نگاهی به شهرکهای روستاگونه درون شهر
بیشاز ۲۰ درصد جمعیت تهران حاشیهنشین شدهاند
خبر گزاری پانا:حاشیهنشینی پدیدهای است که با اسکان غیررسمی و بدون مجوّز گروه بزرگی از مردم در مکانی در کناره شهرها ایجاد میشود.
خبر گزاری پانا : حاشیهنشینی پدیدهای است که با اسکان غیررسمی و بدون مجوّز گروه بزرگی از مردم در مکانی در کناره شهرها ایجاد میشود. حاشیهنشینی در شهرهای ایران به صورت شهرکنشینی در حومه شهرها و همچنین آلونکنشینی دیده میشود. شهرکهای حاشیهنشینان در اصل «روستای شهر» یا «شهرکهای روستاگونه درون شهر» هستند.
در شهر تهران شهرکهای متعدّدی در منطقه ۱۶ و مناطق حاشیهای در پاکدشت، قیامدشت، احمدآباد، حسنآباد، خلیج، بادامک و رامینک وجود دارد. تعداد شهرهای حاشیه تهران روز به روز افزایش مییابد و اگرچه در ظاهر شباهتی با حاشیه نشینی در دهههای پیش ندارد اما مردم در این مناطق به دلیل تعدد قومیت و فرهنگی و پایین بودن سطح درآمد از مشکلات مختلفی رنج میبرند.
در همین راستا رئیس پیشین سازمان بهزیستی کشور میگوید: آمارهای متفاوت درباره حاشیه نشینان، به دلیل تعریفهای گوناگون از این گروهها ارائه شده است ولی آنچه مسلم است بیشاز ۲۰ درصد جمعیت تهران به دلایل مختلف از جمله فشار هزینه معیشت روزانه و هزینه تامین مسکن حاشیه نشین شده اند.
دکتر غلامرضا انصاری در گفتوگو با پانا اظهار داشت: مطالعات جهانی بیانگر آن است که بین فقر و حاشیه نشینی رابطه مستقیمی وجود دارد و همین که گروهی از شهروندان قادر نیستند برای اسکان و زندگی در مرکز کلانشهرها زندگی کنند و مجبور میشوند به حاشیه کم امکانات شهرهای بزرگ پناه بیاورند، نشان میدهد حاشیهنشینی، نماد فقر و فلاکت، عدم توزیع عادلانه ثروت و استثمار است. در این میان آنچه که نگرانکننده است سرعت افزایش حاشیهنشینی در تهران و سایر کلانشهرهاست که نشان از نابسامانی اقتصادی و بیکاری مزمن دارد.
وی افزود: حاشیهنشینی ارتباط تنگاتنگی با بحث مهاجرت دارد، به طوریکه میتوان گفت اغلب حاشیهنشینان شهرها از مهاجرانی هستند که به امید زندگی بهتر و اشتغال به سوی شهرهای بزرگ روانه شدهاند ولی نتوانستهاند اقامتگاهی در قلب شهر پیدا کنند و مجبور به سکونت در اقامتگاههای خودبنیان و بدور از امکانات اولیه شهری شدهاند.
عضو منتخب شورای شهر چهارم تهران با اشاره به اینکه مشکلات بهداشتی و آموزشی و اقتصادی حاشیهنشینان برای همه سیاستگذاران رنج آور و تامل آفرین است اظهار داشت: آنچه که از وضعیت شهر تهران قابل رصد کردن است آن است که متاسفانه تهران در محاصره حاشیه نشینی قرار گرفته است و ردپای نابسامانی اقتصادی، عدم توزیع عادلانه ثروت در کشور، نبود عدالت اجتماعی به معنای واقعی کلمه و بیتدبیری در مدیریت اجرایی در گسترش حاشیهنشینی در شهرهای بزرگ بویژه تهران به وضوح دیده میشود و بی شک در صورت تداوم سیاستهای فعلی، می تواند كشور را با بحران بزرگی مواجه كند. وی با تاکید بر این نکته که حاشیهنشینی یكی از بسترهای وسیع ناهنجاریهای اجتماعی است اظهار داشت: بسیاری از کارشناسان حاشیهنشینی را به یک زلزله مهیب تشبیه کردهاند. البته بیانصافی است که بگوییم در این مناطق حاشیه نشین، همه شهروندان با جرم و بزهکاری در ارتباط هستند؛ اتفاقا خیلی از افراد ساکن مناطق حاشیهای، ضمن رعایت قانون و حقوق دیگران، زندگی مسالمتآمیزی با سایر همشهریانشان دارند، اما واقعیت این است که ساختار این مناطق و کمبود مباحث آموزشی درکنار نفوذ گروههای مرتبط با پدیده شوم موادمخدر شرایطی را به این گونه مناطق تحمیل کرده است که پتانسیل بروز آسیبهای اجتماعی و بدنبال آن گسترش جرایم در آنجا بسیار بالاست.
به گفته انصاری، مطالعات در بسیاری از کشورهای در حال توسعه بیانگر آن است که آسیبهای اجتماعی نظیر ترک تحصیل نوجوانان، کودکان کار، کودکان خیابانی، اعتیاد، قاچاق موادمخدر، سرقت، بزهکاری در کمین ساکنین حاشیههای شهرهای بزرگ است و دور بودن از امکانات آموزشی و بهداشتی نیز مزید علت شده و گاهی در کنار فقر و بیکاری، فرد را به ارتکاب جرایم سوق میدهد.
وی در پایان تصریح کرد: بیتوجهی و غفلت از ساماندهی حاشیه نشینی و عملیاتی نكردن قابلیتهای حقوقی و اجرایی در این زمینه، هزینههای سنگینی را به دولت، جامعه و مردم تحمیل می كند و متاسفانه آنچه که رنج آور است آن است که در این خصوص شاهد یک مدیریت واحد و یکپارچه در کشور نیستیم.
ارسال دیدگاه