عامل کلیدی لغو کنسرتهای موسیقی
خبرگزاری پانا:لغو کنسرتهای محمدرضا لطفی در بابلسر و در چند شهر خوزستان، لغو کنسرتهای محسن یگانه، لغو کنسرت علیرضا قربانی و علی قمصری در مشهد، لغو اجرای گروه موسیقی محلی لیان در بوشهر و لغو کنسرت دونوازی حسین علیزاده و پژمان حدادی مشتی از نمونه خروار اجراهای زندهای است که در زمانی نه چندان دور به سرنوشتی مشابه دچار شده و یک به یک لغو شده و مسئول اکثر این اتفاقات نیز نهادهایی به جز وزارت فرهنگ و ارشاد بوده...
به گزارش پانا، نمودار سینوسی برگزاری کنسرتهای موسیقی بار دیگر سقوط آزاد داشت و روزهای شلوغ اجراهای زنده که در دو هفته اخیر شاهدش بودیم، با برگزاری معدود برنامههای زنده موسیقیایی به پایین ترین نقطه آماری رسیده اما چرا چنین وضعیتی پیش رو اهالی موسیقی است و هیچ گاه نمودار زمانی نرمال سالیانهای دز حوزه موسیقی وجود ندارد؟
شایان ذکر است، با برگزاری کنسرت همایون شجریان، تقریباً قریب به اتفاق کنسرتهای مهم به پایان رسیده و کمتر اجرای زندهای پیش رو باقی مانده و دوباره اهالی موسیقی چشم انتظار تا زمینه برگزاری کنسرتهای تازه فراهم شود. مهمترین چالش برگزاری کنسرتها که برگزاری اجراهای زنده موسیقی سنتی را نیز به دشواری گراییده، عبور از خان نخست و اخذ مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد است؛ فرصتی که به سادگی فراهم نمیشود.
با این حال بسیاری از کنسرتهای موسیقی از این خان عبور میکنند و علیرغم دریافت مجوز برگزاری از دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد، هیچگاه برگزار نمیشود. این مصیبتی است که سالها اهالی موسیقی گرفتارش هستند و پس از آنکه مجوز برگزاری اجراهای زنده را از متولی فرهنگ کشور اخذ میکنند، لغو میشوند و موسیقیدانان رنگ صحنه را نمیبینند و این از همان اتفاقاتی است که به هیچ عنوان نمیتوان پذیرفت.
لغو کنسرتهای محمدرضا لطفی در بابلسر و در چند شهر خوزستان، لغو کنسرتهای محسن یگانه، لغو کنسرت علیرضا قربانی و علی قمصری در مشهد، لغو اجرای گروه موسیقی محلی لیان در بوشهر و لغو کنسرت دونوازی حسین علیزاده و پژمان حدادی مشتی از نمونه خروار اجراهای زندهای است که در زمانی نه چندان دور به سرنوشتی مشابه دچار شده و یک به یک لغو شده و مسئول اکثر این اتفاقات نیز نهادهایی به جز وزارت فرهنگ و ارشاد یا ادارات کل ارشاد بوده اند.
ریشه لغو این کنسرتها را میتوان در بروکراسی سنگین و تعدد متولیانی یافت که برای برگزاری یک برنامه فرهنگی یا هر برنامه جمعی دیگر میبایست مجوز صادر کنند. اداره اماکن، شهرداری و بعضاً یک نهاد فرهنگی دیگر جزو معمول ترین حوزههایی هستند که پس از اخذ مجوز اجرای زنده از ارشاد، میبایست مجوزشان را اخذ کرد تا بتوان کنسرت برگزار کرد و این هماهنگیها برعهده موسیقیدان است و در واقع اگر اساتید برجسته موسیقی نظیر علیزاده، ناظری، لطفی، درخشان، کلهر و... بخواهند کنسرتی برگزار کنند، میبایست به اداره اماکن رفته و درخواست نمایند تا مجوز این نهادها برای اجرای برنامهشان صادر شود.
