تئاتر نیازمند بودجه و مساعدت مسئولان/كرج از ابتداییترین امكانات تئاتر بیبهره است
خبرگزاری پانا:داوود فتحعلیبیگی، کارگردان، بازیگر و نویسنده هنرهای نمایشی با نامساعد دانستن وضعیت كنونی تئاتر، خواستار همفكری و مساعدت بیشتر مسوولان برای عبور از این مشکلات شد.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا؛داوود فتحعلی بیگی، نویسنده، پژوهشگر، مدرس و کارگردان تئاتر، با اشاره به مشكلات كنونی فعالان تئاتر، بخش بزرگی از این مشكلات را به مسائل مالی مربوط دانست و افزود: «تئاتر هنری هزینهبر است و اگر بخواهد درآمدزا هم باشد، نیاز به سرمایهگذاری كلان بخش خصوصی و البته حمایتهای دولت دارد. متاسفانه در شرایط كنونی كه اوضاع مالی بخش خصوصی خوب نیست، نه تنها از طرف بخش دولتی حمایتی از تئاتر نمیشود، بلكه گاهی سنگاندازیهایی هم میشود كه عرصه را برای فعالیت هنرمندان تنگتر میكند.»
كارگردان نمایش «امیر ارسلان نامدار» درباره راهكار برونرفت از این وضع گفت: «راهكار حل مشكلات تئاتر، روی كار آمدن مسوولان آگاه و دلسوز به تئاتر و همچنین تجدید نظر در بودجههای فرهنگی است. همچنین باید زیرساختها و زمینههای حضور بخش خصوصی را نیز در این عرصه فراهم كرد تا این بخش نیز وارد سرمایهگذاری شده و تامین بخشی از هزینهها را بر دوش بگیرد.»
فتحعلیبیگی كه این روزها در سریال « گذر از رنجها» مشغول بازی است، درباره میزان استقبال مردم از نمایشها و فیلمهای سینمایی در سالهای اخیر گفت: «در این سالها با وجود تمام مشكلات، نمایشهای بسیارخوبی هم روی صحنه رفته است كه البته این نمایشها به ندرت تامین هزینه میكنند. باید توجه داشت كه داشتن تماشاگر زیاد معیار مناسبی برای سنجیدن سطح آن نمایش نیست و چه بسا نمایشهای پربینندهای كه خالی از مفهوم هستند. این موضوع درباره فیلمهای سینمایی نیز صادق است و ما در برخی موارد شاهد رونق گیشه فیلمهایی هستیم كه نه تنها هیچ تاثیر مثبتی بر جامعه ندارند بلكه تنها به عنوان تفریح و سرگرمی دیده میشوند كه گاهی حتی مخرب نیز هستند و تاثیر سوء بر مخاطب دارند.»
از سوی دیگر، فتحعلیبیگی، شب گذشته به عنوان میهمان ویژه در بخش گفتوگوی هنری برنامه «شوق زندگی» حضور یافت و به بیان تجربیات کاری خود و مسائل و مشکلات تئاتر آیینی سنتی و تعزیهخوانی پرداخت.
نویسنده و کارگردان پیشکسوت تئاتر، در گفتوگو با مجری برنامه «شوق زندگی»، دلیل گرایش خود را به هنر تعزیه، به دوران کودکی خود مربوط دانست و گفت: «در کودکی و نوجوانی همراه مادر و بستگان خود به تماشای مراسم تعزیه و شبیهخوانی در سلطانیه زنجان میرفتیم که همین عامل باعث شد به این هنر علاقهمند شوم. یادم است که سالها بعد در دانشگاه یکی از استادانم به نقل از یکی از متفکران غربی، که با تعزیه ایران آشنایی داشت، گفت: « نمایش ملی ایرانی از دل تعزیه برمیخیزد» این سخن باعث شد که به فعالیت و پژوهش در زمینه تعزیه و شبیهخوانی روی آورم. البته در این ۳۰ سال بیشتر از منظر پژوهشی کار کردهام و حرفه دائمی من شبیهخوانی نیست.»
بازیگر نمایش «سلطان و سیاه» با اشاره به اینکه امروز فعالیت جوانان در رشتههای هنری از جمله تئاتر و سینما بسیار راحت است، گفت:« این روزها جوانها بدون دغدغه میتوانند دنبال علاقه خود بروند اما در زمان ما چنین نبود. در آن ایام تئاتر یک هنر و ارزش به حساب نمیآمد. مردم با احترام به آن نمینگریستند و تلقی مثبتی از این هنر نداشتند. به همین دلیل فعالیت در چنین رشتهای علاقه و پشتکار فراوان میخواست.»
فتحعلیبیگی راه آشنا کردن و جذب جوانان ایرانی به هنرهای اصیل و از جمله تئاتر آیینی سنتی را علاقهمند کردن خانوادهها به این رشتهها از طریق برنامههایی مانند شوق زندگی دانست و گفت: «برای اینکه فرزندانمان با هنرهای اصیل ایرانی مانند نقالی و شبیهخوانی انس و الفت بگیرند، باید آنها را از کودکی با این رشتهها آشنا کرد. اگر ما خود به هنر بیتفاوت باشیم، نمیتوانیم انتظار داشته باشیم که فرزندانمان دنبال آن بروند.»
وی درباره ادامه راه پژوهش در تئاتر آیینی گفت: « تئاتر آیینی جای پژوهش و مطالعه فراوان دارد و یکی از دغدغههای من این است که جوانان فعال و پرانرژی وارد این عرصه شوند و راه من و دیگر فعالان این عرصه را ادامه بدهند. خوشبختانه در بسیاری از شاگردانم و دیگر علاقهمندان این رشته این شوق را میبینم و از این موضوع بسیار خرسندم. من نیز در حد توان خود سعی کردهام تجربیات خود را به جوان ها یاد بدهم. البته از آنجایی که انتقال همه تجربیات تقریباً۴۰سالهام در رشتههای مختلف مانند نقالی، شبیهخوانی، تخت حوضی و ... به یک فرد امکانپذیر نیست، به همین دلیل هر بخشی از تجربیاتم را به گروهی از دانشجویانم انتقال میدهم و امیدوارم که هر کدام بتوانند در رشته خود به جامعه هنری خدمت کنند. »
این هنرمند ساکن استان البرز، با اشاره به كمبودهای این استان در زمینه تئاتر گفت: «متاسفانه كرج با وجود داشتن هنرمندان بسیار قوی، حتی از ابتداییترین امكانات مانند سالن خوب و امكانات نرمافزاری نیز بیبهره است و نمایشها در سالنهای هتلها یا ادارات برگزار میشود. ریشه این مشكلات نیز در ناكافی بودن بودجههای استانی است.»
ارسال دیدگاه