام موهای طلایی كودكی ۴ ساله توجه ام را به خود جلب می كند او كه دستش در دست پدرش است با خوشحالی از پدرش می خواهد او را سوار سرسره كند. نگاهم كه به پدرش می افتد او را می شناسم زعفرانی است، معاون خدمات شهری شهرداری منطقه ۲. بسراغش می روم. نظرات مردم را به او منعكس می كنم. می گوید: شهرداری آنچه مردم نیاز دارند را مد نظر دارد و در حال پی گیری آنهاست و بزودی شاهد راه اندازی كیوسك های مواد غذایی و حتی فست فود در این جزیره خواهیم بود .پیشنهاد رستوران را هم به شهردار داده ایم
باید دید چه پیش خواهد آمد. در حال حاضر در این پارك ۳۰ وسیله بازی جدید از جمله کوه یخی، دوچرخه، چهارچرخه و قطار راه اندازی و دو سری وسایل ورزشی نیز نصب شده است.
این وسایل بازی که از خارج کشور وارد شدهاند، مشابه پارک ساحلی ۴۲ هکتاری هستند و در تمام آنها ضوابط استاندارد رعایت شده است. فرصت را غنیمت شمردم با معاون خدمات شهری شهرداری اهواز تماس گرفتم و از او درباره پارك جزیره شادی پرسیدم كه در پاسخ می گوید: جزیره شادی که بعد از بازسازی و بهسازی توسط شهرداری از ابتدای امسال مورد بهرهبرداری قرار گرفته بود، مختص خانوادهها شده است. وی دلیل تبدیل این محل به پارک خانواده را کمبود فضاهای ویژه خانوادهها در اهواز، افزایش عمر تجهیزات و امکان کنترل ترددها اعلام می كند.
پس از اتمام صحبتم با مهندس عالی پور دوباره به فضای پارك برمی گردم و مردمی را می بینم كه شاد شادند و من خوشحال از این همه شادی، در دلم مسئولان شهر را به خاطر ایجاد چنین فضاهایی و توجه به نیاز خانواده ها تحسین می كنم.
البته در این میان صدای نگرانی های كارون را هم می شود شنید. كارونی كه پیكر نیمه جانش هم به ما اهوازی ها بركت و شادی می دهد. واقعا هیچ فكر كرده اید اهواز بدون كارون یعنی چه؟ شنیده بودم این جزیره در سال ۱۳۵۰ تنها ۱۰ متر مربع مساحت داشته اما آنچه كه ما امشب بر روی آن پا گذاشتیم قریب به۱۳ هكتار است معنای حرفم این است که ... و اما باز ذهن من به هزار جا می رود. با همه این اوصاف كارون مهربان با چراغهای رنگی چه زیبا به مردم شهر لبخند می زند.
ارسال دیدگاه