منبع : تابناک
اینچنین است که یا قید برگزاری کنسرت را میزنند یا امتیاز برگزاری کنسرتشان مشروط به اخذ سریع مجوز اجرا به شرکتهایی واگذار میکنند که هرچند این شرکتها به شکل جالبی میتوانند مکرراً محور دریافت مجوز اکران شوند اما در نهایت این شرکتهای واسطه، اجراهای زنده را با چنان کیفیت نازلی سازماندهی و برگزار میکنند که از جانبی دیگر به اعتبار اساتید برجسته موسیقی به خصوص در حوزه موسیقی سنتی ایران ثلمه وارد میآید و البته سایه واسطههای غیرمتخصص را در موسیقی ایران سنگینتر از قبل میسازد.
هرچند برخی اخذ برخی از این مجوزها، نظیر مجوز اداره اماکن برای تامین امنیت کنسرتها ضروری است اما برخی مجوزهای دیگر اساساً هیچ کارکردی ندارد و تنها باعث چند متولی گیری شده است. مشکل آنقدر ریشهاش شده که این نهادها از حیطه اختیاراتشان نیز فراتر رفته و به صورت مصداقی وارد محتوای کنسرتها میشوند و با تشکیل بخشهای فرهنگی، بر روی کنسرتی که وزارت فرهنگ و ارشاد برای شعرها و موسیقیهایش مجوز صادر کرده، کارشناسی کرده و برای صدور مجوز نظر کارشناسی میدهند و این اتفاق از ثمرات عدم برخورداری وزارت فرهنگ و ارشاد در چند دوره اخیر از اقتدار در تصمیم گیری و اجرا بوده است.
کافی بود پس از لغو یک کنسرت موسیقی سنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد با استاندارِ استان میزبان این کنسرت تماس میگرفت و خواستار برگزاری این کنسرت به هر قیمتی میشد و در صورت امتناع استاندار، کار را به ریاست جمهوری میکشاند و برای «لغو سلیقهای» یک برنامه فرهنگی که «مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد را دریافت کرده» از سوی نهادهایی به جز این نهاد هزینه ایجاد میکرد تا دیگر این لغوها صورت نمیپذیرفت و امنیت شغلی در این حوزه تامین میشد اما دریغا که مسئولان محترم فرهنگی عمدتاً پهلوان کلامی هستند تا مرد میدانها سخت و در چنین چالشهایی، ترجیح میدهند با سکوت از کنار ماجرا بگذرند و حق اهالی فرهنگ این مملکت به سادگی تضییع شود.
حال که چنین اقتداری وجود ندارد، حداقل میتوان از وزیر فرهنگ و ارشاد دولت آینده متوقع بود که طرحی برای تجمیع مجوزهای برنامههای فرهنگی در وزارت تابعهاش پیاده سازی کند و مجوزهای نهادهای مختلف را برای یک برنامه فرهنگی، خود وزارت فرهنگ و ارشاد اخذ نماید و در واقع در ضمیمه مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد برای برگزاری یک کنسرت یا هر برنامه فرهنگی دیگر، مجوزهای نهادی دیگر نیز باشد؛ اتفاقی که برای اخذ مجوز بسیاری از فعالیتها و تاسیس برخی نهادهای فرهنگی رخ داده و اکثر مجوزها و استعلامها توسط خود وزارت فرهنگ و ارشاد صورت میپذیرد. شاید چنین یکپارچگی، پروسه دریافت مجوز برخی کنسرتها را تا ساعتی پیش از اجرا کش ندهد و شاید لغو کنسرتها را نیز به حداقل ممکن تقلیل دهد.
این «شاید» از آن جهت ذکر شد که علاوه بر این چند متولی گری و خوداجتهادی هر نهاد برای صدور مجوز اجرا برای کنسرتِ دارای مجوز از ارشاد، برخی اشخاص فاقد مسئولیت رسمی در تصمیم گیری برای اجرا یا عدم اجرای برنامههای موسیقیایی نیز نقشی موثر در برگزاری یا عدم برگزاری برنامههای فرهنگی دارند و چه بسا که این مشکلات اساسی نیز رفع شود و به یک باره با یک تلفن چهرهای به اصطلاح نگران اعتقادات مردم، باز هم مجوز برنامه های فرهنگی و به خصوص موسیقیایی لغو شود؛ نگاهی که در دهه های اخیر مانع فعالیتهای فرهنگی دیگر نظیر توسعه فعالیتهای سینمایی در برخی شهرها نیز بوده است.
ارسال دیدگاه