پاناگزارش می دهد؛

به مناسبت روز خبرنگار

خبرگزاری پانا:به مناسب ۱۷ مرداد و سالروز شهادت شید محمود صارمی و روز خبرنگار، زندگی نامه،فرازی از وصیت نامه و عملکرد شهید بزرگوار صارمی را بخوانید.

کد مطلب: ۱۱۵۱۰۵
لینک کوتاه کپی شد


نام و نام خانوادگی :محمود صارمی
نام پدر :محمدرضا
تاریخ تولد :۰۰/۰۰/۱۳۴۷
ش.ش :۱۸۷۳
محل صدورشناسنامه :بروجرد
تاریخ شهادت :۱۷/۰۵/۷۷
زندگینامه
محمود صارمی در سال ۱۳۴۷ در یكی از روستاهای شهرستان بروجرد از توابع استان لرستان متولد شد. از آن جایی كه خانواده به كار كشاورزی مشغول بودند و پدر خانواده گاه و بیگاه برای یافتن كار راهی كشور كویت می شد پس لازم بود كودكان از همان سال های نخستین زندگی دوشادوش خانواده مشغول به كار شوند، و محمود هم از این قاعده مستثنی نبود. دوره ابتدایی را در همان روستا به پایان رساند و برا ی ادامه تحصیل روانه شهر- ستان بروجرد شد و در منزل خواهرش سكونت نمود. پس از شر كت در كنكور سراسری و پذیرفته شدن در رشته جغرافیا به تهران مهاجرت كرد. خانواده محمود هم به شهر مهاجرت كردند و بعد از گذراندن چند ترم از طریق بسیج دانشجویی دانشگاه تهران راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل گردید و مدت ۱۷ ماه را در آن جا گذراند. مجدداً به دانشگاه بازگشت و به ادامه تحصیل پرداخت. محمود در سال ۱۳۷۰ مشغول به همكاری با خبرگزاری جمهوری اسلامی گردید. در سال ۱۳۷۱ در حالی كه به تحصیلات خود در مقطع كارشناسی ارشد ادامه می داد، ازدواج نمود. در تاریخ ۱۳۷۵به عنوان مسؤول دفتر خبر گزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف افعانستان انتخاب شد و دو سال بعد در تاریخ ۱۷/۵/۱۳۷۷ به دست گروه طالبان در نهایت مظلومیت به شهادت رسید. یادش گرامی باد.

آخرین حضور

او درطی بیش از دوسال حضورش در افغانستان بارها فریاد مظلومیت مردم ستمدیده و رنج كشیده آن دیار مصیبت زده را به گوش جهانیان رساند.

شهید صارمی خبر حمله طالبان و سقوط مزارشریف را با خون خود به سراسر جهان مخابره كرد و در نهایت پرواز روحش، خود به تنهایی خبر شد.

صارمی در سال ۱۳۷۵ طی حكمی از سوی سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی به مسوولیت دفتر مزار شریف افغانستان منصوب شد و در ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ به همراه هشت نفر از اعضای كنسولگری ایران در مزارشریف افغانستان، توسط نیروهای افراطی و متحجر گروهك طالبان به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

آری صارمی مظلومانه در دیار غربت در راه اطلاع رسانی شهید شد تا این عرصه، ایثار و شجاعت را دوباره تجربه كند و آرمانش راهی باشد تا هماره خبرنگاران بدانند كه وظیفه سنگینی بر دوش می كشند و بر آن حرمت نهند.

این روز از آن جهت در یادها ماندگار شد كه شهید صارمی رسالت خبرنگاری را با خون خود آبیاری كرد و حیات تازه ای بر آن بخشید و ایثار و مقاومت را در عرصه اطلاع رسانی معنا بخشید.

از اینرو شورای فرهنگ عمومی در اقدامی پسندیده و برای آنكه روز ۱۷ مرداد ۷۷ روز شهادت صارمی بر تارك سپهر خبرنگاری درخشنده بماند، به عنوان روز خبرنگار نامگذاری كرد.

با این حسن اقدام ۱۷ مرداد روزی شد تا به یاد شهیدان "غلامرضا رهبر"، "سیدمرتضی آوینی"، "سیدحسن شاهچراغی"، "بهروز فلاحت پور"، "حسن هادی" ، "محمدرضا امانی" و عزیز بی نشان "كاظم اخوان" و دیگر شهدای این راه در یادها جاودان بماند.

شهید صارمی از جمله خبرنگاران پرتلاش و آزاده ای بود كه از حضور در خطرناك ترین میدان ها ترسی به دل راه نداد و با وفاداری به رسالت خویش، خط سرخ شهادت را برگزید تا عظمت "نون والقلم" را به ما در راه ماندگان بنمایاند.


آرزوی خبرنگار آسمانی یك هفته قبل از عروجش

همسر شهید «محمود صارمی» گفت: یك هفته قبل از شهادت محمود، سرودی از تلویزیون پخش شد كه درباره فراق از شهادت و پایان جهاد بود؛ یك لحظه اشك در چشم های محمود حلقه زد و گفت «قطعاً جنگ خوب نیست اما حیف كه با تمام شدن جنگ، درهای شهادت هم بسته شد».

روزبهانی می گوید: زندگی مشترك ما با مراسمی خیلی ساده در بروجرد و تهران آغاز شد؛ در آن زمان خیلی به مشكلات كار خبرنگاری پی نبرده بودم و به ذهنم نمی رسید كه همسرم چنین شغل خطیری دارد؛ شغلی كه گاهی در فضای آرام منزل خلل ایجاد می كرد.

شهید صارمی در سال ۱۳۷۲ صاحب فرزندی شد كه او را «سینا» نامید؛ روزبهانی اظهار می دارد: پس از تولد سینا، محمود شب ها بیدار می ماند و نوزاد را تا زمانی كه بخوابد در آغوش می گرفت؛ او بهترین پدر دنیا برای سینا بود؛ همیشه می گفت «باید با بچه به آرامی رفتار كرد و رفتار تند در خلقیات او تأثیرات منفی می گذارد؛ سعی كن از لذت های خودت به خاطر سینا عبور كنی».

وی ادامه می دهد: شهید صارمی هیچ وقت اضطراب كار خبری را به ما منتقل نمی كرد و همیشه سعی داشت فضای خانه خیلی آرام باشد؛ در طول دو سال كه وی در افغانستان بود، در تماس های تلفنی طوری صحبت می كرد كه تصورم از افغانستان فضایی آرام بود.

شهید صارمی در ۲۶ دی ماه سال ۱۳۷۵ به عنوان مسئول دفتر خبرگزاری ایرنا در افغانستان، راهی مزار شریف شد و تا دو سال در آنجا ماند. وی مردم مظلوم افغانستان را همچون خانواده خود دوست داشت. او با آنها بر سر یك سفره می نشست و از درد و مشكلات آنها رنج می برد. محمود به قدری با آن مردم مأنوس شده بود كه درد آن ها را درد خود می دانست و در سرمای زمستان، لباس های گرم خود را به آنها می بخشید.
همسر این شهید بیان می دارد: خانواده شهید و بنده موافق اعزام وی به افغانستان نبودیم؛ اما او می گفت «در برابر شغلی كه به من محول شده است، مسئولم و علاوه بر این برای كسب تجربه باید در این مأموریت حضور پیدا كنم».

وی می افزاید: فكر این را هم نمی كردم كه محمود روزی به شهادت برسد چرا كه همیشه آینده خود و محمود را تا دوران سالخوردگی می دیدم؛ در آخرین روزهایی كه محمود برای دیدن ما به تهران آمده بود، یكی از مداحی های آقای آهنگران از تلویزیون پخش شده كه به موضوع بسته شدن در شهادت اشاره داشت؛ با شنیدن این مطلب اشك در چشم های محمود حلقه زد و گفت «قطعاً جنگ خوب نیست اما حیف كه با تمام شدن جنگ، درهای شهادت هم بسته شد» شهید صارمی همان لحظه خالصانه شهادت را از خدا خواست و در كمتر از یك هفته در نهایت مظلومیت به دست طالبان در مزار شریف افغانستان به آرزویش رسید.

روزبهانی می گوید: یك ساعت قبل از ورود طالبان به كنسولگری ایران در مزار شریف با محمود تلفنی صحبت كردم و هیچ ناراحتی یا اضطرابی در صدای او وجود نداشت؛ او همیشه تأكید زیادی به احترام به پدر و مادر داشت و در آخرین بار نیز گفت «ما فقط یك فرزند داریم با تمام وجود او را تربیت كن».

وی می افزاید: ۱۹ روز پس از شهادت محمود خبر شهادت را مدیرعامل خبرگزاری جمهوری اسلامی به ما داد و من تا ۳ سال بعد از شهادت محمود نتوانستم با موضوع فراق از او و شهادتش كنار بیایم. سینا هم كه در آن دوران حدوداً ۴ سال و نیم داشت و سعی كردم به او نیز بفهمانم كه دیگر پدرش را نمی بیند.

همسر شهید صارمی بیان داشت: محمود به یقین رسیده بود كه خبرنگار موظف است پیام مظلومیت گروهی را به گوش جهان برساند و بنابراین با مسئولیتی كه بر عهده داشت، تا پای جان ایستاد و خداوند مزد جهاد او را شهادت قرار داد.


شهادت

۱۷ مرداد ۱۳۷۷، محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی مستقر در مزار شریف افغانستان، به همراه ۸ نفر از كاركنان سركنسولگری ایران در این شهر توسط عوامل گروه طالبان به شهادت رسیدند. این ۹نفر عبارت بودند از:

۱ـ ناصر ریگی سرپرست

۲ـ مجید نوری تباركی مسئول امور مالی

۳ـ محمدناصر ناصری كارشناس امور فرهنگی

۴ـ كریم حیدریان كارشناس امور كنسولی

۵ـ محمدعلی قیاسی كارشناس امور كنسولی

۶ـ رشید پاریاوفلاح كارشناس امور كنسولی

۷ـ نورالله نوروزی كارشناس امور كنسولی

۸ـ حیدرعلی باقری كارمند فنی

۹ـ محمودصارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی

تا مدتها از سرنوشت این ۹ نفر گزارشی منتشر نشد، تا این كه اجساد آنان در یك گور جمعی در خرابه های پشت كنسولگری به دست آمد. پیكر آنان ۲۲ شهریور ۱۳۷۷ به تهران منتقل شد و به خاك سپرده شد.

در میان این ۹ شهید تنها محمود صارمی به سركنسولگری ایران وابستگی سازمانی نداشت .

فرازی از وصیتنامه :

بسمه تعالی
ای برادران و خواهران جهادگر خطاهای من گنه كار روسیاه را كه باعث رنجش شما شده ببخشید تا خدای بزرگ از من راضی شود .
ای خدا مرا كه در اثر غرور و خود پرستی گناه می كنم ببخش زیرا این بدن ضعیف من توانایی تحمل آتش جهنم را ندارد و خدایا مرا جزء توبه كاران واقعی قرار بده .

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار